03-03-08

Update

Alleen al mijn vorige post schrijven heeft iets in mijn leven veranderd.  Eigenlijk, als ik echt eerlijk ben was het een discussie met Lindsey, een paar uur daarvoor.  Zij drukte me met mijn neus op mijn uitstelgedrag en dat zette me aan het denken.

Kritisch nadenken over mezelf is eigenlijk nieuw voor mij: ik heb me daar nooit mee bezig gehouden.  Dat lijkt mij nu verwaand, zeker nu het zo duidelijk is dat ik verkeerd bezig was.  Daarom ben ik ook met deze blog begonnen: het schrijven helpt me om mezelf kritisch te bekijken, om echt na te denken hoe ik in elkaar zit en waarom ik bepaalde dingen (verkeerd) doe.  Soms ontspoor ik misschien wel een beetje, maar dan zijn jullie, mijn lezers, er wel om mij daar op te wijzen.  Mijn oprechte dank voor jullie reacties...

Nu, om even verder te gaan met mijn update: ik héb die dag na mijn vorige post naar die psycholoog gebeld voor een afspraak: dinsdagavond ga ik er naartoe.  Ik ben wel benieuwd wat daar allemaal uit zal komen, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het me zal helpen...  Ik heb de indruk dat het zelfs nu al wat beter gaat.  Ik probeer zo weinig mogelijk uit te stellen, al moet ik er wel een hoop moeite voor doen. Sommige zaken glippen nog door het net, maar algemeen gezien doe ik het toch al veel beter dan daarvoor.  De kans is echter groot dat deze opstoot van goede wil weer van korte duur zal zijn.  Daarom kan ik de hulp van de psycholoog goed gebruiken.

Op relationeel vlak zijn de spanningen tussen Lindsey en mij een klein beetje weggeëbd.  Niet dat haar plannen nu gewijzigd zijn, verre van.  Maar net nu het mij allemaal minder en minder begint te raken dat ze elke avond alleen met haar PC op haar kamertje gaat zitten, merk ik dat ze precies een klein beetje ontdooit.  Ze begroet mij iets hartelijker dan vroeger wanneer ik thuis kom van mijn werk, ergert zich wat minder om mij en ik merk dat we terug een normaal gesprek(je) met elkaar kunnen hebben.  En nee, ik maak mezelf niets wijs want ons zoontje heeft het ook in de mot.  Vanmiddag vroeg hij plots: "mama, gaan jullie nu nog scheiden?".  "Ja", antwoorde Lindsey, "nog altijd...".  "Waarom praten jullie dan zo lief tegen elkaar?", vervolgde hij dan in zijn lieve onschuld...  We lachten allebei, maar diep in mijn hart voelde ik alleen maar pijn: waarom kan zij niet zien wat een kind van 5 wél duidelijk ziet...

01:08 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: zelfkennis, analyseren, kinderen, lindsey |  Facebook |

19-02-08

Liefde...


Mystic haar post(http://missmystic.blogspot.com/2008/02/all-you-need-is.html) bracht mij aan het denken.  Ik denk dat zij een fout maakt die ik vroeger zelf gemaakt heb: mijn relatie geanalyseerd om mezelf te behoeden van gekwetst te worden.

Zo'n gedrag leidt naar ongezonde situaties heb ik mogen ervaren.  Elk negatief detail wordt vergroot en onderzocht en krijgt daardoor meer aandacht dan het verdient.  Hierdoor worden de positieve zaken onderbelicht en lijkt de relatie slechter dan ze in feite is.  Wat erger is dat je negatieve houding ook negatieve reacties gaat veroorzaken bij je partner, wat de boel natuurlijk nog verder verziekt.

Ik wil even illustreren tot welke dingen dit bij mij geleid heeft:

Ik kende Lindsey al enkele jaren voor we een relatie begonnen.  Tijdens die tijd fladderde ze van het ene liefje naar het andere.  Misschien vertel ik ooit nog wel eens hoe wij samen gekomen zijn, maar toen het eenmaal zo ver was had ik schrik dat ik ook een maar een nummertje in de rij was.  Ik besloot er maar gewoon van te profiteren en te zien wat er van zou komen.  Na verloop van tijd, toen de relatie serieuzer werd, begonnen die twijfels terug de kop op te steken. Onbewust begon ik Lindsey constant in de gaten te houden.  Niet dat ik jaloers was, verre van.  Ik  bestudeerde alleen te veel hoe zij mij behandelde en veel te weinig hoe ik haar zou moeten behandelen.

Dit ging soms over absurde en onbenullige dingen: als Lindsey mij een kleiner glas gaf dan zichzelf dan had ik dat gezien.  Als ze daarna het laatste stuk fruit nam, zonder te vragen of ik dat misschien wou, dan voelde ik mij gekwetst.  Niet omdat ik toevallig dat stuk fruit wou, meestal zelfs niet.  Het was gewoon omdat ze er niet aan dacht om het aan mij te vragen.  In het gezin waar ik ben opgevoed deed je zo'n dingen uit jezlf.  Daar zorgde je ervoor dat de ander het grootste glas kreeg en als je zelf al veel fruit gegeten had, dan vroeg je dat eerst aan de anderen vooraleer dat laatste stuk ook op te eten.  Het feit dat zij dit niet bij mij deed kwam bij mij dan ook over alsof zij mij niet genoeg respecteerde of dat ze egoïstisch was.

Lindsey had een totaal andere opvoeding gekregen.  Zij had die kleine dingen nooit geleerd en was zich er ook niet bewust van.  Het feit dat ik me over dergelijke onbenulligheden druk maakte kwam bij haar over als kritiek, terecht zo zie ik nu in.  Zij begon zich aan mijn ergernissen aan te passen, maar voelde zich daar niet echt goed bij:  zij voelde zich ondergewaardeerd en niet geliefd...

Naarmate de tijd verstreek werd ik rustiger.  Ik stopte stilaan met analyseren en werd tevreden met wat ik had.  Nu blijkt dat ik de schade die ik toen gemaakt heb nooit heb kunnen herstellen.  Hoe kon ik ook?  Ik had ze niet eens opgemerkt!  Ik was toen zo hard bezig met mezelf te beschermen dat ik niet zag wat ik bij haar aanrichte.  IK was de egoïst in plaats van zij.

Niet dat ik de schuld van onze scheiding nu op mij neem, maar ik kan ondertussen wel beter begrijpen hoe het zover is kunnen komen...

23:23 Gepost door Rigel in Liefde | Permalink | Commentaren (4) | Tags: lindsey, relaties, analyseren |  Facebook |