01-06-09

Rust en onrust

Ik voel me de laatste tijd nogal raar...  Langs de ene kant is er een soort van rust over mij gekomen, nu de scheiding volledig achter de rug is.  Geen leningen meer te regelen, geen papieren meer te tekenen, geen geld meer te tellen...  Die dingen hebben me blijkbaar meer bezig gehouden dan ik dacht.  Wat Lindsey allemaal doet met haar leven doet mij ook minder en minder, alhoewel ze soms echt haar best lijkt te doen  om dat tegen te werken.  Zo heeft ze binnenkort mij en al onze gezamelijke vrienden uitgenodigd in haar appartement als soort van housewarming party, maar daarnaast heeft ze ook een vriend uitgenodigd van wie ze nu vol houdt dat het puur vriendschappelijk is maar waarmee ze wel al in bed gedoken is, dat heeft ze me eerder zelf verteld.  Nuja, ooit moet het er toch eens van komen dat ik een van haar veroveringen ontmoet, maar ik had er liever toch nog wat mee gewacht.

Ach ja, ik was over mezelf bezig...  Wel, naast die rust heerst nog steeds het gevoel waar ik reeds eerder over schreef; dat het niet snel genoeg vooruit gaat naar mijn goesting...

Toch is mijn algemeen gevoel positief.  Hoewel mijn werkijver thuis serieus te wensen over laat merk ik dat het op het werk beter gaat. En bovendien merk ik echt dat mijn zelfzekerheid de goeie kant uit gaat.  Ik voel me gewoon beter in m'n vel en blijkbaar straal ik dat ook uit, want mensen in de lift beginnen nu al eens een praatje, terwijl ze me vroeger eerder als deel van het meubilair zagen, waarmee ik niet wil zeggen dat er veel meubilair in onze lift staat ;-)

Jawel, de tocht is lang en gevaarlijk, maar stilaan naderen we ons doel...

00:16 Gepost door Rigel in Mezelf | Permalink | Commentaren (4) | Tags: ideale man, lindsey, zelfvertrouwen |  Facebook |

11-05-09

De ideale man heeft het weer serieus zitten...

...de blues wel te verstaan, ik wou dat het eens iets anders was.

En deze keer heeft weinig of niets met Lindsey te maken.  Ik heb gewoon het gevoel dat het niet meer de goede kant uit gaat met mijn leven, eerder wat achteruit...  Hé, het is niet allemaal kommer en kwel hoor, er zijn gewoon een aantal zaken aan mezelf die mij serieus beginnen ergeren, maar waar ik precies niets aan kan veranderen.  Dat lijkt me gewoonweg niet te lukken...

Ik begin bvb weer dingen uit te stellen tot het echt niet meer kan.  Zo heb ik vandaag mijn laatste propere onderbroek uit de kast gehaald waardoor ik nu de was wel echt moest doen, want zelfrespect heb ik gelukkig nog wel.  Ik geraak ook moeilijk op tijd uit mijn bed en ik zit veel te veel (alleen) thuis naar mijn goesting...

Het zelfvertrouwen is ook nog niet helemaal waar het zijn moet.  Dat is eigenlijk maf: als ik met een vrouw afspreek voor een etentje babbel ik meestal honderduit en valt er nauwelijks een stilte (als de vrouw in kwestie wat mee wil werken, tenminste).  Maar als ik in een café een leuke vrouw alleen zie zitten/staan durf ik langs geen kanten naar haar toe te gaan.  Dan weet ik namelijk geen zinnig woord uit te brengen.  Trouwens, alleen een café binnen gaan waar ik niemand (heel goed) ken doe ik zo al nooit.  Hetzelfde verhaal bij datingsites.  Iemand een mailtje sturen doe ik wel, maar zo maar met iemand beginnen chatten?  Nope, veel te gevaarlijk, zo lijkt het wel.

Ik denk dat mijn grootste probleem is dat ik geen goeie single vriend(in)en heb.  Eén of meerdere personen waarmee je samen leuke dingen kan doen.  Gewoon plezier hebben, punt.  Misschien moet ik daar wel eerst werk van maken.  Dan zal al de rest wel loslopen.

11-02-09

Vrouwen en datingsites...

Vrouwen, wees gewaarschuwd.  Deze post bevat een hoop frustraties die er even uit moesten ;-)

Het klikt precies niet echt tussen dating-sites en mij.  Theoretisch lijkt het een heel goed middel om nieuwe vrouwen te leren kennen (naast toevallige ontmoetingen IRL), maar in de praktijk valt dat dik tegen.  Waarschijnlijk zal dat ook wel een groot stuk aan mij liggen, maar de vrouwen die daar op te vinden zijn zijn op het minst toch ook speciale gevallen...

