09-11-11

Ik heb de verkeerde job...

De titel boven deze post was alleen maar om aandacht te trekken :-)

Als er iets is in mijn leven waar ik volledig mee gelukkig ben, dan is het wel met mijn job.  Ik ben namelijk een van de gelukkigen die van zijn hobby zijn job kunnen maken heeft.  Gaan werken is voor mij dus gewoon plezant.  Hoe moeilijker en ingewikkelder de problemen zijn waar ik mee te maken krijg, hoe gemotiveerder ik ben om een oplossing te vinden.  En sinds mijn promotie dit jaar is het er alleen maar op verbeterd: ik heb nu praktisch geen deadlines meer én de problemen zijn nóg complexer geworden.

Ik moet alleen nog iets vinden op die vervelende tijdsregistratie en de documentatie die ik nu moet schrijven...  Want uitzoeken hoe iets moet is 1 ding, het begrijpbaar uitleggen aan iemand anders daar kruipt heel wat tijd in...

En zo sluiten we naadloos aan bij de reden waarom ik dit stukje schrijf...  Ik ben doordrongen van IT.  Ik speel al bijna 30 jaar met computers, voor mij zijn computers dus iets vanzelfsprekends.  Maar voor veel mensen is dit niet zo.  Nu ben ik gelukkig geen computer-nerd die over niets anders kan babbelen, ik hoop daarvan toch al voldoende bewijs geleverd te hebben op deze blog.

Maar toch is dit soms een probleem.  Vooral als ik een relatie heb.  Want wat doet een mens dan als hij moe maar voldaan thuis komt (behalve haar ter plaatse bespringen)?  Juist ja, over je werkdag praten.  En dan beginnen de problemen, want je wil er wel over vertellen, maar zij verstaat er geen bal van.  Je kan dan bijvoorbeeld wel zeggen dat je een ambetante meeting gehad hebt, maar waarover die ging is als rocket-science voor haar (er even voor de gemakkelijkheid van uitgaand dat zij geen ruimtevaart-ingenieur is).  Ze kan blij zijn omdat je na 3 dagen zoeken eindelijk een mega-coole oplossing gevonden hebt voor een gigantisch ingewikkeld probleem, maar daar blijft het dan ook bij...  Zelfs over de grappen die op het werk gemaakt worden kan ik niet veel vertellen, want dat is ten eerste al vaak 'mannen'-humor en ten tweede zijn die dikwijls zó absurd of vergezocht dat je het moeilijk kan verder vertellen zonder een bedenkelijke frons uit te lokken...

Ligt het aan de vrouwen die ik tot nu toe gehad heb, of aan mij?  Ik weet het niet...  Ik merk alleen dat er tot nu toe bijzonder weinig interesse was als ik over mijn werkdag probeerde te vertellen.  En da's dus een probleem, want als ik merk dat er weinig interesse is, ben ik ook minder geneigd om te vertellen.  En dan krijg je een soort van éénrichtingsverkeer, waarbij zij haar ei kwijt kan en ik met het mijne blijf zitten...

Ik verwacht zeker niet dat mijn partner alles van mijn werk snapt.  Maar een béétje interesse mag toch wel?

23:25 Gepost door Rigel in Algemeen, Werk | Permalink | Commentaren (12) | Tags: it, werk, praten, relaties |  Facebook |