15-09-10

Vanmorgen, via SMS...

 

Zij: Gelukkige verjaardag!  Probeer er toch maar een fijne dag van te maken...

Ik: Thanks!  Wanneer komen de kussen? :-)  Zal wel meevallen.  Eerst thuis werken en vanmiddag als de kids komen verlof...

Zij: Zie je wel.  Klopt die zoenen.  Geniet van je kids & verlof...

 

Ik weet niet goed wat ik hier mee moet aanvangen...
Betekent dit echt wat ik denk/hoop dat het betekent?
Of is het alleen maar wishful thinking?

Soms wou ik dat ik het molentje in mijn hoofd even kon uitzetten en niet overal iets achter zoeken.
Dat zou het voor mezelf veel gemakkelijker maken... 

 

23:56 Gepost door Rigel in Daten, Liefde, Mezelf | Permalink | Commentaren (9) | Tags: eva, soap, time-out |  Facebook |

14-09-10

Why can't I free her doubtful mind?

Waarom twijfelt Eva, ja.  Goeie vraag eigenlijk...  Na enig nadenken van mijn kant is mijn conclusie redelijk simpel: alles wat het langdurige karakter van onze relatie enigzins benadrukt zet haar aan het twijfelen.  Na de eerste keer samen, terug opnieuw afspreken: ohlala...  Haar voorstellen aan mijn kinderen: brrrr...  Een weekendje samen weg gepland: o jee...  Op bezoek gaan bij een van mijn beste vrienden, aargh!  Laat staan mij voor te stellen aan haar (zeer pientere) dochter of over mij vertellen tegen haar vriendinnen; dat heeft ze nog niet aangedrurfd...  Zie eens dat het niet blijft duren, wat gaan die dan niet denken?

Op een of andere manier zit ze blijkbaar ook met het buikgevoel dat wij veel ruzie zullen maken en daar heeft ze diezelfde buik méér dan vol van.  Zo'n gevoel is heel moeilijk te weerleggen natuurlijk; zoiets kan je alleen maar ondervinden.  Geen idee waar ze dat vandaan haalt trouwens: op die 5 maand dat we elkaar nu kennen hebben we nog geen enkele woordenwisseling gehad.  We hebben dezelfde normen en waarden meegekregen van thuis en wij denken ook over praktisch alles hetzelfde...  Ik zie dus weinig redenen tot conflicten ontstaan.  Naar mijn eigen buikgevoel zullen die ruzies reuzegoed meevallen...  Zeker als ik het vergelijk met Lindsey die heel dikwijls haar eigen afwijkende mening had.

Misschien overheerst nog te veel de vrees dat ze weer te laat zal beseffen dat ze in een relatie gesukkeld is waarin ze zich echt niet goed voelt, wie zal het zeggen.  Ik weet alleen dat ik totaal verschillend ben van haar ex.  Naar haar verhalen te horen lijkt hij mij een workaholic en een egoïstische controlefreak, terwijl ik ondertussen wel beter weet en mijn partner volledig vertrouw.  Ik ben ook heel meegaand.  Tenminste, zo lang ik het gevoel heb dat er ook met mij rekening gehouden wordt...

Misschien komt het door het feit dat zij nog niet zo lang van haar ex weg is, maar ik kijk volledig anders tegen onze relatie aan.  Ik focus me totaal niet op wat er mis zou kunnen gaan.  En het is niet omdat we met elkaar omgaan dat we ook direct moeten gaan samenwonen.  Ik hou gewoon een open mind en zie deze tijd als een middel om elkaar beter te leren kennen en om aan elkaar te wennen...  En als ik er een goed gevoel bij heb betrek ik er ook mijn kinderen bij want als het tussen haar en de kinderen totaal niet klikt is het namelijk toch gedoemd om te mislukken en ik heb geen zin om daar pas na een aantal jaar achter te komen...

Ik hoorde mijn visie dit weekend nog mooi omschrijven op de radio toen een luisteraarster tips vroeg voor een aankomende date.  De tips die ze kreeg waren:

  • Wees jezelf, want je wil toch dat de ander verliefd wordt op jou en niet op wie je probeert te zijn.
  • Hou duidelijk je doel voor ogen: wat je wil en wat je niet wil in de relatie.
  • Spring er in en geef vol overgave alles wat je te geven hebt.
  • En tot slot: ga ervan uit dat het allemaal goed zal lopen, tenzij je het tegendeel ervaart...

21:48 Gepost door Rigel in Daten, Liefde, Mezelf | Permalink | Commentaren (4) | Tags: eva, soap, lindsey |  Facebook |

Time-out...

 

Het is alweer even geleden dat ik nog een post aan Eva gewijd heb.  Ik had me voorgenomen om het minder over haar te hebben, maar ondertussen is er weer een en ander gebeurd waar ik over moest nadenken.  En dat is toch hét doel waarom ik deze blog heb: even mijn gedachten ordenen en van mij af schrijven...

