26-01-12

Kritisch?

Nog even verder gaan over de 'constante' van vorige keer.  Het is mij namelijk opgevallen dat IK het altijd ben die de relaties (ná mijn huwelijk toch) beëindig.  Is dat nu toeval?  Zijn vrouwen misschien kritischer bij de kennismakingsronde(s) die een relatie vooraf gaan?

Of misschien ben ik wel gewoon content met alles wat ik kan krijgen en besef ik pas later dat ze toch niet echt is wat ik zoek.  Misschien...  maar ik denk van niet.  Ik heb al gemerkt dat ik redelijk kieskeurig ben.  Zo zijn zonder uitzondering al mijn mannelijke collega's zot van een vrouwelijk exemplaar dat in een andere afdeling zit... behalve ik.  Ik knap af omdat ze wéét dat ze mooi is, en er zich ook naar gedraagt.  Ze laat zich alle mannelijke aandacht welgevallen en doet tegen iedereen uit de hoogte.  Bweuk!  Geef mij dan maar haar collega, die heeft misschien wel een paar kilootjes te veel maar ziet er gewoon leuk uit en is vriendelijk.  Altijd en tegen iedereen... en dus ook tegen haar vriend :-(

Ik heb me ook al afgevraagd of ik beter ook niet (nog?) wat kritischer zou zijn als ik vrouwen ontmoet.  Mijn conclusie is van niet.  Ook al ben ik redelijk goed in het inschatten van mensen, een persoon leer je niet op een paar uurtjes kennen.  Dus vind ik het nogal stom om een vrouw zo maar af te schrijven omdat ze tijdens 1 ontmoeting wat te veel op haar gsm kijkt, of nog goed met haar ex overeen komt, of om welke andere reden dan ook dat ik al eens afgewezen ben :-)

Het liefst van al zou ik meerdere keren willen afspreken, laat ons zeggen een stuk of 20 keer.  Dan moet toch al duidelijk zijn wat voor vlees je in de kuip hebt.  Maar zo simpel gaat dat ook niet.  Ik ben bvb ook al afgewezen omdat ik de vrouw in kwestie bij de 2e ontmoeting nog niet gekust had.  Ik was dus niet 'geïnteresseerd' genoeg, terwijl ik dat zeer zeker wél was.

Conclusie: wat je ook doet, het is altijd verkeerd ;-)  Dus doe ik maar verder op de manier waarop ik bezig ben. En dat is gewoon alles zo wat zijn natuurlijke weg laten gaan, en zo elkaar beter leren kennen...

Ooit zal het wel eens 'prijs' zijn zeker?

23:22 Gepost door Rigel in Relaties | Permalink | Commentaren (37) | Tags: daten, relaties, gedumpt |  Facebook |

25-01-12

Even tijd voor reflectie...

Ja ik weet het, ik ben er een beetje laat mee: de jaarwisseling is al een tijdje achter de rug.  Maar ik ben nu eenmaal geen meeloper.  En nee, het is geen kwestie van contrair willen doen, ik doe gewoon mijn eigen ding.

Ik ben nu ondertussen 4 jaar single, weliswaar met een paar onderbrekingen.  Ik wist dat het niet eenvoudig ging zijn, dat had ik al gezien bij 2 vrienden van mij: de ene is 12 jaar 'alleen' geweest, de andere 7.  Je kan dus zeggen dat ik 'voorbereid' was.  Maar toch steekt het wel een beetje dat het bij anderen wél vlot lijkt te gaan.

Zo is Lindsey (mijn ex) in juni vorig jaar opnieuw getrouwd en lijkt ze mij gelukkig.  Ook bij die 2 vrienden was de vrouw in kwestie redelijk snel 'verkocht'.  Laat me duidelijk zijn: hiermee wil ik totaal niet zeggen dat vrouwen het gemakkelijker hebben of minder hoge eisen stellen aan hun (nieuwe) partner.  Ik wil gewoon illustreren dat sommige mensen sneller succes hebben bij hun zoektocht naar een nieuwe partner.

