09-10-08

Ik trap het hier af...

Nee, wees gerust, ik kom nog terug ;-)

Iedereen die me kent schat me eerder introvert in.  Maar, dat is wat ik geworden ben, niet wat ik écht ben...

Ik ben mijn leven ooit begonnen als een vrolijk extravert kind dat zonder schroom met iedereen babbelde.  Naarmate ik opgroeide ben ik me echter meer en meer in mezelf gaan keren door een combinatie van verschillende factoren:

  • Ik was altijd heel gevoelig voor mensen die met mij lachten omdat ik zoveel en ongegeneerd babbelde.
  • Op school was ik altijd bij de kleinsten van de klas.  Ik hoorde er niet echt bij omdat ik zo klein was.
  • Ik heb er daarbovenop ook altijd veel te jong uitgezien voor mijn leeftijd; nu nog trouwens, maar nu vind ik dat helemaal niet erg meer;-).  Probeer dan maar eens contact met meisjes van je eigen leeftijd te maken; die keken alleen maar naar mijn vrienden...  En geloof me, het is ook niet goed voor je zelfvertrouwen als ze je als 22-jarige gast nog je pas vragen als je een discotheek binnen wil. 
  • Als je dan ook nog eens een vader hebt die zijn kinderen met ijzeren hand opvoedt en (te) hard straft bij het minste dat ze verkeerd doen...

Enfin, you get the picture: zelfvertrouwen below zero en nooit geleerd om voor mezelf op te komen...  Enkel bij mijn familie en beste vrienden was ik nog echt mezelf...  De laatste jaren begon dat echter ook steeds minder vlot te gaan...  Ik begon te beseffen dat er iets grondig mis was met mij, maar ik slaagde er niet in er iets aan te doen.  Pas toen Lindsey het niet meer zag zitten met mij besefte ik dat het zo niet langer kon.  Toen is deze blog ontstaan en ben ik eindelijk begonnen met mezelf onder handen te pakken...

Het is in dit kader dat ik reeds vroeg dit jaar besloot om eens iets te doen dat ik nog nooit gedaan heb: op reis gaan met een groep totaal onbekende mensen.  Om mezelf nog wat verder te drijven wou ik er ook iets avontuurlijkers van maken dan dat ik tot nog toe gedaan had.  Geen 2 weken half-pension in een of ander 4-sterren hotel, maar samen met de mensen rondtrekken in de wilde natuur met verschillende vervoersmiddelen.  Ik wou expliciet niet alleen op reis gaan, omdat ik mezelf dan te gemakkelijk kan isoleren: in m'n eentje dingen gaan bekijken, goedkoop hotelletje zoeken en dan de avond op m'n hotelkamer doorbrengen.  Nee, ik wou terug naar waar ik het gelukkigst ben: onder de mensen...

Door allerlei omstandigheden kon ik die reis niet vroeger plannen, maar nu is het eindelijk zover: zaterdagmorgen vertrek ik.  Voor 3 weken naar Indonesië: Van Flores tot Bali.  Mijn eigen kleine versie van "Voorbij de grens" ;-)

Ik zal dus 3 weken niets kunnen posten, maar als je per sé wil weten waar ik ergens uithang, kan je een kijkje nemen op de website van Joker.

Tot ergens binnen 3 weken...

08-10-08

Duidelijkheid!

Ik heb ondertussen Nadia's goede raad opgevolgd en daardoor heb ik nu duidelijkheid...  Dat was ook hard nodig, want ik begon stilaan kop noch staart te krijgen aan haar...

Onze afspraak 2 weken geleden was opperbest verlopen.  Toen ik de zondag na onze fuif mee de zaal aan het opruimen was kreeg ik een smsje van haar: of ik geen zin had om te gaan wandelen.  Natuurlijk had ik wel zin, maar ik moest daar eerst verder helpen...  Gelukkig hadden we op tijd gedaan zodat ik nog tijd had om een uurtje te gaan wandelen.  Tijdens de wandeling hing er een raar sfeertje in de lucht.  Ik nog een halve zombie van de avond daarvoor, en zij bleek al heel het weekend super slecht gezind te lopen...  Toch viel de wandeling goed mee.  Er hing, dacht ik, zelfs enige vorm van electriciteit in de lucht, maar... ik had me voorgenomen om niets te overhaasten en hield me dus in.  Al bij al een geslaagde namiddag.

's Avonds via chat was de sfeer compleet anders.  Het gesprek geraakte echt niet op gang.  Geen grapjes, geen geplaag, het lukte niet echt.  Ook de dagen daarna lukte het precies niet meer.  Ik begreep totaal niet wat er aan de hand was.  Had ik iets verkeerds gezegd of gedaan tijdens de wandeling?  Ik snapte er niets van.

Een tijdje daarna ontdooide ze precies weer wat en leek het chatten weer beter te gaan...  Via de pc kan je echter onmogelijk iemands stemming of gemoedstoestand aflezen, dus had ik nog steeds geen zekerheid...  Toen er op een bepaald moment iets mis ging met de chatvensters greep ik mijn kans en belde haar op.  Het gesprek was direct weer even hartelijk als onze vorige gesprekken.  Ik was blij dat er niets aan de hand meer bleek te zijn...  Na een tijdje bracht ik mijn twijfels van de vorige dagen ter sprake en toen kwam de spreekwoordelijke aap uit de mouw...  Tijdens de wandeling had ze voor zichzelf uitgemaakt dat het niets zou worden tussen ons.  Na het etentje had ze dat misschien nog ergens gedacht, maar tijdens de wandeling was de twijfel verdwenen.  Misschien had ze daarom onbewust wat afstand gecreëerd, dacht ze.  En bovendien, wil ze zeker een hele poos geen nieuwe relatie...

