12-06-08

Update

Ik ben deze blog begonnen om mijn frustraties van mij af te schrijven.  Dus het feit dat ik al een tijdje niets geschreven heb wil zeggen dat ik geen frustraties meer heb...

Deze stelling klopt gedeeltelijk.  Ik heb inderdaad rust gevonden.  Ik voel me ook al heel wat beter in m'n vel en ben heel wat zelfzekerder en socialer geworden... maar ik ben er nog steeds niet.  De "ideale man" is nog een heel eind weg;-)

Ik had nooit voor mogelijk gehouden dat ik zo snel vooruitgang kon boeken.  Ik was al meer dan 4 jaar aan mezelf aan het werken zonder al te veel resultaat.  Ik dacht dat ik het wel alleen kon.  Door de gesprekken met die relatietherapeut ben ik echter geen inzien dat je met professionele hulp veel sneller vooruit komt.  Die man was in staat om binnen 15 minuten dingen naar boven te halen die we zelf vergeten waren of niet belangrijk genoeg achtten.

Ik ga nu nog steeds naar diezelfde psycholoog.  Niet meer om over mijn voorbije relatie te praten, alhoewel dat die ook nog geregeld ter sprake komt.  De gesprekken gaan nu over mij en mijn problemen.  Ik leer er veel uit.  Zo ben ik ondertussen al te weten gekomen hoe het komt dat ik zo onzeker geworden ben.  Ik heb ook al geleerd waarom ik dikwijls verkeerd over kom bij mensen die mij niet kennen.  Zaken waar ik op mijn eentje nooit achter zou gekomen zijn.

Misschien dat ik later nog wel eens een en ander uit de doeken doe...  Ik heb nu werk te doen ;-)

23:45 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: psycholoog, zelfkennis, problemen, ideale man |  Facebook |

28-01-08

Teamspirit

Ik werk op de IT afdeling van een bedrijf dat veel papier rondstuurt.  En met veel bedoel ik véél! Per jaar versturen we wel meer dan 60 miljoen blaadjes papier.  Ons team werkt aan een groot project om de kosten van die papierberg zoveel mogelijk te reduceren.  Ten eerste door de papierberg zelf kleiner te maken door de documenten zoveel mogelijk electronisch te gaan versturen.  Ten tweede door de papieren documenten zo efficiënt mogelijk te gaan sorteren en bundelen, zodat we bvb geen 5 enveloppen naar eenzelfde adres sturen, maar slechts 1 envelop waarin die 5 documenten samen zitten.

Door allerlei omstandigheden die weinig met ons project zelf te maken hadden, was er vorige vrijdag echter een zwaar probleem opgedoken.  Meer dan 33000 documenten waren de nacht daarvoor niet afgedrukt geraakt. Omdat het over belangrijke documenten gaat hebben we (mijn collega's eigenlijk het meest) de hele dag gewerkt om die documenten toch afgedrukt te krijgen.  Om 17u was het ons eindelijk gelukt, maar toen bleek er nog een probleem te zijn: de mensen van de verzendingsdienst die die documenten normaal inpakken, sorteren, frankeren en versturen waren al naar huis.  Zij werken namelijk maar van 6u 's morgens tot 14u 's middags.

Er zat dus niets anders op dan met enkele vrijwilligers zelf voor verzender te gaan spelen. Met een man (en vrouw) of 10 trokken we naar boven waar we instructies kregen van de verantwoordelijke van de verzendingsdienst die zelf ook langer gebleven was.

Gelukkig bleek een groot deel van het werk geautomatiseerd te zijn. De printers leveren de documenten in grote stapels af. Daarna gaat een groot deel daaarvan naar een enveloppeermachine die de papieren automatisch vouwt en in enveloppen steekt.  Dan begint het manuele werk.  Alle documenten moeten gesorteerd, gegroepeerd en verpakt worden.  De enveloppen die rechtstreeks verstuurd worden moesten worden gefrankeerd.

Dat laatste was mijn taak, samen met nog 2 collega's.  De ene ging de gevulde enveloppen bij de enveloppeermachine afhalen.  De andere frankeerde de enveloppen.  De laatste stak de gefrankeerde enveloppen in grote postzakken.  Tesamen hebben we zo enkele duizenden enveloppen in onze handen gehad, terwijl de rest verwoed aan het sorteren, groeperen en inpakken was.

