08-10-08

Duidelijkheid!

Ik heb ondertussen Nadia's goede raad opgevolgd en daardoor heb ik nu duidelijkheid...  Dat was ook hard nodig, want ik begon stilaan kop noch staart te krijgen aan haar...

Onze afspraak 2 weken geleden was opperbest verlopen.  Toen ik de zondag na onze fuif mee de zaal aan het opruimen was kreeg ik een smsje van haar: of ik geen zin had om te gaan wandelen.  Natuurlijk had ik wel zin, maar ik moest daar eerst verder helpen...  Gelukkig hadden we op tijd gedaan zodat ik nog tijd had om een uurtje te gaan wandelen.  Tijdens de wandeling hing er een raar sfeertje in de lucht.  Ik nog een halve zombie van de avond daarvoor, en zij bleek al heel het weekend super slecht gezind te lopen...  Toch viel de wandeling goed mee.  Er hing, dacht ik, zelfs enige vorm van electriciteit in de lucht, maar... ik had me voorgenomen om niets te overhaasten en hield me dus in.  Al bij al een geslaagde namiddag.

's Avonds via chat was de sfeer compleet anders.  Het gesprek geraakte echt niet op gang.  Geen grapjes, geen geplaag, het lukte niet echt.  Ook de dagen daarna lukte het precies niet meer.  Ik begreep totaal niet wat er aan de hand was.  Had ik iets verkeerds gezegd of gedaan tijdens de wandeling?  Ik snapte er niets van.

Een tijdje daarna ontdooide ze precies weer wat en leek het chatten weer beter te gaan...  Via de pc kan je echter onmogelijk iemands stemming of gemoedstoestand aflezen, dus had ik nog steeds geen zekerheid...  Toen er op een bepaald moment iets mis ging met de chatvensters greep ik mijn kans en belde haar op.  Het gesprek was direct weer even hartelijk als onze vorige gesprekken.  Ik was blij dat er niets aan de hand meer bleek te zijn...  Na een tijdje bracht ik mijn twijfels van de vorige dagen ter sprake en toen kwam de spreekwoordelijke aap uit de mouw...  Tijdens de wandeling had ze voor zichzelf uitgemaakt dat het niets zou worden tussen ons.  Na het etentje had ze dat misschien nog ergens gedacht, maar tijdens de wandeling was de twijfel verdwenen.  Misschien had ze daarom onbewust wat afstand gecreëerd, dacht ze.  En bovendien, wil ze zeker een hele poos geen nieuwe relatie...

Oké, duidelijker kan het niet ;-)

Ik vind het wel ergens vreemd dat iemand dat zo vroeg al kan beslissen, al na 2 afspraakjes... Zeker omdat het zo goed lijkt te klikken tussen ons, maar dat is eigenlijk niet belangrijk.  Al die plagerijen en zo hadden me misschien wat aan het dromen gebracht, maar eigenlijk wil ik op dit moment zelf ook nog geen relatie.  Ja, ik begin het te missen, maar ik denk echt dat het beter is dat ik daar nog wat mee wacht.  Ik merk dat mijn inspanningen om "de ideale man" te worden vruchten beginnen af te werpen: ik ben nu een pak socialer en zelfzekerder, maar ik ben er nog lang niet.  En bovendien vrees ik een beetje dat een relatie mijn "self-restoration project" zal doen stilvallen.  Nadat ik haar dit duidelijk gemaakt had was alle ijs dat er tussen ons nog overbleef gebroken...  We waren allebei opgelucht dat er nu duidelijkheid was.  Sindsdien is alles weer zoals daarvoor.  We chatten en babbelen weer uren aan een stuk.  En ja, er wordt ook weer geplaagd, al volgt er bij haar dan nu steevast een "je weet toch dat ..." achter ;-)

Ik ben echt blij dat ik haar heb leren kennen.  Als het van mij afhangt zullen we elkaar nog dikwijls zien, want zij is sterk op weg een goeie vriendin van mij te worden en ik heb het gevoel dat dat wederzijds is.  Benieuwd hoe lang dat kan blijven duren...  Waarschijnlijk totdat 1 van ons 2 toch eens een relatie heeft?

