26-11-10

Toeval of niet?

Dulcera heeft het vandaag in haar blog over toeval.  Meer bepaald over zaken die té toevallig lijken om toeval te zijn.  Toevallig (pun intended) kom ik regelmatig zo'n dingen tegen in mijn leven.  Iets té regelmatig om nog te geloven in het bestaan van toeval...

Meestal zijn het van die simpele dingen die iedereen wel eens tegenkomt: je denkt aan iemand en plots gaat de telefoon en... jawel, het is de persoon aan wie je dacht.  Of ik spreek met een vriend af om naar een concert te gaan en blijken dan op exact hetzelfde ogenblik daar aan te komen.  Op reis in Costa Rica (daarover later meer) was het weer van datte.  Twee keer kwam ik zo iets tegen waarvan ik dacht: dat kán nu toch geen toeval zijn...

De eerste keer was tijdens een gesprek met een reisgenote.  Toen ik antwoordde op haar vraag waar ik werkte vertelde ze me dat ze 2 mensen kenden in "mijn" bedrijf.  Er werken meer dan 1600 mensen bij ons, dus is het niet zó uitzonderlijk dat iemand mensen uit "mijn" bedrijf kent.  Het verhaal wordt ietske straffer wanneer allebei die mensen op nog geen 4 meter van mij blijken te zitten.  De laatste keer dat ze een van die twee gezien had was trouwens ergens op café.  De persoon in kwestie was daar (alweer) toevallig ook om iets te drinken met zijn collega's...  En (alweer) toevallig was ik daar ook!  Ik herinner mij die bewuste ontmoeting zelfs nog.  Ik had toen totaal geen vermoeden dat ik enkele weken later met diezelfde vrouw in Costa Rica pinten zou zitten pakken...

De tweede keer was zo mogelijk nóg straffer...  We zitten met een groepje op een terras iets te eten als er plots een vrouw met haar dochtertje langs loopt.  Die vrouw doet vaag een belletje rinkelen, maar ik besteed er verder geen aandacht aan...  Totdat ik haar tegen haar dochtertje hoor zeggen: 'we gaan maar binnen zitten, hé'.  Mijn eerste reactie is: 'tiens tóch een Vlaamse' en ik bekijk haar nog eens goed.  Het belletje gaat luider rinkelen...  Haar gezicht, haar stem, het accent...  Ik wíst gewoon dat ik die vrouw ergens van kende, maar het wilde niet komen.  Uit schrik om mij belachelijk te maken durfde ik haar niet te gaan vragen waar ik haar van zou kunnen kennen, maar ze bleef maar in mijn hoofd spoken... Pas een uur later wist ik terug wie ze was...  Ik ben dan nog eens gaan kijken naar dat bewuste terrasje, maar toen was ze natuurlijk al vertrokken.  Voor de nieuwsgierigen: ik ben er vrij zeker van dat het over deze vrouw ging: een wreed toffe, maar (wegens omstandigheden) éénmalige date. 

Als je daar eens goed over nadenkt: iemand die waar ik slechts 1 keer mee afgesproken heb beslist om op hetzelfde ogenblik naar hetzelfde exotische land op reis te gaan, gaat daar op dezelfde dag in dezelfde stad naar hetzelfde restaurant, op hetzelfde ogenblik...  Dat kán toch geen toeval zijn?

Wat het dan wél is, geen idee...  Misschien heeft deze film gelijk en zijn alle mensen op een of andere manier verbonden met elkaar...

21:58 Gepost door Rigel | Permalink | Commentaren (7) | Tags: toeval, daten, reizen |  Facebook |