01-12-09

Thailand voor beginners, deel 2

Vorige post had ik het over de Thai manier van groeten.  2 groepen van mensen zijn "vrijgesteld" van groeten en zullen dus nooit je groet beantwoorden; ten hoogste een glimlach zul je van hen terugkrijgen: de Koninklijke familie en monniken.  De Koninklijke familie is ergens wel logisch want die staan bovenaan de sociale ladder en zouden dus iederéén moeten teruggroeten.

De monniken zijn echter iets apart in Thailand.  Zij zijn eigenlijk een categorie apart.  Iedere man is namelijk verplicht om minstens 3 maand monnik te zijn in zijn leven, dit om de leer van Buddha te leren om zo een goed man te worden.  Als beloning voor de moeite mag hij tijdens dit monnik-schap een sprong naar de hoogste regionen van de sociale ladder maken.

Maar Monnik zijn heeft ook een aantal nadelen:
Ten eerste moet je leven van wat het leven je aanreikt.  Dit betekent dus elke morgen op bedelronde gaan.  Zij lopen dan rond in de straat met een metalen bol in de handen, waarin de mensen geld of voedingswaarden donneren.  In sommige tempels zijn de monniken wat vindingrijker geworden en zetten ze gewoon al hun metalen bollen op een rij.  De gelovigen die de tempel bezoeken leggen dan in elke bol 1 of meerdere muntjes, simpel en doeltreffend.  Dit nadeel betenent echter niet dat monniken armoedzaaiers zijn.  Ik heb er verschillende zien rondlopen met een GSM of MP3-speler in de hand...
Een ander (en in mijn ogen hét belangrijkste) nadeel: je mag als monnik geen vrouwen aanraken.  Nog erger zelfs: je mag van een vrouw ook niets aannemen.  Als een vrouw een monnik iets wil geven dan moet ze dat eerst aan een andere man geven.  De monniken in Thailand nemen deze regel zéér ernstig: zij lopen steeds met een wijde boog om de vrouwen heen om toch niet per ongelijk aangeraakt te worden.

Dit laatste nadeel zorgt er meestal voor dat de meeste mannen na die 3 maand er direct uit stappen, waardoor ze onherroepelijk terug naar hun oude plaats op de sociale ladder vliegen.  Anderen genieten zo erg van hun verhoogde status dat ze wat langer blijven hangen.  De echte die-hards blijven heel hun leven monnik en hopen zo om net als hun grote voorbeeld Buddha het Nirwana te bereiken.

Monniken worden enorm gerespecteerd in Thailand.  Zij hebben bvb voorbehouden plaatsen op het openbaar vervoer en krijgen overal voorrang.  De "die-hards" worden ook vereerd als levende heiligen, en na hun dood krijgen ze zelfs standbeelden die door de gelovigen vlijtig vol stukjes bladgoud geplakt worden, een handigheidje van de buddhistische religie dat ervoor zorgt dat die beelden dus nooit herschilderd hoeven te worden :-)

Wij waren door onze reisbegeleider op voorhand op de hoogte gebracht over dit respect.  Als voorbeeldige toeristen waren we dus wat bedeesd om hen te fotograferen: in sommige culturen wordt dit namelijk niet erg gewaardeerd...  Todat een van die mannen ons begon te fotograferen, vooral de vrouwen in onze groep dan ;-)  Na zijn foto-sessie kwam hij met ons zelfs een praatje maken.  Al vlug bleek dat die monniken ook maar gewone mensen zijn...

23:40 Gepost door Rigel in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: reizen, thailand |  Facebook |

30-11-09

Thailand voor beginners, deel 1

Een van de eerste vragen op het immigratieformulier dat je voorgeschoteld krijgt bij aankomst in Thailand is: 'Wat is je jaarlijks inkomen?'

Voor ons misschien een rare vraag, ja zelfs wat ongepast.  In Thailand is dat echter een vraag zoals alle andere...  De reden hiervoor is simpel: de sociale ladder is heel sterk in de Thaise cultuur ingemetseld. Als je alle Thai op een rij zou zetten zou je ze zo allemaal kunnen sorteren aan de hand van hun sociale status.  Vooraan in de rij zou de koning staan en helemaal achteraan de bedelaarskinderen.  De plaats in de rij wordt bepaald door een aantal factoren, waarvan de belangrijkste je leeftijd, je job en je inkomen zijn.

Wanneer Thai elkaar ontmoeten is het niet de gewoonte om elkaar een hand te geven.  Een glimlach volstaat meestal, maar bij iets formelere ontmoetingen is het de gewoonte dat de laagste in rang de hogere groet met een Wai (een soort van buiging waarbij de handen in een soort van bid-houding voor de borst gehouden worden). De hogere groet daarna terug waarbij hij iets minder diep buigt.

Wanneer het echter niet echt duidelijk is welke status beide personen hebben komt er eerst een korte vragenronde waarmee de juiste verhoudingen worden bepaald, waarna het groeten volgt.  Tijdens die vragenronde komt dus ook dikwijls de vraag 'hoeveel verdient U?' aan bod.  Als toerist krijg je die vraag echter zelden.  Het overgrote deel van de Thai waarmee je in contact komt weet al van ver dat jij waarschijnlijk véél meer verdient dan hen en zullen dus automatisch als eerste groeten.  Het is dan beleefd om terug te groeten, wat menig toerist uit onwennigheid al eens achterwege laat...

22:49 Gepost door Rigel in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: reizen, thailand |  Facebook |