21-02-08

Maffe droom

Vooral de weekends vallen mij zwaar tegenwoordig. In de week is het meestal te druk: je komt 's avonds pas thuis, even tijd maken voor de kinderen, daarna eten, de kinderen in bed, de boel wat opruimen en voor je het weet is het al 21u.  In de weekends heb ik te veel vrije tijd.  Te veel tijd om na te denken en te veel tijd om mij te ergeren aan mijn huidige situatie: een simpele babbel, eens naar een filmpje gaan, eens lekker gaan eten of gewoon maar iets gaan drinken.  Allemaal simpele dingen die plots niet meer mogelijk blijken met Lindsey.  Al mijn vrienden en vriendinnen zijn getrouwd of in een relatie.  Ze zijn er wel voor mij wanneer ik ze nodig heb, maar ik wil ze ook niet elke week ergens mee naartoe gaan sleuren... Ik heb geen zin om een goed doel te worden...

Daarom heb ik mij onlangs ingeschreven op een dating site.  Niet om al direct een nieuwe relatie te beginnen, maar gewoon om een paar vrouwen te vinden waarmee ik de dingen kan doen die ik nu zo hard mis...  Ik heb tot nu toe enkel nog maar mijn profiel in orde gezet en nog geen contact gehad (of gezocht) met iemand.  Toch blijk ik met deze nieuwe stap onderbewust hard bezig te zijn, want ik heb daar vannacht over gedroomd:

Ik had 's avonds mijn kinderen in bad gezet.  Wie kleine kinderen heeft weet dat je dan een grote kans hebt om kletsnat te worden, dus ik had mij al voorbereid en mij op voorhand al uitgekleed.  Na het bad had ik de kinderen in bed gelegd en een pyama aangedaan om beneden via die website nog wat op zoek te gaan naar interessante vrouwen.  Het duurde niet lang of ik geraakte in gesprek met een vrouw met een interessant profiel.  Zij had er geen foto bij gezet dus ik wist totaal niet hoe ze er uit zag, maar ze bleek wel in de buurt te wonen.  Om een of andere reden (god weet wat er zich allemaal in mijn onderbewuste afspeelt) besliste ik plots om een briefje in haar brievenbus te gaan steken.  Ik dus in mijn auto daar naartoe.  Ik stapte uit, nam mijn autosleutels in de hand en ging naar de voordeur waar de brievenbus ingebouwd was.  Ik stak mijn briefje in de sleuf en ja, je raadt het al, mijn autosleutels vielen er toch wel mee in zeker?

Daar stond ik dan... auto op slot, niemand te zien, geen GSM bij...  Wat kon ik anders doen dan aanbellen en mijn sleutels terugvragen?  Ik drukte op de bel, maar niemand kwam open doen. Misschien was er niemand thuis? Ik besloot om dan maar even langs achter gaan kijken.  Daar zag ik binnen licht branden achter de gordijnen en klopte op de achterdeur.  Na even wachten kwam er iemand open doen.  Daar stond ze dan, in levende lijve...  en wat een lijf!  Ik moest even slikken, want zó knap had ik haar totaal niet verwacht.  Ik herpakte me snel, stelde me voor en legde uit wat er gebeurd was.  Zij lachte en vroeg me even binnen...

Ze bleek nog bij haar moeder te wonen maar die zat voor TV te slapen.  We raakten wat aan de praat en al vlug was ik vergeten waarom ik daar eigenlijk was.  Het klikte wonderwel tussen ons.  Ik kon mijn ogen niet van haar af houden en ik zag dat zij mij ook wel zag zitten.  Een sensuele spanning begon tussen ons te stijgen.  Spijtig dat haar moeder daar zat (was ondertussen wakker geworden), anders had ik vast en zeker wat geprobeerd.  Ik was dan ook verheugd dat ze me voorstelde om samen ergens iets te gaan drinken of zo.

Toen viel plots mijne frank: ik stond daar nog steeds in mijn pyama!  Dit plotse besef kwam zo hard aan dat ik wakker werd.  Doeme!  Het begon net spannend te worden...

