09-01-08

Therapie (of toch niet...)

Vrienden van ons hadden 2 jaar geleden (zelfde periode geloof ik) ook zware huwelijksproblemen.  Het heeft er voor hen ook slecht uitgezien.  Ze woonden allebei al apart en hadden hun huis al te koop gezet.  Met hulp van een psycholoog - relatietherapeut zijn ze echter aan hun relatie gaan werken, mét resultaat.  Ze zijn er sterker dan ooit uitgekomen...

De week na onze vakantie, toen Lindsey het even terug zag zitten tussen ons, vroeg ze me of we toch niet beter hulp zochten voor onze problemen.  Ik had diezelfde vraag al tijdens onze vakantie gesteld, maar toen wou ze er niet van weten. Ik was opgetogen en had er goeie hoop in dat de knop deze keer wat langer aan zou blijven.  Zoals jullie al weten was dit tevergeefs en toen ze die vrijdag dan toch de knop weer uitzette maakte ik dan ook direct werk van een afspraak bij diezelfde therapeut.

 

Groot was mijn ontgoocheling toen ze plots geen zin meer had om te gaan.  Ik kon niet begrijpen waarom.  Had ze schrik om veroordeeld te worden over haar chatgedrag?  Of dacht ze dat ze gedwongen ging worden om aan onze relatie te werken?  Ik weet het niet, maar gelukkig kon ik haar overtuigen om toch tenminste de intake-cyclus te volgen die de therapeut voorgesteld had.  Die intake-cyclus bestaat uit 4 sessies: 1 sessie samen, dan elk 1 sessie apart en als laatste nog een sessie samen waarin de analyse volgt.  Geen oplossingen. Geen bevestiging of ontkenning of het ooit nog goed kan komen. Enkel een analyse van de problemen en wat we daaraan zouden kunnen doen, maar de beslissing ligt volledig bij ons.  Ik vermoed dat die uitleg bij haar de doorslag gegeven heeft.  Wij dus naar de therapeut; beiden met verschillende bedoelingen...  Ik ging om alles terug in orde te krijgen, zij om alles op een deftige manier te kunnen afronden...

 

Die eerste sessie was niet echt wat ik er van verwacht had.  In plaats van Lindsey ervan te overtuigen om aan onze relatie te werken had ik eerder de indruk dat hij haar gelijk gaf om op te geven.  Nochtans was ik wel tevreden van het gesprek want ik ben iets van Lindsey te weten gekomen dat ik nog niet wist.  Haar vader (met wie ze vroeger veel problemen had) had 1 week voor we trouwden tegen haar gezegd: "ik geef het maximum 1 jaar want met jou valt er toch niet te leven".   Dit heeft ervoor gezorgd dat zij alle moeite deed om eventuele problemen tussen ons weg te werken om haar vader te bewijzen dat hij verkeerd was. Steeds weer opnieuw. Ik denk persoonlijk dat dit er ook voor gezorgd heeft dat we nooit ruzies uitgepraat hebben. Ruzies waren voor haar het bewijs dat haar vader gelijk had, en moesten dus zo snel mogelijk gestopt worden.  Dingen die ze van mij niet kon verdragen werden ingeslikt en genegeerd, met het gekende gevolg.  Fijn, we weten nu 1 van de redenen waarom het tussen ons niet zo goed ging.  Toch een reden om er terug meer voor te gaan, right? Wrong! Voor haar is het een extra bewijs dat ze er beter al vroeger mee gekapt had.  Pffft…

 

Lindsey is ondertussen al een 2e keer geweest. Wegens de gekende files rond de Antwerpse ring kwam ze echter een half uur te laat, en heeft ze maar een half uurtje kunnen praten met hem.  Ik weet niet wat er toen allemaal verteld is, maar ze is er alleen maar zekerder van teruggekomen.  Frustrerend… Tot overmaat van ramp had de therapeut 2 weken verlof tijdens de eindejaarsfeesten. Die weken waren dus een ramp voor mij. Niet weten waar ik aan toe ben, een vrouw die weigert om nog moeite te doen en elke avond vlucht in het chatten hebben zware gevolgen gehad.   We hadden namelijk samen al halvelings besloten om na de intake gesprekken nog verder op therapie te gaan. Niet om onze relatie terug goed te krijgen maar om te leren praten met elkaar zodat we de ongetwijfeld moeilijke periode waar we nog door moeten tenminste zonder zware ruzies konden afronden. Tijdens die gesprekken zou Lindsey ook nog thuis blijven wonen, maar wel apart gaan slapen.

 

Al die moeizaam bereikte resultaten heb ik zelf teniet gedaan door ruzies die ik een paar keer uit pure frustratie ben begonnen. Meestal omdat ik wou praten en zij gewoon verder wou chatten. Dan zette ik haar portable uit of trok de stekker van de router uit, waardoor zij ook weer kwaad werd, enz… Keer op keer hoog oplopende ruzies waarin we beiden alle gevoel voor redelijkheid verloren (voor mij het beste bewijs dat we die gesprekken met die therapeut dus echt nodig hebben). Het resultaat was altijd dat ze niet meer verder wou doen met de therapie en ze weer een stapje verder van mij af zette zoals haar familie gaan vertellen dat ze wil scheiden… 

 

Vandaag ben ik weer voorzichtig optimistisch. Donderdag is het mijn beurt voor de privé sessie en kan ik eindelijk mijn versie van het verhaal eens doen en kan ik mijn problemen ook eens bespreken.  Ik wil bijvoorbeeld wel eens weten waarom ik vroeger zo weinig interesse in haar en onze relatie getoond heb, hoewel ik altijd heel veel van haar gehouden heb. Waarom ik ook zo weinig moeite gedaan heb in het huishouden terwijl zij zich overwerkt voelde.   Alles op de problemen met haar vader steken is een beetje te gemakkelijk vind ik.  Lindsey is nu ook (weer) akkoord om volgende maandag samen naar zijn analyse van de problemen te gaan luisteren.

Of ze het nog ziet zitten om daarna ook nog verder te doen heb ik nog niet durven vragen… 

00:20 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: lindsey, therapie, frustratie |  Facebook |