18-09-12

Aanval overwonnen...

Ze maken het de hedendaagse man bijzonder moeilijk.  En dan heb ik het eens niet over de vrouwen, al kunnen die er ook wat van ;-)  Nee, dit weekend kwam de aanval op mijn mannelijkheid van de bedrijfstak waar je het minst van zou verwachten: de autoconstructeurs...

Een lekke (auto)band moeten vervangen is gewoon niet leuk.  Het komt nooit op een goed moment: liefst van al als je dringend ergens moet zijn en je eigenlijk al wat te laat bent en je koffer ook natuurlijk net vol spullen ligt.  Bovendien worden je handen (en meestal ook je kleren) er ook serieus vuil van.

 

Vandaar dus dat de meeste vrouwen daar niet eens aan beginen...  Een hoop die-hard 'ik ben een vrouw met ballen en ik doe dat zelf wel even'-dames beginnen vol goeie moed, maar moeten daarna vaststellen dat de moeren geen millimeter willen bewegen en moeten dan alsnog de hulp van een man inroepen.  Ongetwijfeld zijn er ook een hoop dames die de klus wel kunnen klaren, maar dat is nu eventjes niet relevant voor mijn verhaal :-)

Een typisch mannen-werkje dus...  Maar zoals ik al schreef wordt ons dát zelfs moeilijk, zoniet onmogelijk gemaakt.  Iedere zichzelf respecterende man kan een band vervangen en wil dat gewoon ook zelf doen.  Je moet dan niet met hulp afkomen, want dan voelt hij zich in zijn eer gekrenkt: dat impliceert namelijk dat je denkt dat hij het zelf niet kan...

Waarom willen de autoconstructeurs dan per se alle mannen in sissy's veranderen?  BMW spant de kroon, zij geven zelfs geen reservewiel meer.  Komaan zeg!  Je moet een klein fortuin neertellen voor zo'n auto en dan kan er niet eens meer een reservewiel van af?  Nee: de man krijgt nu 'run-flat' banden.  Die hoef je gewoon niet meer vervangen: daar mag je gewoon (maar wel trager) mee blijven rijden tot je aan een garage geraakt om daar het werk door 'de professionals' te laten opknappen...

Toyota is ietsje minder gierig want daar krijg je nog een 'reparatie setje' waar je zelf mee aan de slag mag.  Maar ook hier weer maken ze het zo poepsimpel dat er geen enkele uitdaging meer aan is.  Reparatieschuim in de band spuiten en met de bijgeleverde compressor de band weer oppompen en rijden maar.  'Wat?', denk ik dan?  Een compressor?  Je mag dus niet eens zélf meer pompen, laat staan blazen?  Voor mij nogmaals een bewijs dat de autosector samenspant om de man zijn ene resterende moment van glorie af te pakken...

Gelukkig had mijn auto wél een reservewiel, 't is te zeggen zo'n ienie-mini wieltje dat net leek afgerukt te zijn van mijn petekind zijn peuterfietsje.  Maar goed, het wás een reserviewiel en het moest omgewisseld worden.  Ik dus trots dat ik mijn kunsten ten toon mocht spreiden voor al die jaloerse BMW- en Toyota-rijders die luid toeterend voorbij vlamden.

Even vreesde ik dat ze het me ook te gemakkelijk gemaakt hadden want het reservewiel hing netjes onder aan de auto, waardoor ik mijn koffer niet eens zou moeten leegmaken.  Gelukkig zat de moer waarmee het wiel losgemaakt moest worden volledig onderaan in de koffer, netjes weggestopt onder de vloerbekleding zodat ik niet alleen toch mijn koffer volledig moest leegmaken, maar ook nog 10 minuten moest zoeken waar die verrekte moer nu precies zat.

Ik was bijna euforisch dat ik de hindernis overwonnen had, maar dan kwam de smerigste truc van mijn constructeur tevoorschijn: in het wiel zat een plastic koffer waarin volgens de handleiding de krik verborgen zat.  Alleen was de handleiding bijzonder onduidelijk hoe die koffer dan precies open moest.  De krik is een cruciaal onderdeel bij het vervangen van een band.  Als ik die doos niet open kreeg kon ik het dus vergeten.  Na een kwartier sukkelen had ik het bijna opgegeven.  Mijn mannelijk eergevoel was tot zo'n dieptepunt gedaald dat ik bereid was om 'de professionals' in te schakelen en zodoende ook tot sissy te degraderen.  Gelukkig dacht ik toen aan hét mannelijke zelfhulpmiddel bij uitstek: geweld!  Eén welgemikte trap en het onding schoof nederig open...  en daarmee was de aanval op mijn mannelijkheid voorbij...  En ik had gewonnen!  De rest van het zaakje was verder maar een formaliteit.