Ondertussen kennen we elkaar al een dikke 5 maand en alles loopt nog steeds met ups en downs.  Op zich heb ik er weinig problemen mee dat ze (veel) tijd nodig heeft; dat ze niet alle dagen bij mij wil zijn en dat niemand uit haar leven weet dat ik besta.  Waar ik het wél moeilijk mee heb zijn die twijfels die telkens weer de kop op steken.  Gegarandeerd nét op het moment dat ik denk: nu gaat het echt fantastisch.  Ze doet het echt niet express, daar ben ik zeker van.  Maar iets zorgt er telkens voor dat ze op een hoogtepunt in onze relatie telkens weer de kriebels krijgt, net alsof ze schrik heeft dat het werkelijk zou lukken tussen ons...

Op zo'n moment zou ze het liefst van al gillend weglopen en nooit meer terugkomen, maar ik laat me niet zou gauw afschepen...  Het kost me telkens wat moeite, maar elke keer komt alles weer goed en beginnen we weer van voor af aan.

Die is goed zot, denken jullie ongetwijfeld...  En ja, ik heb ook al (meer dan eens zelfs) getwijfeld of het allemaal wel de moeite waard is.  Maar kom tot nu toe telkens weer tot de conclusie dat zij het inderdaad waard is.  Zij bezit namelijk alle kwaliteiten die ik in een vrouw zoek: ze is mooi (ja, óók als ze 's morgens nog slaapdronken naar de badkamer strompelt), neemt zichzelf niet al te serieus, is heel sociaal, zit vol humor, kan goed met mijn kinderen overweg, plaagt mij graag (terug), is speels, totaal niet preuts, kan al eens zot doen, heeft hetzelfde soort opvoeding meegekregen van thuis, denkt over veel dingen hetzelfde als ik, is totaal niet egoïstisch en ik kan héél goed met haar praten, iets wat ik héél belangrijk vind.  Zeg nu zelf, waarom zou ik zo'n prachtvrouw 'vrij' rond laten lopen?

Het moet natuurlijk wel van 2 kanten komen.  Ik heb echt geen zin om mijn tijd te verdoen en als een schoothondje achter haar aan te lopen.  Als ik niet het gevoel heb dat ik genoeg terug krijg of als zij mij zegt dat ze niets meer voor mij voelt dan kan ik mijn aandacht beter ergens anders op richten...

En dit brengt mij bij de reden van deze post.  We hebben beiden vorige week, onafhankelijk van elkaar, beslist dat het beter is dat we elkaar even niet zien en geen contact meer met elkaar hebben.  Even wat afstand nemen...  Terwijl ik mezelf afvraag of het inderdaad echt wel allemaal de moeite is gaat zij proberen uitvissen of ze genoeg voor mij voelt...

Dáár waren we het over eens.  Waar we het niet over eens waren was de manier waarop we die periode gingen starten.  Ik heb een hekel om zo'n dingen via de telefoon of via mail te regelen, dus ik had graag mekaar nog eens gezien.  Als een soort van afscheid misschien, want daar kan het per slot van rekening toch op uitdraaien.  En ondertussen nog wat praten over ons en de relatie.  Zij zag dat niet zitten.  Dacht dat het veel te moeilijk ging zijn voor mij.  Dat was de officiële uitleg tenminste, maar ik vermoed dat ze eerder vreesde (en misschien niet ongegrond) dat we uiteindelijk toch weer in bed gingen belanden.  Volgens haar was een gesprek ook niet nodig.  Waar gingen we dan over praten?

We hebben elkaar inderdaad niet meer gezien, maar het gesprek is er wel gekomen, zij het via de telefoon.  En wat voor een gesprek...  Van 4 uur 's middags tot 10 uur 's avonds: een telefoongesprek van 6 uur alstublieft! Hiermee werd ons record tot nu toe meer dan verdubbeld...  En nóg had geen van beiden zin om het gesprek te stoppen...

Enfin, de 'reflectie' periode is nu net begonnen en ik heb er een dubbel gevoel bij.  Ik wil het haar (en mezelf) wel gunnen, maar ik zie op dit moment echt niet in dat ik van gedacht zou veranderen.  Iemand waarmee je 6 uur lang in alle eerlijkheid over alle onderwerpen kan babbelen, zonder 1 minuut stilte, dat betekent toch iets?  Langs de andere kant heb ik ook schrik dat zij deze periode wil (mis?)gebruiken om mij uit haar hoofd te zetten...

Maar, ik heb haar beloofd om positief te blijven, dus doen we dat maar.  Vol overtuiging :-)  Ik kijk dus al uit naar 10/10/10, de dag dat we terug afgesproken hebben.  Een magische datum, niet?  Tijdens het gesprek heeft ze daarover nog gegrapt dat zij mij om 10:10 ging komen wakker maken.

Ik heb eigenlijk al spijt dat ik dat niet toegezegd heb...

Dus, Eva, bij deze...  Ga je gang...
PS: vroeger mag ook ;-)

 

00:40 Gepost door Rigel in Daten, Liefde, Mezelf | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eva, soap, time-out |  Facebook |