20-04-11

30 day song challenge - day 10: A song that makes you fall asleep

Een song die mij in slaap krijgt dat is een straf geval.  Dat gebeurt praktisch nooit.   Eer ik in slaap wil vallen moet het namelijk stil zijn.  't Is te zeggen: er mag echt geen enkel geluid te horen zijn dat mij niet 100% vertrouwd klinkt of mijn aandacht wordt weer getriggerd.  Voor diegenen die denken dat dat positief is: vergeet het maar!  Ik vind dat vooral lastig...

Op kamp met de jeugdbeweging kon ik pas slapen als de laatsten in hun bed lagen (als er niet gesnurkt werd, tenminste).  En ik werd ook steevast samen met de vroegsten wakker.  En dat waren natuurlijk niet dezelfde mensen...  Gevolg: halverwege het kamp crashte ik compleet, en moest ik gelijk de kleine kinderen direct na het avondeten al in bed kruipen om terug een beetje mens te worden.  Na die marathon-nacht waren mijn batterijen weer voldoende opgeladen voor de rest van het kamp.

In mijn legerdienst heb ik dan eindelijk de luxe van goede oordoppen leren kennen...  En die gaan nu steevast mee als op reis ga, maar daar steekt dan nog een extra probleem de kop op: jetlag.  Probeer je lijf maar eens wijs te maken dat het moet slapen terwijl je biologische klok nog denkt dat het 2u 's middags is...  Dan zijn dus de grote middelen nodig; en dan heb ik het niet over slaappillen, want daar doe ik niet aan mee.  Ik zie de effecten daarvan soms bij medereizigers: The Night of the Living Dead lijkt dan wel een kindersprookje :-)

Op zo'n moment kan muziek mij dus helpen om rustig te worden.  Hét album dat ik puur voor dit doel altijd mee op reis neem is 'The Celts' van Enya.  Ik zet dan een goede koptelefoon met omgevingsgeluid-onderdrukking op, zet deze muziek aan (niet te hard), ik sluit mijn ogen en ik drijf vanzelf zachtjes weg...  Zalig...

Ook The Fugees konden deze plaat wel smaken, getuige daarvan de sample uit onderstaand nummer die ze -zonder toestemming trouwens- gebruikten voor hun grote hit Ready or not.

 

18:31 Gepost door Rigel in Muziek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 30 day song challenge, enya, boadicea, reizen, slapen |  Facebook |

26-11-10

Toeval of niet?

Dulcera heeft het vandaag in haar blog over toeval.  Meer bepaald over zaken die té toevallig lijken om toeval te zijn.  Toevallig (pun intended) kom ik regelmatig zo'n dingen tegen in mijn leven.  Iets té regelmatig om nog te geloven in het bestaan van toeval...

Meestal zijn het van die simpele dingen die iedereen wel eens tegenkomt: je denkt aan iemand en plots gaat de telefoon en... jawel, het is de persoon aan wie je dacht.  Of ik spreek met een vriend af om naar een concert te gaan en blijken dan op exact hetzelfde ogenblik daar aan te komen.  Op reis in Costa Rica (daarover later meer) was het weer van datte.  Twee keer kwam ik zo iets tegen waarvan ik dacht: dat kán nu toch geen toeval zijn...

De eerste keer was tijdens een gesprek met een reisgenote.  Toen ik antwoordde op haar vraag waar ik werkte vertelde ze me dat ze 2 mensen kenden in "mijn" bedrijf.  Er werken meer dan 1600 mensen bij ons, dus is het niet zó uitzonderlijk dat iemand mensen uit "mijn" bedrijf kent.  Het verhaal wordt ietske straffer wanneer allebei die mensen op nog geen 4 meter van mij blijken te zitten.  De laatste keer dat ze een van die twee gezien had was trouwens ergens op café.  De persoon in kwestie was daar (alweer) toevallig ook om iets te drinken met zijn collega's...  En (alweer) toevallig was ik daar ook!  Ik herinner mij die bewuste ontmoeting zelfs nog.  Ik had toen totaal geen vermoeden dat ik enkele weken later met diezelfde vrouw in Costa Rica pinten zou zitten pakken...

