13-06-10

The Soap, deel 10: "om zeep"

Ik merkte al bij het eerste woord dat er iets scheelde toen Eva mij vorige woensdag belde.  En ik had gelijk.  Ze wou het uitmaken...  Zomaar ineens...

Ik viel natuurlijk uit de lucht...  Er was namelijk geen enkele aanwijzing gekomen...

We hadden elkaar wel 2 weken lang moeten missen, maar we hadden elke avond meer dan een uur met elkaar gebeld.  Verliefde woordjes werden telkens uitgewisseld.  Het vorige weekend hebben we elkaar eindelijk terug kunnen zien en dat is fantastisch geweest: zalig lang in bed blijven liggen, elkaar knuffelen, strelen, vrijen...  Toen was er zeker nog geen vuiltje aan de lucht.

Dinsdagavond zijn we samen nog iets gaan eten, en ook dat was gezellig.  Daarna bij haar thuis was het iets minder.  Ze moest eerst nog iets op haar PC doen en toen ze daarna naast mij kwam zitten leek ze wat afwezig...  Ik dacht dat het weer aan haar ex lag die moeilijk deed.  Daarna in bed lukte het vrijen ook niet goed: ze had wat te veel zorgen om haar hoofd.  Maar voor mij was dat geen probleem; het moet niet alle dagen kermis zijn...

Ik was dus totaal niet voorbereid op die boodschap.  Veel uitleg volgde er ook niet.  Het lag zeker niet aan mij want ik ben een geweldige vent.  Maar ze wist van zichzelf dat ze méér kon geven dan dat ze nu deed, dus was er volgens haar iets mis.  En dan kon je er maar beter mee stoppen...  Daar moet ik het dus mee doen...

Maar het probleem is, ik kán er niets mee doen...  Als ze nu gezegd had: ik wil terug met mijn ex proberen, of ik heb iemand anders, of ik knap af op je flaporen of je stinkt uit je bek of zo, dan was er tenminste een aanwijsbare reden en dan was het gemakkelijker om me er bij neer te leggen.

Nu heb ik niets...  Jawel, de bevestiging dat alles goed was...  alleen niet goed genoeg, volgens haar.  Maar daar ben ik nu vet mee.

Ik snap er dus niets van.  Ik denk dat ik de vrouwen nooit zal begrijpen...  Wat verwachte ze dan eigenlijk: tiener gedoe?  Met vanalles om je hoofd: een scheiding die op een vechtscheiding aan het uitdraaien is, de ex die zijn nieuwe vriendin voorstelt aan de kinderen, een jaloerse en volop puberende dochter, een job die geen voldoening schept en daar bovenop nog vriendinnen en familie die je constant de les willen spellen is het toch niet meer dan logisch dat je niet steeds het vrolijke mieke kan uithangen?  Zo'n dingen vreten nu eenmaal aan je.  Ik was er trouwens graag voor haar om haar daar door te helpen...

Deze problemen gaan trouwens ook niet blijven duren.  Ik zag wat zij in haar mars had en dat was voor mij al méér dan voldoende.  Nu zal ik moeten missen wat ze me wél gaf: tederheid, het gevoel graag gezien te worden, iemand te hebben waar je alles bij kwijt kan, die aan je denkt, die je kan steunen en die jou ook steunt, iemand die mij een fantastische vent vindt, knap vindt, zalige momenten samen bezorgt, mij laat lachen, vervelende werkjes -zoals hemden strijken- uit de handen neemt terwijl ik haar PC repareer, die mij op montert als ik mij eens down voel, mij lieve woordjes toefluistert, mij complimentjes geeft en last but not least, iemand die ik kan kussen, strelen en verwennen en af en die dat ook af en toe bij mij doet.  Wat moet een vent nog meer hebben eigenlijk?

De eerste paar dagen kon ik er redelijk rustig onder blijven, maar nu heb ik het er vreselijk lastig mee.  En dat is ook mijn eigen schuld.  Ik wou deze keer per se zonder valscherm springen, en ik ben dus gevallen...  Plat op mijn bek...

Maar ik leef nog en kom het wel te boven...  Onkruid vergaat niet!