Oké, duidelijker kan het niet ;-)

Ik vind het wel ergens vreemd dat iemand dat zo vroeg al kan beslissen, al na 2 afspraakjes... Zeker omdat het zo goed lijkt te klikken tussen ons, maar dat is eigenlijk niet belangrijk.  Al die plagerijen en zo hadden me misschien wat aan het dromen gebracht, maar eigenlijk wil ik op dit moment zelf ook nog geen relatie.  Ja, ik begin het te missen, maar ik denk echt dat het beter is dat ik daar nog wat mee wacht.  Ik merk dat mijn inspanningen om "de ideale man" te worden vruchten beginnen af te werpen: ik ben nu een pak socialer en zelfzekerder, maar ik ben er nog lang niet.  En bovendien vrees ik een beetje dat een relatie mijn "self-restoration project" zal doen stilvallen.  Nadat ik haar dit duidelijk gemaakt had was alle ijs dat er tussen ons nog overbleef gebroken...  We waren allebei opgelucht dat er nu duidelijkheid was.  Sindsdien is alles weer zoals daarvoor.  We chatten en babbelen weer uren aan een stuk.  En ja, er wordt ook weer geplaagd, al volgt er bij haar dan nu steevast een "je weet toch dat ..." achter ;-)

Ik ben echt blij dat ik haar heb leren kennen.  Als het van mij afhangt zullen we elkaar nog dikwijls zien, want zij is sterk op weg een goeie vriendin van mij te worden en ik heb het gevoel dat dat wederzijds is.  Benieuwd hoe lang dat kan blijven duren...  Waarschijnlijk totdat 1 van ons 2 toch eens een relatie heeft?

25-02-08

Wat is er toch mis met mij?

Ik weet altijd perfect wat ik wil. Ik weet meestal ook wat ik moet doen om het te bereiken...  En toch, om een of andere reden, kan ik mezelf er moeilijk toe brengen om er aan te beginnen...

Of het nu iets is als plafonds leggen of de ramen en deuren van onze garage verder afwerken of iets heel stoms als een babysit regelen, mijn verzekeringsagent bellen, een loshangende plint vastmaken, ik blijf het altijd maar uitstellen...

Ik ben helemaal niet lui, want als iemand anders hulp vraagt ben ik meestal de eerste om ja te zeggen.  Het is ook niet zo dat ik er geen gewoon geen zin in heb, want veel van de dingen die ik blijf uitstellen wil ik wel degelijk.

Waarom ik ze dan blijf uitstellen?  Ik weet het echt niet.  Ik heb mijn hoofd er al over gebroken, maar ik kan het niet verklaren.  Het is alsof ik telkens plots een onverklaarbare schrik krijg wanneer ik ergens aan moet beginnen.  Meestal zijn de dingen ook niet zo dringend zodat ik ze nog even kan uitstellen, wat dan ook direct gebeurt.  En dan nog eens... en nog eens...  tot ik ze compleet vergeet.  Ik denk er dan aan terug op momenten dat ik er onmogelijk aan kan beginnen zoals wanneer ik in mijn auto zit.  Tegen de tijd dat ik thuis ben ben ik het al lang weer vergeten...

Zo moest ik vorige week aan de personeelsdienst vragen naar de gevolgen van onze scheiding op de hospitalisatieverzekering van onze kinderen.  Ik had een herinnering in mijn GSM gezet op maandag 10u. Om 10u maakte ik mezelf wijs dat ik het te druk had, dan maar een uurtje uitgesteld.  Om 11u nog steeds te druk, weer uitgesteld...  's avonds tijdens het naar huis rijden viel mijn frank.  Vergeten!  Pas donderdagnamiddag heb ik mijn mailtje verstuurd...  4 dagen heb ik er dus over gedaan om een stomme mail te versturen.

Het ergste vind ik nog dat wanneer iemand er mij aan herinnert dat ik iets vergeten ben, ik verveeld ben.  Ik ben dan eerder verveeld op mezelf, maar bij de anderen komt dat natuurlijk over alsof ik kwaad ben op hen, dus zeggen ze de volgende keer natuurlijk niets meer, wat dan weer goed uitkomt voor mij...

Ik zit al enkele jaren met dit probleem en wil er echt wel iets aan doen maar - o ironie- dat stel ik ook altijd maar uit.  Ik maakte eerst wijs dat ik er zelf wel uit kon geraken, maar ik zie nu in dat dat onmogelijk is.  Ik heb hulp nodig, dat heb ik al aan mezelf toegegeven.  Ik ben ook al 6 weken van plan om naar die psycholoog te bellen waar we op gesprek geweest zijn, maar je raadt het al...

Het moet nu afgelopen zijn!  Ik heb het véél te ver laten komen...  Tijd om mijn self-restauration project écht te starten.  Morgen bel ik naar die psycholoog.  Echt, ik meen het deze keer!

Hoop ik...