Je hebt de stalksters die bijna elke dag je profiel komen bezoeken, maar verder nooit enig teken van leven geven.  Wat hopen ze daar mee te bereiken?  Dat je hen na de 150e keer dan tóch eens contacteert?  Na 20 keer heb ik de interesse echt wel al gemerkt hoor (ik ben soms niet van de rapste ;-) ).  Als ik tegen dan nog niet gereageerd heb, wil dat toch wel iets zeggen, nee?  En waarom zélf eens niet contact op nemen met een man?  Vrouwen wil tegenwoordig toch per sé geëmancipeerd zijn?  Dezelfde rechten en plichten als de man, het werk verdelen en evenveel verdienen...  Groot gelijk vind ik, maar waarom geldt dat dan niet bij nieuwe contacten?  Waarom steken ze daar eens zélf niet hun nek uit en laten ze niet weten dat ze wel interesse hebben?  Dan hoeft die emancipatie plots niet meer.  Liever proberen ze met (al dan niet) subtiele hints de man zover te krijgen dat hij de eerste stap zet...  en valt ;-)

De volgende categorie zijn de hopeloze gevallen.  Omdat mijn profiel (in andere verwoording) vermeld dat uiterlijk niet het belangrijkste is, is dat voor hen hét signaal om hun kans te wagen.  Oke, uiterlijk ís niet het belangrijkste voor mij, en er zullen best wel mannen zijn die voor een vrouw van 1m60 met 95 Kg vallen, maar daar hoor ik -helaas voor hen- niet bij...

Dan komen de hypocriete, "geen reactie zonder foto" types die zélf niet eens hun foto vrijgegeven hebben.  Daar begin ik nog niet aan, want ik vraag me dan af wat die te verbergen hebben.

De "too good to be true" types zijn er ook.  Hele knappe vrouwen die de perfecte profielbeschrijving hebben (meestal in niet zo perfect Engels ;-)) en die je een smoorverliefd mailtje sturen met daarin hun msn of email account.  Ik vraag me dan altijd af hoe die er toch in slagen om in Schoten of Zwevezele te wonen, maar toch een email adres te hebben dat eindigt op .ru.  Welke onozelaar trapt daar nu in?

Geldwolv(inn)en zijn er natuurlijk ook.  Je hebt er zelf bij die daar heel open over zijn.  Deze week nog opgemerkt bij iemand: leuk: geld, afknappers: liefde, genegenheid,...  Ik kan die dames hun eerlijkheid enorm appreciëren, maar verwachten die werkelijk een reactie van iemand?

Verder heb je ook nog de achterdochtige types.  Zij gaan ervan uit dat elke man alleen maar op sex uit is.  Zij zijn soms zo achterdochtig dat ze geen email adres of telefoonnummer of zelfs hun echte naam willen geven uit schrik dat hij dan binnen de 5 minuten voor hun deur gaat staan.  Probeer dan maar eens iets op te bouwen.  Meestal zoeken ze ook constant naar bewijzen dat je niet te vertrouwen bent.  En na lang zoeken vinden ze die dan ook wel... ergens...

De doofstomme bestaan ook, die antwoorden nooit op berichten.  Ironisch genoeg bevat hun profiel meestal wel iets in de aard van "mannen die het serieus menen, bestaan ze nog?".  Ja mevrouw, ze bestaan nog...  Ze sturen je zelfs berichtjes!  Maar als ze geen antwoord krijgen, gaan ze nu eenmaal verder...  Veel geluk met wachten ;-)

De ergste soort zijn de mannenverslindsters: mooie vrouwen, interessant profiel, doen de moeite om jou te contacteren, maar die als je antwoordt nooit meer van zich laten horen.  Héél slecht voor het zelfvertrouwen.  Ik vraag me dan elke keer weer af wat ik verkeerd gedaan heb.  Ik vermoed echter dat ze het gewoon voor de lol doen...

De zeldzaamste soort zijn degenen die het meest gezocht worden (door de serieuze man althans).  Durven zelf al eens een te berichtje sturen als een man hen opvalt.  Doen de moeite om te antwoorden op serieuze berichtjes, zelfs al is het antwoord negatief.  Willen een ontmoeting geen jaren blijven uitstellen.  Maken gewoon plezier en zien wel waar dat toe leidt...  Je zou toch denken: dat zijn toch de normale vrouwen?  Onmogelijk!  'Normaal' houdt een vorm van meerderheid in.  Deze zijn praktisch niet te vinden...

Ik kan echter niet geloven dat die allemaal al bezet zijn, dus blijf ik zoeken ;-)

 

00:48 Gepost door Rigel in Daten | Permalink | Commentaren (17) | Tags: vrouwen, zelfvertrouwen, dating-sites |  Facebook |