21-03-13

Meanwhile... in a company... somewhere in Belgium

Tussen het schrijven over porno door moet er ook nog wat gewerkt worden... en dat begint nu toch efkes ferm tegen te steken.  Het management heeft namelijk serieuze hervormingen aangekondigd waar ons team mee in betrokken is.

In se ben ik blij met die hervormingen.  Er moet namelijk al lang iets veranderen in het bedrijf. Verschillende teams stellen hun eigen doelstellingen boven die van het bedrijf waardoor hetgeen ze opleveren niet samenwerkt.  En adviezen van ons team om dingen recht te zetten worden verticaal geklasseerd, omdat we geen authoriteit kunnen (lees mogen) uitoefenen.

Dringend tijd voor veranderingen dus.  Alleen is het probleem dat die nu al sinds oktober in de lucht hangen.  Sinds een paar weken kennen we nu de nieuwe structuur en die ziet er alvast veelbelovend uit.  Alleen weten we nu nog steeds niet wie welk postje gaat innemen: daar wordt nog steeds over gediscussieerd ergens ver boven onze hoofden.

Dat zorgt voor een boel zenuwen bij de werknemers, met allerlei gekonkelfoes en gelobby tot gevolg.  Situaties à la 'Met man en macht' zijn niet van de lucht...

Ik ben daar echt allergisch voor.  Ik hou mij daar dus ver buiten maar wacht bang af...

 

09-11-11

Ik heb de verkeerde job...

De titel boven deze post was alleen maar om aandacht te trekken :-)

Als er iets is in mijn leven waar ik volledig mee gelukkig ben, dan is het wel met mijn job.  Ik ben namelijk een van de gelukkigen die van zijn hobby zijn job kunnen maken heeft.  Gaan werken is voor mij dus gewoon plezant.  Hoe moeilijker en ingewikkelder de problemen zijn waar ik mee te maken krijg, hoe gemotiveerder ik ben om een oplossing te vinden.  En sinds mijn promotie dit jaar is het er alleen maar op verbeterd: ik heb nu praktisch geen deadlines meer én de problemen zijn nóg complexer geworden.

Ik moet alleen nog iets vinden op die vervelende tijdsregistratie en de documentatie die ik nu moet schrijven...  Want uitzoeken hoe iets moet is 1 ding, het begrijpbaar uitleggen aan iemand anders daar kruipt heel wat tijd in...

En zo sluiten we naadloos aan bij de reden waarom ik dit stukje schrijf...  Ik ben doordrongen van IT.  Ik speel al bijna 30 jaar met computers, voor mij zijn computers dus iets vanzelfsprekends.  Maar voor veel mensen is dit niet zo.  Nu ben ik gelukkig geen computer-nerd die over niets anders kan babbelen, ik hoop daarvan toch al voldoende bewijs geleverd te hebben op deze blog.

Maar toch is dit soms een probleem.  Vooral als ik een relatie heb.  Want wat doet een mens dan als hij moe maar voldaan thuis komt (behalve haar ter plaatse bespringen)?  Juist ja, over je werkdag praten.  En dan beginnen de problemen, want je wil er wel over vertellen, maar zij verstaat er geen bal van.  Je kan dan bijvoorbeeld wel zeggen dat je een ambetante meeting gehad hebt, maar waarover die ging is als rocket-science voor haar (er even voor de gemakkelijkheid van uitgaand dat zij geen ruimtevaart-ingenieur is).  Ze kan blij zijn omdat je na 3 dagen zoeken eindelijk een mega-coole oplossing gevonden hebt voor een gigantisch ingewikkeld probleem, maar daar blijft het dan ook bij...  Zelfs over de grappen die op het werk gemaakt worden kan ik niet veel vertellen, want dat is ten eerste al vaak 'mannen'-humor en ten tweede zijn die dikwijls zó absurd of vergezocht dat je het moeilijk kan verder vertellen zonder een bedenkelijke frons uit te lokken...

Ligt het aan de vrouwen die ik tot nu toe gehad heb, of aan mij?  Ik weet het niet...  Ik merk alleen dat er tot nu toe bijzonder weinig interesse was als ik over mijn werkdag probeerde te vertellen.  En da's dus een probleem, want als ik merk dat er weinig interesse is, ben ik ook minder geneigd om te vertellen.  En dan krijg je een soort van éénrichtingsverkeer, waarbij zij haar ei kwijt kan en ik met het mijne blijf zitten...

Ik verwacht zeker niet dat mijn partner alles van mijn werk snapt.  Maar een béétje interesse mag toch wel?

23:25 Gepost door Rigel in Algemeen, Werk | Permalink | Commentaren (12) | Tags: it, werk, praten, relaties |  Facebook |

07-04-11

Rusteloos...

Dat is hoe ik me nu voel...

Alles lijkt de verkeerde kant op te gaan...
De ene tegenslag na de andere lijkt mijn kant uit te komen... Ik voel me constant moe, heb tegelijk zin in vanalles en niets, maar het niets blijkt vooralsnog steeds te winnen.  Vele plannen worden gesmeed, o jawel... Maar nooit uitgevoerd, enkele uitzonderingen buiten beschouwing gelaten.  Beste getuige daarvan is deze blog waarop het akelig stil blijft.

Ik schreef ALLES lijkt de verkeerde kant op te gaan, maar dat klopt niet helemaal.  Ik lijk 2 totaal verschillende levens te leiden op het moment.  Op het werk gaat alles opperbest.  Ik heb heel fijne collega's...  Mijn laatste evaluatie was weer "boven verwachting" wat dan een aardige bonus oplevert.  Daar bovenop krijg ik nog een promotie.  Het kan slechter gaan, niet?

Maar eens terug thuis slaat dat volledig om.  De reden is mij ondertussen wel duidelijk: ik ben het "alleen" zitten kotsbeu.  Daarmee bedoel ik echter niet dat ik constant iemand nodig heb om mijn handje vast te houden.  Nee, ik lijk er maar niet in te slagen een single-vriendenkring op te bouwen waarop ik kan vertrouwen, waardoor ik dikwijls alleen thuis zit.  De weinige contacten die ik heb blijven steeds nogal oppervlakkig.  En het ergste is dat ik daar zelf voor een groot deel verantwoordelijk voor ben!

Het wordt me meer en meer duidelijk dat ik dingen grondig moet veranderen in mijn leven, maar het ontbreekt me voorlopig aan de energie die daarvoor nodig is.

00:21 Gepost door Rigel in Mezelf, Vrije tijd, Werk | Permalink | Commentaren (4) | Tags: rusteloos, down |  Facebook |