31-01-08

Tandje bijsteken...

Op donderdag halen mijn ouders om vier uur de kinderen van school af.  Normaal gaat Lindsey ze dan 's avonds daar afhalen, maar sinds mijn ouders weten dat wij gaan scheiden wil ze dat niet meer.  Ik begrijp haar redenering wel een beetje: ze wil mijn ouders niet forceren om haar nog in huis te laten, maar volgens mij heeft ze ook wel schrik om hun onder ogen te komen. Per slot van rekening is zij diegene die er een punt achter zet.

Nu, daar wou ik het vandaag niet over hebben...  Lindsey werkt vandaag laat.  Het is het einde van de maand en als personeelsverantwoordelijke moet zij er dan voor zorgen dat alle lonen correct en op tijd uitbetaald worden.  Anders zorgt zij er voor dat het eten klaar staat wanneer wij thuis komen, maar vandaag dus niet...  Daar komt nog bij dat ik wat te lang ben blijven plakken bij mijn ouders (zij zijn natuurlijk geïnteresseerd hoe de situatie thuis evolueert en we hebben daar wat over gepraat).

Daardoor kwamen we pas thuis om vijf voor zeven.  Lindsey staat er op dat de kinderen in de week op tijd naar bed gaan (tussen zeven en half acht) omdat ze anders 's morgens niet uitgeslapen zijn.  Ik wist dus al dat ik weer slechte punten ging scoren want dat kon me nooit van z'n leven lukken: ik moest eerst nog gaan koken...  Normaal liggen er altijd wel een paar snel-klaar maaltijden in de kelder (zo van die zakjes met gedroogde pasta waar je gewoon wat water moet bijdoen, 10 minuten laten koken en klaar), maar vandaag dus niet.  Ook de diepvries bleek niet erg hulpvol.  Geen pizza's of ingevroren kliekjes meer.  Frieten hadden ze nog maar 2 dagen geleden gegeten, dus dat mocht ik ook vergeten...

Ik begon stilaan hopeloos te worden.  Als ik echt nog moest beginnen met patatten te schillen en vlees en groenten te ontdooien waren we zeker voor een uur vertrokken eer alles achter onze kiezen zou zitten.  Dan nog maar eens alle vriesvakken aan een grondig onderzoek onderworpen ...  met success.  Ik vond nog net 2 pakjes opgerolde pannenkoeken onder een stapel biefstukken en koteletten. Vijf minuutjes de microgolf in en we konden aan tafel.  De kinderen vonden het helemaal niet erg dat het "maar" pannenkoeken waren en hebben gesmuld.  Een half uurtje later konden ze dan ook al naar bed, zodat ze er toch nog om kwart voor acht in lagen.  Maar een kwartiertje retard, viel nog mee...

Ik zal volgende keer toch beter op voorhand al eens nadenken en checken of alles wat ik nodig heb in huis is zodat ik beter voorbereid ben.  Vroeger regelde Lindsey al die zaken maar ik begin te vermoeden dat ze het deze keer wel eens per ongeluk express vergeten zou kunnen zijn.

Gelijk heeft ze, want om echt "de ideale man" te worden zal ik nog een serieus tandje mogen bijsteken...

23:02 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: kinderen, lindsey, koken, stressen, ideale man |  Facebook |