De tweede keer was zo mogelijk nóg straffer...  We zitten met een groepje op een terras iets te eten als er plots een vrouw met haar dochtertje langs loopt.  Die vrouw doet vaag een belletje rinkelen, maar ik besteed er verder geen aandacht aan...  Totdat ik haar tegen haar dochtertje hoor zeggen: 'we gaan maar binnen zitten, hé'.  Mijn eerste reactie is: 'tiens tóch een Vlaamse' en ik bekijk haar nog eens goed.  Het belletje gaat luider rinkelen...  Haar gezicht, haar stem, het accent...  Ik wíst gewoon dat ik die vrouw ergens van kende, maar het wilde niet komen.  Uit schrik om mij belachelijk te maken durfde ik haar niet te gaan vragen waar ik haar van zou kunnen kennen, maar ze bleef maar in mijn hoofd spoken... Pas een uur later wist ik terug wie ze was...  Ik ben dan nog eens gaan kijken naar dat bewuste terrasje, maar toen was ze natuurlijk al vertrokken.  Voor de nieuwsgierigen: ik ben er vrij zeker van dat het over deze vrouw ging: een wreed toffe, maar (wegens omstandigheden) éénmalige date. 

Als je daar eens goed over nadenkt: iemand die waar ik slechts 1 keer mee afgesproken heb beslist om op hetzelfde ogenblik naar hetzelfde exotische land op reis te gaan, gaat daar op dezelfde dag in dezelfde stad naar hetzelfde restaurant, op hetzelfde ogenblik...  Dat kán toch geen toeval zijn?

Wat het dan wél is, geen idee...  Misschien heeft deze film gelijk en zijn alle mensen op een of andere manier verbonden met elkaar...

21:58 Gepost door Rigel | Permalink | Commentaren (7) | Tags: toeval, daten, reizen |  Facebook |

07-10-10

10, 9, 8, ...

Het aftellen is nu écht begonnen.  Vorige zondag heb ik voor het eerst mijn toekomstige reisgenoten ontmoet.  Altijd spannend...  Ik ga per slot van rekening 3 weken met hen doorbrengen.  En... niet alleen overdag...

Voordat jullie je hier vanalles bij gaan voorstellen: bij de Joker avontuurlijke groepsreizen is het de gewoonte om in kleine pensionnetjes te overnachten.  En dat betekent soms ook slaapzalen, maar meestal 2- of 3-persoons-kamers met dikwijls een 2-persoons bed.  En ja, het kan al eens gebeuren dat je dan met een vrouw het bed moet delen.

Nu ik het daar nu toch over heb.  Sommige vrouwen hebben het daar héél moeilijk mee, met een man in 1 (2-persoons)bed liggen.  Ik snap niet echt waarom?  Hebben wij mannen dan zo'n slechte reputatie bij de vrouwen dat ze niet kunnen geloven dat wij niet met een vrouw in 1 bed zouden kunnen liggen zonder daar misbruik van te willen maken?  Ik ben wel attent genoeg om de vrouw in kwestie de nodige privacy te gunnen en wacht meestal even buiten terwijl ze zich klaarmaakt voor de nacht.  Maar sommigen vertrouwen dat blijkbaar niet...

Tijdens mijn vorige reis was G er ook zo eentje.  Ze werd bijna panisch toen bleek dat wij een kamer moesten delen en al helemaal toen bleek dat er op die kamer enkel zo'n romantisch hemelbed stond :-)  Gelukkig was er een andere dame direct bereid om met haar te ruilen.  En die nacht is voor ons beiden de plezantste nacht van de reis geworden: de hele nacht hebben we gezellig liggen kletsen met elkaar.  Toen we de morgen daarna al lachend en met serieuze wallen onder de ogen aan de ontbijttafel verschenen bemerkte ik een 'zie je wel' blik in G's ogen.  De schat weet nog steeds niet beter ;-)

Anyway, ik had het eigenlijk over de nieuwe groep.  Die blijkt weer goed mee te vallen, voor zover dat je dat op zo'n reisvergadering al kan bepalen.  Ik had even schrik dat het een men-only trip ging worden, want toen ze ons samenriepen voor de vergadering stonden er alleen maar venten recht.  Uiteindelijk blijken er 8 mannen en 4 vrouwen mee te gaan, leeftijden variëren tussen 21 en 47.  De dames hebben dus keuze genoeg ;-)

 

00:43 Gepost door Rigel in Algemeen, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vrouwen, mannen, reizen, costa rica |  Facebook |