11-05-09

De ideale man heeft het weer serieus zitten...

...de blues wel te verstaan, ik wou dat het eens iets anders was.

En deze keer heeft weinig of niets met Lindsey te maken.  Ik heb gewoon het gevoel dat het niet meer de goede kant uit gaat met mijn leven, eerder wat achteruit...  Hé, het is niet allemaal kommer en kwel hoor, er zijn gewoon een aantal zaken aan mezelf die mij serieus beginnen ergeren, maar waar ik precies niets aan kan veranderen.  Dat lijkt me gewoonweg niet te lukken...

Ik begin bvb weer dingen uit te stellen tot het echt niet meer kan.  Zo heb ik vandaag mijn laatste propere onderbroek uit de kast gehaald waardoor ik nu de was wel echt moest doen, want zelfrespect heb ik gelukkig nog wel.  Ik geraak ook moeilijk op tijd uit mijn bed en ik zit veel te veel (alleen) thuis naar mijn goesting...

Het zelfvertrouwen is ook nog niet helemaal waar het zijn moet.  Dat is eigenlijk maf: als ik met een vrouw afspreek voor een etentje babbel ik meestal honderduit en valt er nauwelijks een stilte (als de vrouw in kwestie wat mee wil werken, tenminste).  Maar als ik in een café een leuke vrouw alleen zie zitten/staan durf ik langs geen kanten naar haar toe te gaan.  Dan weet ik namelijk geen zinnig woord uit te brengen.  Trouwens, alleen een café binnen gaan waar ik niemand (heel goed) ken doe ik zo al nooit.  Hetzelfde verhaal bij datingsites.  Iemand een mailtje sturen doe ik wel, maar zo maar met iemand beginnen chatten?  Nope, veel te gevaarlijk, zo lijkt het wel.

Ik denk dat mijn grootste probleem is dat ik geen goeie single vriend(in)en heb.  Eén of meerdere personen waarmee je samen leuke dingen kan doen.  Gewoon plezier hebben, punt.  Misschien moet ik daar wel eerst werk van maken.  Dan zal al de rest wel loslopen.

24-12-08

Kerstavond

Van de christelijke betekenis lig ik al niet wakker meer, daar denk ik zelfs niet meer aan.  Voor mij staat kerstavond vooral in het teken van warmte, gezelligheid en familie.

Dat laatste maakt het dit jaar zo moeilijk voor mij, nog moeilijker dan vorig jaar.  Vorig jaar woonde Lindsey nog thuis.  Had ik nog een beetje hoop dat alles misschien toch nog goed zou komen...  Vandaag is die hoop volledig weg.  Ze begint zich hoe langer hoe meer te amuseren, is praktisch elke avond van elk vrij weekend weg met 1 of andere vent het maakt niet uit met wie, als ze maar weg is.  En ze geniet er met volle teugen van...  Natuurlijk doet me dat wel iets, maar ik gun het haar wel.  Ik zou het liefst van al ook doen, maar voorlopig komt daar niet veel meer van in huis.  Om een of andere reden komen de nieuwe contacten zo vlot niet meer...  En met die kapotte knie kan ik toch al nergens heen...

Anyway, ik was over vandaag bezig.  Vanavond zijn de kinderen er ook niet, die zijn bij hun mama.  Van mijn familie -in de betekenis van gezin- schiet er dus niet veel meer over.  Ik heb serieus getwijfeld of ik niet beter thuis zou blijven.  Ik ga toch maar over vroeger zitten piekeren...  Maar, toen bedacht ik: waar ga je meest zitten piekeren?  Alleen thuis, of bij de rest van je familie...  Aangezien piekeren niet een van mijn favoriete bezigheden is, heb ik dus toch maar voor de familie gekozen.

'k Hoop dat het toch een beetje een plezante avond zal worden... 

16:36 Gepost door Rigel in Mezelf | Permalink | Commentaren (3) | Tags: zelfkennis |  Facebook |

18-12-08

Donker...

Ik zit momenteel in een rare periode...  Een soort overgangsfase mischien?  Dat hoop ik dan maar, want ik vind er echt geen fluit aan....

Langs de ene kant begin ik me meer en meer te ergeren aan de oneerlijke opmerkingen en kritiek die Lindsey naar mij gooit.  Ze verwijt mij nog steeds onverantwoordelijk te zijn en mijn prioriteiten verkeerd te leggen.  Ik kan mij daar tegenwoordig soms serieus kwaad over maken, wat ik op zich niet slecht vind, maar langs de andere kant probeer ik nog altijd gelijk een klein kind haar zo goed mogelijk content te stellen en er voor te zorgen dat die kritieken zo snel mogelijk weerlegd worden.  Dat brengt natuurlijk allemaal niets op en ik word er alleen maar moe van...

Op emotioneel vlak begint de leegte meer en meer te knagen.  Ik voel me alleen, ook al ben ik dat niet echt.  Ik heb mijn kinderen, mijn familie, 3 heel goede vrienden, een aantal andere en wat reismakkers die ik af en toe eens zie.  Maar blijkbaar is dat niet genoeg...  Sinds het contact met Cara weggevallen is, is dat alleen maar duidlijker geworden.  Ik zou haar eigenlijk nog eens een mailtje moeten sturen om te vragen hoe het met haar gaat, maar ik durf niet goed.  Bang voor een té koele reactie en mij weer eens afgewezen te voelen...

Ik mis iemand rond mij.  Iemand waar ik álles tegen kan vertellen, ook al is dat soms niet veel, die samen met mij beslissingen neemt, waar ik samen mee kan uitkijken naar leuke dingen, die ik af en toe eens kan vastpakken...  en ja, ik mis de sex ook.  't Is verdorie al 5 maand geleden en ik heb nog geen indicatie dat dat in de nabije toekomst zal veranderen ;-)

Ik ben er onrustig van geworden... ongeduldig zelfs misschien, en dat vind ik geen goede zaak.  Nee, niet van te weinig sex, daar zijn oplossingen voor, al zijn die minder bevredigend ;-)  Nee, het wordt tijd dat ik gewoon eens plezier in het leven krijg in plaats van in al die negativiteit te blijven wentelen...

Dit weekend kan misschien al helpen: met 14 collega's gaan we (op kosten van onze werkgever) 3 dagen skiën in Frankrijk. Fun gegarandeerd!  Hopelijk genoeg fun om de week daarna door te komen...

14:11 Gepost door Rigel in Mezelf | Permalink | Commentaren (7) | Tags: sex, zelfkennis, cara, onrustig |  Facebook |