12-08-12

Vroeg begonnen...

Je kind laten kennis maken met muziek daar is niets mis mee volgens mij.  Dat doe ik zelf ook...

Een goed nummer eens wat luider zetten en er samen met je kinderen op uit de bol gaan ook.  Dat gebeurt ook al eens bij ons thuis.

Hen naar een kleinschalig festival meenemen moet ook kunnen.  Zelf heb ik dat nog niet gedaan, maar dat zal er zeker wel eens van komen.

Maar wat ik gisteren op de Lokerse Feesten gezien heb vond ik er toch wel ferm over.  Een jong koppel stond daar met hun kleine baby van nog geen 6 maand op het festivalterrein naar het optreden van dEUS te kijken.  Gelukkig hadden ze de baby een hoofdtelefoon opgezet.  Maar ik twijfel er sterk aan of dat wel zo'n goed idee was.  De schedel van een baby bestaat namelijk uit 3 stukken met daartussen een opening (fontanel) die pas tussen de 12 en 18 maanden sluit.  Om daar dan een koptelefoon op te zetten die die stukken naar elkaar toe duwt getuigt volgens mij niet echt van veel intelligentie...  Die baby daarna in je nek zetten en dan gaan dansen ook niet echt hé ;-)

Een tijdje daarna probeerden ze de baby zijn flesje te geven maar dat lukte niet echt.  Hoe zou dat nu komen vraag ik mij af.  Overal lawaai, flikkerende lichten, horden mensen om je heen, zoiets moet toch honger geven, niet?

Mij toch in elk geval.  Een goeie spitburger gaat er na zo'n festival altijd wel in :-)

09-08-12

Vakantie

Net terug van een deugddoende vakantie, samen met de kids.

Natuurlijk weer in rasechte guerilla stijl, wat inhoudt: halsoverkop en onvoorbereid vertrekken, natuurlijk de helft vergeten maar er op een of andere manier toch altijd in slagen om alles op zijn pootjes te krijgen.

Even illustreren hoe dat dan precies in zijn werk gaat:

  • 3 dagen voor vertrek beslissen om te gaan camperen (onze oude tent lag al 5 jaar ongebruikt op de zolder)
  • Op de weerkaart kijken waar het dan goed weer is om dan te beslissen om naar Zuid-Frankrijk te trekken.
  • De dag voor vertrek tot de vastelling komen dat de stoppen van de luchtmatrassen kapot zijn
  • en dat dag onze nationale feestdag is en dat er dus geen winkels open zijn
  • Dan maar te beslissen om naar de dichtstbijzijnde Nederlandse kampeerwinkel te trekken
  • die op een uur rijden blijkt te liggen.
  • Dan toch maar eerst op goedkomen uit 'Het Amerikaantje' te proberen
  • tot grote opluchting zien dat die wél open is
  • maar geen passende stoppen verkopen.
  • Dan maar 2 nieuwe luchtmatrassen aanschaffen.
  • Daarna vlug verder inpakken en de auto inladen.
  • Er gelukkig nog aan denken om de buren te vragen mijn brievenbus te legen.
  • En daarna vroeg in bed te kruipen omdat we 's anderdaags vroeg gaan vertrekken
  • en natuurlijk niet in slaap geraken.
  • Na 2 uur wakker liggen toch in slaap geraken
  • maar na een half uurke terug wakker schieten omdat ik nog iets vergeten inpakken ben
  • Terug in slaap sukkelen
  • De vorige 2 puntjes nog een 3-tal keer herhalen
  • Om 3 uur wakker worden van de wekker
  • maar pas om half 4 uit mijn bed geraken
  • De kinderen wakker maken
  • Vlug de dingen pakken die ik vergeten was
  • en Joepie!!! vertrekken...
  • Na een half uur rijden me herinneren dat ik nog 4 dingen moest pakken ipv 3.
  • Na 10 uur rijden eens in een oude ACSI gids opzoeken welke camping we zouden kiezen
  • op goedkomen uit naar die camping rijden
  • en toch nog een plaatske vinden.
  • Natuurlijk (na 5 jaar) vergeten zijn hoe je die tent nu weer moet opzetten, maar ik ben nogal technisch aangelegd dus moeilijk kan dat niet zijn, toch?
  • Dan tot de vaststelling komen dat de ondergrond toch wel redelijk hard is
  • en ik natuurlijk geen hamer bij heb (nee, dit was niet het 4e ding)
  • maar dat ik gelukkig vriendelijke buren heb die er eentje willen lenen.
  • Na een half uurke het grondzeil proper gespannen en met piketten verankerd te hebben
  • tot de vaststelling komen dat de buitentent spanbanden heeft die ONDER het grondzeil moeten komen, waardoor ik dus weer van voor af aan mag beginnen.
  • Na een 4-tal uurtjes toch volledig gesettled geraak
  • Maar wel NET de welkomst-drink van het animatie-team gemist heb
  • die slechts om de week gehouden wordt.
  • Dan vlug iets gaan eten in het plaatselijke restaurant
  • waar alles al gereserveerd blijkt te zijn
  • maar de vriendelijke patron voor ons toch nog een tafeltje bij schuift.
  • Daarna moe maar voldaan in de slaapzak kruipen
  • die nogal smal blijkt te zijn voor mij (om misschien ik te breed geworden ondertussen?)
  • En daarna de slaap niet kunnen vatten omdat mijn zoontje de kunst van het snurken van zijn grootvader geërft blijkt te hebben.
  • Na enige uren beslissen om mijn oordoppen te gaan zoeken
  • en ondervinden dat ik ook geen (zak)lampen mee heb.  Nee, nog steeds niet dat 4e ding...
  • Uiteindelijk toch in slaap te sukkelen
  • En toch enigzins uitgerust wakker worden
  • op de grond
  • en zo stijf als een plank
  • omdat mijn luchtmatras blijkt te lekken.
  • Bij het ontbijt lees ik in de brochure van de camping dat er in de buurt een ochtendmarkt is.  Misschien kan ik daar wel een zaklamp op de kop tikken, dus besluiten we om daar naartoe te rijden.
  • In Zuid-Frankrijk blijkt 'in de buurt' echter een rekbaar begrip.  45 minuten zouden we moeten rijden volgens de GPS
  • via de autostrade, dus alweer Péage...
  • Maar wat ligt er wonder boven wonder, op 100m vóór de Péage-terminal?
  • Toch geen Decathlon zeker?
  • Waar we lampen kopen
  • en nieuwe stoppen voor die oude luchtmattrassen
  • die natuurlijk nog thuis liggen
  • en dus ook nog (nog maar eens) een nieuwe luchtmatras kopen voor mij.
  • En niet te vergeten een nieuwe zwembroek voor mij.  Dat was het 4e item dat ik 's morgens vergeten was....