Het was wel eens interessant om eens in het echt mee te maken wat er precies gebeurt met al die duizenden blaadjes papier die wij produceren.  Allemaal zeer saai werk dat ik nooit van mijn leven elke dag willen doen, maar deze ene keer was het best wel plezant: we hebben heel wat afgelachen met elkaars gestuntel... Door de vele helpers was de klus op een kleine 2 uurtjes geklaard. Daarna zijn we met de hele bende nog ene (en meer) gaan drinken in een café in de buurt om de goede afloop te vieren.

Het zijn zo'n dingen die zorgen voor de fantastische sfeer in ons team.  We zagen en plagen wel eens, maar iedereen doet over het algemeen hard zijn best.  En gaat er eens iets tegen dan helpt ieder die kan om het zo snel mogelijk weer in orde te maken, ook al betekent dit wat (kostbare) vrije tijd opofferen...

De boog moet ook niet altijd gespannen staan.  Af en toe maken we eens tijd om met heel de bende een pintje te gaan drinken en dan wordt er niet te nauw gekeken naar de werkuren...

Zo moet een job zijn vind ik: een beetje geven en een beetje nemen...

22:55 Gepost door Rigel in Werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: teamspirit, problemen |  Facebook |

18-01-08

En verder?

Zoals ik al verteld hebt werkt onze relatietherapeut eerst met een soort intake ronde. Een eerste gezamenlijk gesprek, daarna een individueel gesprek met beide partijen en als laatste terug een gezamenlijk gesprek waarbij hij zijn analyse van de situatie geeft en mogelijke acties aanreikt.

Vorige maandag was dus ons laatste gesprek. Ik keek er al 5 weken naar uit, de eerste week met veel hoop dat alles nog terug goed zou komen tussen ons.  Maar naarmate de weken vorderden ebde de hoop meer en meer weg en kwam mijn gezond verstand bovendrijven...

Mijn vrees bleek niet onterecht... Hoewel we de dag daarvoor eindelijk nog eens goed kunnen praten hadden en er precies enige dooi in de lucht leek te hangen ging het gesprek met de therapeut totaal de verkeerde kant uit.  Hoe meer rake vragen en opmerkingen hij stelde, hoe zekerder Lindsey van haar stuk leek.

Thuisgekomen ging het gesprek onverminderd voort en liep de spanning steeds hoger en hoger op.  Lindsey was op de duur rázend kwaad. Toch mag ik niet van een mislukking spreken. Hoe raar het ook mag lijken, ik ben eigenlijk wel blij dat al die geblokkeerde emoties van jaren eindelijk eens bij haar naar boven gekomen zijn. Dinsdag heeft ze amper een woord tegen mij gesproken. De rest van de week is ze stilaan gekalmeerd en konden we terug normaal met elkaar omgaan.

Haar besluit staat nog even vast als vroeger. Ik snap dat nog steeds niet, maar ik heb mij daar ondertussen wel al bij neergelegd. Toch merk enige veranderingen in haar. Het lijkt alsof ze zelf van haar hevige reactie geschrokken is. Alsof er toch enige barstjes gekomen zijn in haar “er is niets met mij aan de hand” schild. Voor mij is dat op zich al een grote vooruitgang.

Vandaag bespraken we of en hoe we nu verder gingen met de therapeut. Terwijl ze dat maandag totaal niet meer zag zitten leek ze vandaag wat inschikkelijker. Er heen gaan met de bedoeling om onze relatie te redden ziet ze nog steeds niet zitten. Wel om de praktische kant van de scheiding te bespreken en zelfs eventueel om met elkaar te leren praten.

Dat laatste is enorm belangrijk voor mij. Ik wil de frustraties en woede eindelijk eens achter ons laten, zodat we dat alles achter ons kunnen laten en aan onze (eigen) toekomst gaan werken. Wij zullen in de toekomst nog dikwijls samen moeten werken om onze kinderen op te laten groeien tot gezonde volwassen mensen. Als we dan meningsverschillen hebben wil ik daarover kunnen discussiëren zonder al die negatieve gevoelens uit het verleden erbij.

Wat ik echter totaal niet verwachtte is dat ze zelf nog een gesprek, alleen, met de therapeut wil. Geen idee of/hoe erg ze dit meent: de laatste tijd is ze al dikwijls eens van gedacht veranderd. Toch blijft het voor mij een goed teken: dit kan alleen maar betekenen dat ze stilaan begint in te zien dat ze zelf ook problemen heeft.

Een geruststellende gedachte...