13:29 Gepost door Rigel in Liefde | Permalink | Commentaren (6) | Tags: soap, eva, vrouwen, afscheid |  Facebook |

06-04-08

Het is zover

Lindsey heeft gisteren het huis verlaten en plaats gemaakt voor een vreemde kilte.  Ze is terug bij haar ouders gaan wonen, in hetzelfde huis waar ze 10 jaar geleden niet snel genoeg weg uit weg kon komen.  Ondertussen is haar relatie met haar vader veel verbeterd, maar ik denk dat het toch niet gemakkelijk zal zijn.  Toch is ze blijkbaar liever daar dan hier bij mij...

Het vertrek was zo onwezelijk, zo on-Lindsey...  Normaal heeft ze alles voor haar kinderen over, maar gisteren had ze er niet al te veel aandacht voor, ze was te druk bezig met inpakken en inladen...  Ons dochtertje (7j, 1ste lj) had in haar kinderlijke onschuld een briefje voor haar geschreven: "mama, ik weet dat je weggaat, maar ik vind het niet leuk.  Ik zou willen dat je hier blijft".  Lindseys reactie was zo koel dat het eigenlijk ongepast was: "goed zo, mooi briefje geschreven".  Het kind stond er maar bedroefd bij te kijken en droop af.  Een kwartiertje later kwam ze op mijn schoot troost zoeken: "ik heb mama mijn briefje laten lezen, maar ze zei alleen maar 'goed gedaan'".  Mijn hart brak.  Hoe moest ik dat kind in godsnaam wijs maken dat haar moeder haar niet in de steek liet, maar wegging om mij...

Van zodra Lindsey de deur achter zich gesloten had keerde de rust terug.  Ik mag het zelfs een geslaagde avond noemen.  De kinderen hielpen mij koken voor het avondeten (patatten, kip en appalmoes) en vonden het achteraf superlekker.  Daarna hebben we samen nog wat TV gekeken en daarna naar bed.  Ik ben er zelf ook op tijd ingekropen...

Vandaag merkte ik dat ze er alle 2 nog veel mee bezig waren.  Daarom heb ik hen vanmiddag maar meegenomen naar de nieuwe dinosaurus-vleugel van het natuurhistorisch museum in Brussel.  Zo hebben ze zich in elk geval een aantal uur kunnen amuseren zonder te veel aan mama te denken.

Mij heeft het ook geen kwaad gedaan ;-)

23:33 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: afscheid, kinderen, lindsey |  Facebook |

02-04-08

Nakend afscheid

Zaterdag is het zo ver...  De liefde van mijn leven verlaat hals-over-kop ons huis...  Vlucht voor onze, maar ook haar eigen, problemen om zich in weer andere te gaan storten...  Ze vlucht zo hard dat ze zelfs geen tijd neemt om afscheid te nemen... 

Geen gesprek meer, geen afscheidszoen, zelfs geen simpele knuffel zal er nog af kunnen.  Dat heeft ze me nu al op voorhand geantwoord op mijn vraag of ze nog afscheid ging nemen.  Ze kan het niet aan, zegt ze...  Later misschien, maar nu nog niet...

Ik had het al zien aankomen.  Ik ken haar, dus ik wist al op voorhand dat het zo ging eindigen en toch zit ik nog hier te bleiten als een klein kind terwijl ik dit schrijf.  Waarom kan er zelfs geen deftig afscheid meer af?  Kost dat dan zoveel moeite?  Zijn die 10 jaar samen dan echt niet meer waard dan een simpel "salut, tot volgende week als je de kinderen brengt"?  Of heeft ze misschien schrik dat ze van gedacht gaat veranderen?  Of dat ik ga zien dat ze niet zo hard is als ze wel laat uitschijnen?  Dat weet ik toch al lang...

Gewoon afscheid van elkaar nemen...  Ook eens wat emoties van haar kant zien... Het zou de pijn voor mij zoveel draaglijker maken...

23:12 Gepost door Rigel in Liefde | Permalink | Commentaren (3) | Tags: afscheid, lindsey |  Facebook |