Natuurlijk zou ik het merendeel van al die problemen kunnen vermijden door meer op voorhand te plannen en zorgvuldiger te werk te gaan, maar dan zou mijn leven toch een stuk minder spannend zijn, niet? :-)  

Ik lig daar niet erg wakker van.  Zo zit mijn leven nu eenmaal in elkaar.  Hoe erg het bij mij ook ooit in de soep loopt, op een of andere manier komen de problemen die zich stellen altijd wel in orde.  De ene keer moet ik al eens wat meer helpen dan de andere.

Mijn kinderen zijn dat ondertussen ook al gewoon.  Die liggen er al lang niet meer wakker van als er weer eens het een of het ander mis loopt.  En dat vind ik zeer positief: zij kijken het leven met meer vertrouwen tegemoet dan ik vroeger deed.  Zo hebben ze bijvoorbeeld zélf gevraagd of ze (op de camping) een brood mochten gaan kopen.  Ook al heeft mijn dochtertje amper 1 jaar Frans gehad op school en heeft ze op vakantie gemerkt dat ze daar niet echt veel mee kon aanvangen.  Ik zou dat nooit gedurfd hebben, maar haar schrikt dat niet echt af...

03-01-09

Mammie is verliefd...

Ik had al in de mot dat er iets aan de hand was.  Ze was véél te uitgelaten aan de telefoon toen ze deze week belde, heel anders dan normaal...  't Is wel héél snel gegaan allemaal.  Vorig weekend voor het eerst hem zien: direct samen een weekendje naar de Ardennen.  Woensdag mocht hij al mee oudjaar vieren bij gezamelijke vrienden van ons, en nu weten de kinderen het al...

Die waren helemaal in de wolken, papa iets minder ;-)  Ik ben echt wel blij voor haar hoor: als dit de spanning tussen ons weghaalt ben ik helemaal voor.   Maar er nog eens met mijn neus opgedrukt worden dat ze niet meer van mij is doet mij nog steeds iets, wat normaal is zeker?  Het zal weer een paar dagen duren eer ik daar weer boven ben...

Ik heb er echter geen goed oog in.  Ik hoop voor haar dat ik verkeerd ben, maar het doet mij allemaal veel te hard denken aan wat ik zelf in het begin van vorige zomer heb meegemaakt: halsoverkop verliefd worden en direct het bed in duiken.  Na een paar weken kalmeren de hormonen echter en dan is het vlug gedaan.

Maar, het is en blijft fun, en zoals ik al schreef: ik gun het haar.  Maar moeten de kinderen daar nu echt al bij betrokken worden?  Akkoord, mijn kinderen hebben haar ook gezien, maar voor hen was dat gewoon een vriendin die eens op bezoek kwam.  Niet papa's nieuw lief...

14:35 Gepost door Rigel in Daten | Permalink | Commentaren (10) | Tags: kinderen, lindsey |  Facebook |