09-09-09

Feelings...

'k Wist niet dat auto's gevoelens hadden.  En eerlijk gezegd, als je me dat enkele maanden geleden had proberen wijs te maken dan had ik je gegarandeerd voor zot verklaard.  Ondertussen weet ik wel beter...  Er kán gewoon geen andere verklaring zijn voor de dingen die ik de laatste maanden meegemaakt heb :-)

Het begon allemaal 3 maanden geleden toen ik 's avonds na mijn werk naar huis reed en de bestuurder rechts voor mij plots besliste om links een parkeerplaats in te draaien.  Ik kon hem onmogelijk nog ontwijken en voor ik het besefte stond ik stil met mijn auto vol stinkende rook en een lege airbag tussen mijn benen.  De schade was aanzienlijk...  Op zo'n moment denk je natuurlijk alleen maar aan schade aan jezelf (die gelukkig nihil was), de papierrommel en hoe terug thuis te raken.  Dus, toen mijn vervangwagen geleverd was dacht ik al niet meer aan mijn arme wagen die eenzaam vanop de takelwagen mocht toekijken hoe ik opgelucht terug huiswaarts reed, mezelf gelukkig prijzend dat het 'maar' een leasingwagen was. 

Hij zou mij wel terugpakken....

2 weken later was mijn wagen eindelijk klaar.  Hij zag er terug als nieuw uit en was zelfs vanbinnen volledig schoongemaakt, iets wat ik al eens durfde na te laten ;-)  Opgetogen stapte ik in, maar toen begon het al: alle instellingen waren weg.  Dat leek mij op dat moment logisch, want waarschijnlijk hadden ze tijdens de reparatie de batterij moeten loskoppelen, maar dat was nog niet alles.  Tijdens de rit naar huis viel me op dat het automatische startstop-systeem niet meer werkte.  Dat wekte al iets meer argwaan, maar hé, ik reed nog, dus waarom me zorgen maken...  Ik besefte pas 's anderendaags dat er echt iets loos was: 's morgens waren alle instellingen waren wéér weg...

Na een goeie wasbeurt die avond waren we echter terug goeie vriendjes en was alles terug in orde...  Ok, het automatische startstop-systeem werkte niet meer, maar echt last heb je daar niet van.  En zolang ik hem niet langer dan 15 minuten onafgesloten liet staan bleven alle instellingen netjes bewaard.  Allebei gelukkig...  Tot ik Fanny leerde kennen.  Plots was hij stikjaloers en eiste hij ook een groot  onderhoud, wat ik wekenlang uitstelde.  Daar was hij natuurlijk niet tevreden mee en gaf dan maar een subtiele hint dat hij ook wat aandacht nodig had door het oliepeil lampje te laten branden.  Wéér had ik geen oog voor zijn verzuchtingen en vulde gewoon wat olie bij en dacht dat de kous daarmee wel af zou zijn.

Niet dus...   Eerst strubbelde hij wat tegen bij het starten 's morgens, maar na enkele pogingen lukte het uiteindelijk wel en kon ik naar mijn werk rijden.  Tegen de tijd dat ik eindelijk een onderhoud geboekt had was het al véél te laat: hij weigerde gewoon te starten...  Na enkele telefoontjes was ook dat probleem opgelost: wagen weggetakeld naar de garage en ik weer een nieuwe vervangwagen...

Man wat heb ik mijn wagen gemist tijdens die week.  Die vervangwagen was echt een ramp: trok voor geen meter op en maakte meer lawaai dan die Leopard tanks uit mijn legerdienst.  Toen we vorig weekend op de autostrade reden moesten de kinderen echt roepen om elkaar te kunnen verstaan...  Ik was dus dolgelukkig toen ik hem gisterenavond terug mocht gaan ophalen, totaal onvoorbereid op de wraakgevoelens die hij nog tegenover mij koesterde.  Ik had het nochtans kunnen weten: ik was nog geen 100m ver gereden of er vloog een onnozel steentje tegen mijn ruit en bang: een barstje er in.  Pech gehad...  Máár, het startstopsysteem werkte weer en ik was gelukkig...

...tot deze morgen.  Ook nu weer weigerde hij dienst, waardoor ik weer genoodzaakt was hem weg te laten slepen en ik nu weer met zo'n ergerlijk mormeltje moet rondrijden...

Heeft er iemand een idee hoe ik dit terug kan goedmaken?  Zou een verwenbeurt in de carwash niet kunnen helpen?  Alle suggesties zijn welkom...

23:19 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: auto s |  Facebook |