Wel raar dat die droom de romantische toer op ging, terwijl dit echt niet mijn bedoeling is.  Nu toch nog niet Knipoog

23:43 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: daten, dromen, chatten, kinderen, lindsey |  Facebook |

03-01-08

De knop

Sinds Lindsey beslist heeft dat ze het niet meer ziet zitten tussen ons is er plots niets meer: geen intimiteit, geen kussen of knuffels en natuurlijk ook geen seks meer. Precies of ze heeft één of andere knop in haar hoofd die ze aan of uit kan zetten…

 

Toen ze de eerste keer het probleem aankaartte hebben we een lang en openhartig gesprek gehad met als resultaat: knop weer aan.  Plots weer die verliefde kussen ’s morgens, volop knuffels... Heel de dag verlangen naar elkaar om ’s avonds zo vlug mogelijk samen in bed te duiken…

 

Enkel maar voor een paar dagen... want na een gesprek dat ze had met een gezamenlijke vriendin die haar man ook niet meer ziet zitten (maar bij hem blijft wonen wegens praktische en financiële redenen) ging de knop weer uit.

 

Toen kwam onze vakantie er aan. Die hadden we de maand daarvoor al geboekt en betaald, dus besloten we om toch maar te gaan en er het beste van te maken… Wat gepland was als een romantisch weekje zonder kinderen leek totaal in het water te gaan vallen. Het viel inderdaad in het water, maar bleef gelukkig wel drijven;-) Die week hebben we vooral veel gepraat, terrasjes gedaan en lange wandelingen gemaakt.  Over het algemeen mag ik het zelfs een plezante week noemen…Er hing op een avond zelfs wat elektriciteit in de lucht tussen ons, maar de knop bleef onverbiddelijk uit.

 

De dag na onze thuiskomst ging de knop plots weer aan, met dezelfde gevolgen als de vorige keer.  Echter weer maar voor een paar dagen... Zij moest voor een Tupperware avond of zo naar vrienden van ons en zodra ze daar over de drempel stapte ging de knop weer uit…  Waarom weet ze zelf niet.  Er is daar niet eens over onze problemen gepraat…

 

Sindsdien is de knop niet meer aangegaan.  Hij staat ondertussen al bijna 5 weken uit en ik begin te vrezen dat hij ondertussen al goed vastgeroest is…

 

Maar 2 zaken vraag ik mij heel die tijd al af:

 

Hebben alle vrouwen zo’n knop? Wij mannen niet. Of misschien mag ik dat niet veralgemenen. Ik heb er in elk geval geen. En mocht ik er een hebben dan kan ik die niet zomaar aan of uit zetten.  Bij mij zou het eerder een soort van zwengel zijn waar je dagen aan moet draaien om er wat beweging in te krijgen.  Ik kan mijn gevoelens niet zomaar aan- en uitschakelen, en ik heb het er héél moeilijk mee dat zij dat wel kan.

 

Misschien lijkt het alleen maar zo en is het eerder een soort van zelfbescherming van haar.  Verbergt ze misschien al haar gevoelens om sterker over te komen bij mij. Dat zou dan spijtig zijn, want dat zou het voor mij wat draaglijker maken: het gevoel te hebben dat ik niet de enige ben die twijfelt en zoekt…

 

De 2e vraag is: hoe komt het dat ze hem telkens weer uitzet? Komt het door mij?  Iets wat ik niet, of juist wél gedaan tijdens de “aan”-periodes?  Of waren dat gewoon “zwakke momenten”, zoals zij het nu uitlegt? Waarom pas nu?  Onze grootste problemen zijn nu meer dan een jaar achter de rug.  Ik had echt de indruk dat het ondertussen veel beter ging tussen ons…

 

Heeft dat eeuwige gechat van haar er iets mee te maken? Ik weet het niet... Feit is dat ze me nu zoveel mogelijk ontwijkt en elke avond chat en cybersekst met andere mannen, maar ik ben er nog niet uit of dat nu een oorzaak of een gevolg van de huidige problemen is…

 

Misschien een beetje van beiden?

21:21 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: lindsey, cyberseks, de knop, vrouwen, chatten, seks |  Facebook |