18-12-08

Donker...

Ik zit momenteel in een rare periode...  Een soort overgangsfase mischien?  Dat hoop ik dan maar, want ik vind er echt geen fluit aan....

Langs de ene kant begin ik me meer en meer te ergeren aan de oneerlijke opmerkingen en kritiek die Lindsey naar mij gooit.  Ze verwijt mij nog steeds onverantwoordelijk te zijn en mijn prioriteiten verkeerd te leggen.  Ik kan mij daar tegenwoordig soms serieus kwaad over maken, wat ik op zich niet slecht vind, maar langs de andere kant probeer ik nog altijd gelijk een klein kind haar zo goed mogelijk content te stellen en er voor te zorgen dat die kritieken zo snel mogelijk weerlegd worden.  Dat brengt natuurlijk allemaal niets op en ik word er alleen maar moe van...

Op emotioneel vlak begint de leegte meer en meer te knagen.  Ik voel me alleen, ook al ben ik dat niet echt.  Ik heb mijn kinderen, mijn familie, 3 heel goede vrienden, een aantal andere en wat reismakkers die ik af en toe eens zie.  Maar blijkbaar is dat niet genoeg...  Sinds het contact met Cara weggevallen is, is dat alleen maar duidlijker geworden.  Ik zou haar eigenlijk nog eens een mailtje moeten sturen om te vragen hoe het met haar gaat, maar ik durf niet goed.  Bang voor een té koele reactie en mij weer eens afgewezen te voelen...

Ik mis iemand rond mij.  Iemand waar ik álles tegen kan vertellen, ook al is dat soms niet veel, die samen met mij beslissingen neemt, waar ik samen mee kan uitkijken naar leuke dingen, die ik af en toe eens kan vastpakken...  en ja, ik mis de sex ook.  't Is verdorie al 5 maand geleden en ik heb nog geen indicatie dat dat in de nabije toekomst zal veranderen ;-)

Ik ben er onrustig van geworden... ongeduldig zelfs misschien, en dat vind ik geen goede zaak.  Nee, niet van te weinig sex, daar zijn oplossingen voor, al zijn die minder bevredigend ;-)  Nee, het wordt tijd dat ik gewoon eens plezier in het leven krijg in plaats van in al die negativiteit te blijven wentelen...

Dit weekend kan misschien al helpen: met 14 collega's gaan we (op kosten van onze werkgever) 3 dagen skiën in Frankrijk. Fun gegarandeerd!  Hopelijk genoeg fun om de week daarna door te komen...

14:11 Gepost door Rigel in Mezelf | Permalink | Commentaren (7) | Tags: sex, zelfkennis, cara, onrustig |  Facebook |

10-11-08

Barcelona

Weeral weg... Deze keer een weekje Barcelona. Geen vakantie, maar een conferentie voor software ontwikkelaars, ingericht door Microsoft.

Hoe hard ik ook mijn best deed om mijn collega's te overtuigen dat het geen snoepreisje is, het is niet gelukt.  Ze weten wel beter ;-)  Ja, ik moet inderdaad wel sessies volgen van 9u 's morgens tot 19u 's avonds en ik krijg inderdaad een hoop informatie te verwerken, daarna mag ik wel gaan eten en een stapje in de wereld zetten op kosten van mijn werkgever, waar ik dan ook gretig gebruik van maak.

Ik keek er echt naar uit deze week.  Niet alleen leer ik weer een heleboel bij -wat belangrijk is in mijn vak-, ik had het vooral lastig met alleen zitten deze week.  Het contrast met de voorbije 3 weken was echt enorm.  Ginder was je bij wijze van spreken geen minuut alleen.  Zelfs je bed moest je dikwijls met iemand delen, spijtig genoeg nooit geen vrouw ;-).  Als de kinderen in bed lagen vond ik het toch maar stilletjes in huis.  En koud ;-)

Met Cara heb ik deze week ook niet veel kunnen babbelen.  Zij zit momenteel in een rare periode in haar leven.  Ze weet niet goed wat ze wil, zowel op professioneel als op relationeel vlak.  Kortom, ze zit een beetje in de knoop met zichzelf, en heeft laten blijken dat ze wat rust wil.  Ze verzekerde me dat het niets met mij te maken heeft, maar ik heb daar toch wel twijfels bij.  Ik had haar toevallig daarvoor over mijn blog verteld, en wat ik daar allemaal op schrijf.  Ze had daar serieuze bedenkingen bij, ook al verzekerde ik haar dat het volledig anoniem was.  Ik heb serieuze vermoedens dat ze mijn blog opgezocht heeft want via de statistieken heb ik gezien dat iemand via gerichte zoekwoorden op mijn blog terecht gekomen is.  Misschien heeft ze iets gelezen wat haar niet aanstond?  Ik zal het waarschijnlijk nooit weten.  Ik heb het gevoel dat onze vriendschap snel voorbij zal zijn en dat vind ik wel spijtig.  Vooral op de manier waarop het nu zal gaan: de boel laten doodbloeden, ipv duidelijk te zeggen wat er aan de hand is.

