24-04-11

30 day song challenge - day 14: A song that no one would expect you to love

Deze keer een nummer met wat meer 'niveau', zoals onze bekakte medemens het zou noemen...

Ik krijg daar het sch*t van, van zo'n uitspraken.  Alsof een stuk klassieke muziek zoveel beter zou zijn dan gelijk welk stuk hedendaagse muziek.  Ik doe daar niet aan mee, aan dat 'hokjes-denken'; ik beoordeel een nummer op zichzelf.  Ik vind het mooi ofwel niet mooi, en dan doet het er totaal niet toe tot welke stijl het behoort, wie het zingt of geschreven heeft, enz, enz...

Iedereen die mij goed kent, weet dat ik een brede muzieksmaak heb.  Op feestjes en samenkomsten met familie of vrienden zorg ik regelmatig wel eens (mee) voor de muziek, en dan passeert er gegarandeerd een breed spectrum van nummers en stijlen.

Maar er is 1 stijl die ik een beetje verborgen hou en dat is dus klassieke muziek.  Niet omdat ik me daarvoor schaam of zo, nee.  Deze stijl heeft (vind ik althans) meer rust en intimiteit nodig.  Ik luister er het liefst van al 's morgens vroeg naar.  Op een moment dat de mensen-wereld nog slaapt maar de natuur al volop wakker is.  In de zomer rond een uur of 5 's morgens, bvb.

Diezelfde mensen die mij goed kennen weten echter ook dat dat niet veel gebeurt: ik ben namelijk een avond-mens.  Maar toch, zo heel af en toe gebeurt het wel eens, en dan kan ik dus genieten van een goed stuk klassieke muziek.

Wie 'klassiek' denkt, denkt meestal aan 'oud'.  Wel, het nummer dat ik hier voorstel is eigenlijk nog niet zo oud.  De muziek zelf is van 1936; de bewerking voor koor is van 1967.  Slechts 1 jaar ouder dan mij, en dus nog helemaal niet oud ;-) 

Samuel Barber: Adagio for Strings - Agnus Dei

William Orbit's bewerking van deze muziek kan ik ook zeer smaken.  En ook al is dat dan misschien eerder de versie voor de avond- of nacht mens, ik prefereeer nog altijd de versie hierboven...