 

Ik had jullie dit verhaal eigenlijk bespaard, zo beschaamd was ik dat ik er bijna niet in geslaagd was om zélf mijn band te vervangen.  Maar dé overwinning heb ik deze morgen beleefd toen 'de professionals' van de bandencentrale deze morgen na een dik half uur prutsen kwamen vragen of ik aub eens kon komen uitleggen hoe die verrekte doos nu weer terug dicht moest.  Zonder die doos konden ze het reservewiel immers niet terug op zijn plaats hangen.  Die mannen stonden met open mond te gapen toen ik met 1 vloeiende beweging het zaakje weer in elkaar kreeg...

Glunderend van zelfvertrouwen ben ik daarna naar mijn werk gereden :-)

 

 

12-08-12

Vroeg begonnen...

Je kind laten kennis maken met muziek daar is niets mis mee volgens mij.  Dat doe ik zelf ook...

Een goed nummer eens wat luider zetten en er samen met je kinderen op uit de bol gaan ook.  Dat gebeurt ook al eens bij ons thuis.

Hen naar een kleinschalig festival meenemen moet ook kunnen.  Zelf heb ik dat nog niet gedaan, maar dat zal er zeker wel eens van komen.

Maar wat ik gisteren op de Lokerse Feesten gezien heb vond ik er toch wel ferm over.  Een jong koppel stond daar met hun kleine baby van nog geen 6 maand op het festivalterrein naar het optreden van dEUS te kijken.  Gelukkig hadden ze de baby een hoofdtelefoon opgezet.  Maar ik twijfel er sterk aan of dat wel zo'n goed idee was.  De schedel van een baby bestaat namelijk uit 3 stukken met daartussen een opening (fontanel) die pas tussen de 12 en 18 maanden sluit.  Om daar dan een koptelefoon op te zetten die die stukken naar elkaar toe duwt getuigt volgens mij niet echt van veel intelligentie...  Die baby daarna in je nek zetten en dan gaan dansen ook niet echt hé ;-)

Een tijdje daarna probeerden ze de baby zijn flesje te geven maar dat lukte niet echt.  Hoe zou dat nu komen vraag ik mij af.  Overal lawaai, flikkerende lichten, horden mensen om je heen, zoiets moet toch honger geven, niet?

Mij toch in elk geval.  Een goeie spitburger gaat er na zo'n festival altijd wel in :-)

09-08-12

Vakantie

Net terug van een deugddoende vakantie, samen met de kids.

Natuurlijk weer in rasechte guerilla stijl, wat inhoudt: halsoverkop en onvoorbereid vertrekken, natuurlijk de helft vergeten maar er op een of andere manier toch altijd in slagen om alles op zijn pootjes te krijgen.

Even illustreren hoe dat dan precies in zijn werk gaat:

