21-07-08

't is weer van dadde

De kinderen pas gedropt bij de mama en de Sunday-evening blues is al begonnen...  Na een week vol leven is het plots weer stil in huis.  Zelfs de TV extra luid zetten kan deze stilte niet camoufleren.

Het contrast is dan ook groot met de fijne dag vandaag.  Ik was van plan met de kinderen naar de film te gaan en was net mijn deur aan het vastdraaien toen de telefoon ging (ja ik heb nog zo'n ouderwets ding in huis staan).  Het was Lindsey.  Ik zou vanavond net zoals vorige keer bij haar blijven eten als ik de kinderen bracht.  Ik vreesde al dat dat om een of andere reden niet door zou kunnen gaan, maar ze vroeg gewoon of ik met haar mee wou gaan om een tuintafel te kopen, dan konden we vanavond misschien op haar terras eten.  Haar auto is te klein om een tafel in te vervoeren. 

Het is misschien stom, maar als er zich extra tijd met haar aandient dan spring ik nog altijd een gat in de lucht.  Ze stelde voor dat ik daarna nog met de kinderen naar de film kon gaan.  "Ga je dan mee?", vroeg ik daarop.  "Wil je dat wel?", vroeg zij toen.  Waarom zou ik dat nu niet willen?  Ik zie haar verdomme nog altijd graag.  Het is zij die mij niet meer wil...  Enfin, ik het haar op een iets subtielere manier duidelijk gemaakt ;-)

Zo komt het dus dat ik, onverwacht, weer een halve dag met Lindsey doorgebracht heb.  Eerst dus om een tuintafel, daarna nog een uurtje op haar terras gezeten, dan met de kids naar de film ("The Chronicles of Narnia: Prince Caspian", Nederlandse versie) en daarna samen gegeten en de kinderen in bed gelegd.  Net zoals vroeger...  Daarom dat ik het nu weer zo lastig heb...

Toen ik weg ging had ik zo'n zin om haar nog eens een knuffel te geven, maar ik heb me in kunnen houden, dat zou ze toch nooit toegelaten hebben.  Het leek nochtans alsof ze er wel een kon gebruiken maar zo gaat het nu al maanden: tegenstrijdige signalen.

01:15 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen, film, lindsey |  Facebook |