Vrouwen, ik zal ze waarschijnlijk nooit begrijpen...

11:28 Gepost door Rigel in Werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vrouwen, cara |  Facebook |

08-10-08

Duidelijkheid!

Ik heb ondertussen Nadia's goede raad opgevolgd en daardoor heb ik nu duidelijkheid...  Dat was ook hard nodig, want ik begon stilaan kop noch staart te krijgen aan haar...

Onze afspraak 2 weken geleden was opperbest verlopen.  Toen ik de zondag na onze fuif mee de zaal aan het opruimen was kreeg ik een smsje van haar: of ik geen zin had om te gaan wandelen.  Natuurlijk had ik wel zin, maar ik moest daar eerst verder helpen...  Gelukkig hadden we op tijd gedaan zodat ik nog tijd had om een uurtje te gaan wandelen.  Tijdens de wandeling hing er een raar sfeertje in de lucht.  Ik nog een halve zombie van de avond daarvoor, en zij bleek al heel het weekend super slecht gezind te lopen...  Toch viel de wandeling goed mee.  Er hing, dacht ik, zelfs enige vorm van electriciteit in de lucht, maar... ik had me voorgenomen om niets te overhaasten en hield me dus in.  Al bij al een geslaagde namiddag.

's Avonds via chat was de sfeer compleet anders.  Het gesprek geraakte echt niet op gang.  Geen grapjes, geen geplaag, het lukte niet echt.  Ook de dagen daarna lukte het precies niet meer.  Ik begreep totaal niet wat er aan de hand was.  Had ik iets verkeerds gezegd of gedaan tijdens de wandeling?  Ik snapte er niets van.

Een tijdje daarna ontdooide ze precies weer wat en leek het chatten weer beter te gaan...  Via de pc kan je echter onmogelijk iemands stemming of gemoedstoestand aflezen, dus had ik nog steeds geen zekerheid...  Toen er op een bepaald moment iets mis ging met de chatvensters greep ik mijn kans en belde haar op.  Het gesprek was direct weer even hartelijk als onze vorige gesprekken.  Ik was blij dat er niets aan de hand meer bleek te zijn...  Na een tijdje bracht ik mijn twijfels van de vorige dagen ter sprake en toen kwam de spreekwoordelijke aap uit de mouw...  Tijdens de wandeling had ze voor zichzelf uitgemaakt dat het niets zou worden tussen ons.  Na het etentje had ze dat misschien nog ergens gedacht, maar tijdens de wandeling was de twijfel verdwenen.  Misschien had ze daarom onbewust wat afstand gecreëerd, dacht ze.  En bovendien, wil ze zeker een hele poos geen nieuwe relatie...

Oké, duidelijker kan het niet ;-)

Ik vind het wel ergens vreemd dat iemand dat zo vroeg al kan beslissen, al na 2 afspraakjes... Zeker omdat het zo goed lijkt te klikken tussen ons, maar dat is eigenlijk niet belangrijk.  Al die plagerijen en zo hadden me misschien wat aan het dromen gebracht, maar eigenlijk wil ik op dit moment zelf ook nog geen relatie.  Ja, ik begin het te missen, maar ik denk echt dat het beter is dat ik daar nog wat mee wacht.  Ik merk dat mijn inspanningen om "de ideale man" te worden vruchten beginnen af te werpen: ik ben nu een pak socialer en zelfzekerder, maar ik ben er nog lang niet.  En bovendien vrees ik een beetje dat een relatie mijn "self-restoration project" zal doen stilvallen.  Nadat ik haar dit duidelijk gemaakt had was alle ijs dat er tussen ons nog overbleef gebroken...  We waren allebei opgelucht dat er nu duidelijkheid was.  Sindsdien is alles weer zoals daarvoor.  We chatten en babbelen weer uren aan een stuk.  En ja, er wordt ook weer geplaagd, al volgt er bij haar dan nu steevast een "je weet toch dat ..." achter ;-)

Ik ben echt blij dat ik haar heb leren kennen.  Als het van mij afhangt zullen we elkaar nog dikwijls zien, want zij is sterk op weg een goeie vriendin van mij te worden en ik heb het gevoel dat dat wederzijds is.  Benieuwd hoe lang dat kan blijven duren...  Waarschijnlijk totdat 1 van ons 2 toch eens een relatie heeft?