  • 3 dagen voor vertrek beslissen om te gaan camperen (onze oude tent lag al 5 jaar ongebruikt op de zolder)
  • Op de weerkaart kijken waar het dan goed weer is om dan te beslissen om naar Zuid-Frankrijk te trekken.
  • De dag voor vertrek tot de vastelling komen dat de stoppen van de luchtmatrassen kapot zijn
  • en dat dag onze nationale feestdag is en dat er dus geen winkels open zijn
  • Dan maar te beslissen om naar de dichtstbijzijnde Nederlandse kampeerwinkel te trekken
  • die op een uur rijden blijkt te liggen.
  • Dan toch maar eerst op goedkomen uit 'Het Amerikaantje' te proberen
  • tot grote opluchting zien dat die wél open is
  • maar geen passende stoppen verkopen.
  • Dan maar 2 nieuwe luchtmatrassen aanschaffen.
  • Daarna vlug verder inpakken en de auto inladen.
  • Er gelukkig nog aan denken om de buren te vragen mijn brievenbus te legen.
  • En daarna vroeg in bed te kruipen omdat we 's anderdaags vroeg gaan vertrekken
  • en natuurlijk niet in slaap geraken.
  • Na 2 uur wakker liggen toch in slaap geraken
  • maar na een half uurke terug wakker schieten omdat ik nog iets vergeten inpakken ben
  • Terug in slaap sukkelen
  • De vorige 2 puntjes nog een 3-tal keer herhalen
  • Om 3 uur wakker worden van de wekker
  • maar pas om half 4 uit mijn bed geraken
  • De kinderen wakker maken
  • Vlug de dingen pakken die ik vergeten was
  • en Joepie!!! vertrekken...
  • Na een half uur rijden me herinneren dat ik nog 4 dingen moest pakken ipv 3.
  • Na 10 uur rijden eens in een oude ACSI gids opzoeken welke camping we zouden kiezen
  • op goedkomen uit naar die camping rijden
  • en toch nog een plaatske vinden.
  • Natuurlijk (na 5 jaar) vergeten zijn hoe je die tent nu weer moet opzetten, maar ik ben nogal technisch aangelegd dus moeilijk kan dat niet zijn, toch?
  • Dan tot de vaststelling komen dat de ondergrond toch wel redelijk hard is
  • en ik natuurlijk geen hamer bij heb (nee, dit was niet het 4e ding)
  • maar dat ik gelukkig vriendelijke buren heb die er eentje willen lenen.
  • Na een half uurke het grondzeil proper gespannen en met piketten verankerd te hebben
  • tot de vaststelling komen dat de buitentent spanbanden heeft die ONDER het grondzeil moeten komen, waardoor ik dus weer van voor af aan mag beginnen.
  • Na een 4-tal uurtjes toch volledig gesettled geraak
  • Maar wel NET de welkomst-drink van het animatie-team gemist heb
  • die slechts om de week gehouden wordt.
  • Dan vlug iets gaan eten in het plaatselijke restaurant
  • waar alles al gereserveerd blijkt te zijn
  • maar de vriendelijke patron voor ons toch nog een tafeltje bij schuift.
  • Daarna moe maar voldaan in de slaapzak kruipen
  • die nogal smal blijkt te zijn voor mij (om misschien ik te breed geworden ondertussen?)
  • En daarna de slaap niet kunnen vatten omdat mijn zoontje de kunst van het snurken van zijn grootvader geërft blijkt te hebben.
  • Na enige uren beslissen om mijn oordoppen te gaan zoeken
  • en ondervinden dat ik ook geen (zak)lampen mee heb.  Nee, nog steeds niet dat 4e ding...
  • Uiteindelijk toch in slaap te sukkelen
  • En toch enigzins uitgerust wakker worden
  • op de grond
  • en zo stijf als een plank
  • omdat mijn luchtmatras blijkt te lekken.
  • Bij het ontbijt lees ik in de brochure van de camping dat er in de buurt een ochtendmarkt is.  Misschien kan ik daar wel een zaklamp op de kop tikken, dus besluiten we om daar naartoe te rijden.
  • In Zuid-Frankrijk blijkt 'in de buurt' echter een rekbaar begrip.  45 minuten zouden we moeten rijden volgens de GPS
  • via de autostrade, dus alweer Péage...
  • Maar wat ligt er wonder boven wonder, op 100m vóór de Péage-terminal?
  • Toch geen Decathlon zeker?
  • Waar we lampen kopen
  • en nieuwe stoppen voor die oude luchtmattrassen
  • die natuurlijk nog thuis liggen
  • en dus ook nog (nog maar eens) een nieuwe luchtmatras kopen voor mij.
  • En niet te vergeten een nieuwe zwembroek voor mij.  Dat was het 4e item dat ik 's morgens vergeten was....

Natuurlijk zou ik het merendeel van al die problemen kunnen vermijden door meer op voorhand te plannen en zorgvuldiger te werk te gaan, maar dan zou mijn leven toch een stuk minder spannend zijn, niet? :-)  

Ik lig daar niet erg wakker van.  Zo zit mijn leven nu eenmaal in elkaar.  Hoe erg het bij mij ook ooit in de soep loopt, op een of andere manier komen de problemen die zich stellen altijd wel in orde.  De ene keer moet ik al eens wat meer helpen dan de andere.

Mijn kinderen zijn dat ondertussen ook al gewoon.  Die liggen er al lang niet meer wakker van als er weer eens het een of het ander mis loopt.  En dat vind ik zeer positief: zij kijken het leven met meer vertrouwen tegemoet dan ik vroeger deed.  Zo hebben ze bijvoorbeeld zélf gevraagd of ze (op de camping) een brood mochten gaan kopen.  Ook al heeft mijn dochtertje amper 1 jaar Frans gehad op school en heeft ze op vakantie gemerkt dat ze daar niet echt veel mee kon aanvangen.  Ik zou dat nooit gedurfd hebben, maar haar schrikt dat niet echt af...