...dat ik hier nog iets schrijf. 't Is weeral een hele tijd geleden.  Niet dat ik niets te vertellen had.  Integendeel, er is in de afgelopen weken veel gebeurd.

Allereerst mijn zoon zijn verjaardagsfeestje, waarop Lindsey en ik nog eens goed kunnen praten hebben, ondanks de joelende kinderen.  Het gesprek was echt gezellig, we hebben elkaar zelfs tips gegeven in de (moeilijke) zoektocht naar de liefde.  Niemand snapt hoe we dat kunnen (wij zelf ook niet) maar nu alles wat bekoeld is praten we terug even natuurlijk met elkaar als vroeger. 

Ons jaarlijkse weekend in de ardennen met de familie is ook alweer voorbij (met prachtig weer!), deze keer vervroegd omdat mijn nicht zwanger is en uitgerekend is voor begin september, precies in het weekend wanneer altijd anders gaan.

Maandag heb ik ook voor de eerste keer een (nieuwe) vlam van Lindsey gezien.  De zoveelste ondertussen al (ik had goeie tips gegeven;-) ), maar ik heb de indruk dat deze het wel eens een tijdje zou kunnen volhouden.  Ik moest nog wat gerief voor de kinderen bij haar brengen en daar zat hij dan, op zijn dooie gemak in haar zetel...  Ze had me wel op voorhand gewaarschuwd dat hij er misschien ging zijn; ik was er dus op voorbereid, maar toch deed het wat raar.  Het eerste wat mij te binnen schoot toen ik hem zag zitten was: die gast zit op mijn plaats, daar zou ik moeten zitten.  Maar ik kon me gelukkig inhouden en zei beleefd 'hallo', wat hij vriendelijk beantwoordde.  Tot zover onze conversatie, de rest heb ik met Lindsey afgewerkt.  Toen ik hem daar zag zitten leek het in elk geval niet zo, maar gisteren hoorde ik van Lindsey dat hij zich even slecht op zijn gemak voelde als ik: toen ze hem vertelde dat ik nog wat gerief kwam brengen had hij zelfs gevraagd of hij zich dan niet op het toilet moest verstoppen, zo'n schrik had hij van mij :-)

Het klinkt misschien raar, maar ik ben blij met die gast.  Hij heeft zonder dat hij het beseft al veel voor mij gedaan.  Gewoon, door met Lindsey te praten, zijn verhaal te vertellen en met haar over ons te praten.  Hij bekeek haar verhaal door mijn ogen en dat had blijkbaar een grote invloed op haar, want hij speelde klaar wat voorlopig niemand anders kon.  Nu beseft ze pas dat ze het mij niet makkelijk gemaakt heeft, al die jaren dat we samen zijn geweest.  Dat ze het van in het begin meer had moeten zeggen als ze ergens een probleem mee had.  Dat als ik ergens een probleem mee had zij zichzelf niet compleet moest wegcijferen om mij mijn zin te geven...  Kortom, die gast heeft klaargespeeld wat ik ooit hoopte dat die relatietherapeut ging klaarspelen.  Hij mag dus blijven;-)

Nu ik nog van 't straat geraken, maar daar later meer over :-)