Waarom het bij mij niet gelukt is?  Gewoon een kwestie van pech zeker?  Of positiever uitgedrukt, het geluk nog niet tegengekomen ;-)  Om een relatie te laten werken spelen er namelijk een heleboel factoren mee en tot nu toe was er telkens minstens eentje die geen zin had om mee te spelen.

Maar ik merk toch een zekere constante: na een paar ontmoetingen eindigt ofwel de vrouw het verhaal, ofwel beginnen we dan een relatie die dan na een tijd(je) beëindigd wordt door mij...

Iets om over na te denken...

00:02 Gepost door Rigel in Daten, Liefde, Mezelf, Relaties | Permalink | Commentaren (2) | Tags: lindsey, samenwonen, relaties, daten |  Facebook |

09-11-11

Ik heb de verkeerde job...

De titel boven deze post was alleen maar om aandacht te trekken :-)

Als er iets is in mijn leven waar ik volledig mee gelukkig ben, dan is het wel met mijn job.  Ik ben namelijk een van de gelukkigen die van zijn hobby zijn job kunnen maken heeft.  Gaan werken is voor mij dus gewoon plezant.  Hoe moeilijker en ingewikkelder de problemen zijn waar ik mee te maken krijg, hoe gemotiveerder ik ben om een oplossing te vinden.  En sinds mijn promotie dit jaar is het er alleen maar op verbeterd: ik heb nu praktisch geen deadlines meer én de problemen zijn nóg complexer geworden.

Ik moet alleen nog iets vinden op die vervelende tijdsregistratie en de documentatie die ik nu moet schrijven...  Want uitzoeken hoe iets moet is 1 ding, het begrijpbaar uitleggen aan iemand anders daar kruipt heel wat tijd in...

En zo sluiten we naadloos aan bij de reden waarom ik dit stukje schrijf...  Ik ben doordrongen van IT.  Ik speel al bijna 30 jaar met computers, voor mij zijn computers dus iets vanzelfsprekends.  Maar voor veel mensen is dit niet zo.  Nu ben ik gelukkig geen computer-nerd die over niets anders kan babbelen, ik hoop daarvan toch al voldoende bewijs geleverd te hebben op deze blog.

Maar toch is dit soms een probleem.  Vooral als ik een relatie heb.  Want wat doet een mens dan als hij moe maar voldaan thuis komt (behalve haar ter plaatse bespringen)?  Juist ja, over je werkdag praten.  En dan beginnen de problemen, want je wil er wel over vertellen, maar zij verstaat er geen bal van.  Je kan dan bijvoorbeeld wel zeggen dat je een ambetante meeting gehad hebt, maar waarover die ging is als rocket-science voor haar (er even voor de gemakkelijkheid van uitgaand dat zij geen ruimtevaart-ingenieur is).  Ze kan blij zijn omdat je na 3 dagen zoeken eindelijk een mega-coole oplossing gevonden hebt voor een gigantisch ingewikkeld probleem, maar daar blijft het dan ook bij...  Zelfs over de grappen die op het werk gemaakt worden kan ik niet veel vertellen, want dat is ten eerste al vaak 'mannen'-humor en ten tweede zijn die dikwijls zó absurd of vergezocht dat je het moeilijk kan verder vertellen zonder een bedenkelijke frons uit te lokken...

Ligt het aan de vrouwen die ik tot nu toe gehad heb, of aan mij?  Ik weet het niet...  Ik merk alleen dat er tot nu toe bijzonder weinig interesse was als ik over mijn werkdag probeerde te vertellen.  En da's dus een probleem, want als ik merk dat er weinig interesse is, ben ik ook minder geneigd om te vertellen.  En dan krijg je een soort van éénrichtingsverkeer, waarbij zij haar ei kwijt kan en ik met het mijne blijf zitten...

Ik verwacht zeker niet dat mijn partner alles van mijn werk snapt.  Maar een béétje interesse mag toch wel?

23:25 Gepost door Rigel in Algemeen, Werk | Permalink | Commentaren (12) | Tags: it, werk, praten, relaties |  Facebook |