10-11-08

Barcelona

Weeral weg... Deze keer een weekje Barcelona. Geen vakantie, maar een conferentie voor software ontwikkelaars, ingericht door Microsoft.

Hoe hard ik ook mijn best deed om mijn collega's te overtuigen dat het geen snoepreisje is, het is niet gelukt.  Ze weten wel beter ;-)  Ja, ik moet inderdaad wel sessies volgen van 9u 's morgens tot 19u 's avonds en ik krijg inderdaad een hoop informatie te verwerken, daarna mag ik wel gaan eten en een stapje in de wereld zetten op kosten van mijn werkgever, waar ik dan ook gretig gebruik van maak.

Ik keek er echt naar uit deze week.  Niet alleen leer ik weer een heleboel bij -wat belangrijk is in mijn vak-, ik had het vooral lastig met alleen zitten deze week.  Het contrast met de voorbije 3 weken was echt enorm.  Ginder was je bij wijze van spreken geen minuut alleen.  Zelfs je bed moest je dikwijls met iemand delen, spijtig genoeg nooit geen vrouw ;-).  Als de kinderen in bed lagen vond ik het toch maar stilletjes in huis.  En koud ;-)

Met Cara heb ik deze week ook niet veel kunnen babbelen.  Zij zit momenteel in een rare periode in haar leven.  Ze weet niet goed wat ze wil, zowel op professioneel als op relationeel vlak.  Kortom, ze zit een beetje in de knoop met zichzelf, en heeft laten blijken dat ze wat rust wil.  Ze verzekerde me dat het niets met mij te maken heeft, maar ik heb daar toch wel twijfels bij.  Ik had haar toevallig daarvoor over mijn blog verteld, en wat ik daar allemaal op schrijf.  Ze had daar serieuze bedenkingen bij, ook al verzekerde ik haar dat het volledig anoniem was.  Ik heb serieuze vermoedens dat ze mijn blog opgezocht heeft want via de statistieken heb ik gezien dat iemand via gerichte zoekwoorden op mijn blog terecht gekomen is.  Misschien heeft ze iets gelezen wat haar niet aanstond?  Ik zal het waarschijnlijk nooit weten.  Ik heb het gevoel dat onze vriendschap snel voorbij zal zijn en dat vind ik wel spijtig.  Vooral op de manier waarop het nu zal gaan: de boel laten doodbloeden, ipv duidelijk te zeggen wat er aan de hand is.

Vrouwen, ik zal ze waarschijnlijk nooit begrijpen...

11:28 Gepost door Rigel in Werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vrouwen, cara |  Facebook |

26-03-08

Ik ben zo goed ;-)

Gisteren had ik mijn jaarlijkse evaluatie op mijn werk.  Ik weet het, ze zijn er naar jaarlijkse gewoonte weer rijkelijk laat mee, maar als compensatie wordt een eventuele opslag wel retroactief vanaf januari uitgekeerd... 

Het klinkt waarschijnlijk ijdel, maar ik kan eerlijk zeggen dat ik nog nooit van mijn leven een negatieve evaluatie gekregen heb.  Over het algemeen zijn ze altijd tevreden over mij, dus verwachtte ik deze keer weer hetzelfde verhaaltje: we zijn tevreden over jou, maar er zijn toch nog een paar puntjes voor verbetering vatbaar...

Groot was mijn verbazing dat er dit keer geen negatieve punten aan de pas kwamen...  Ik kreeg zelfs een boven gemiddelde score.  Ik heb ondertussen al een aantal verschillende werkgevers achter de rug, elk met hun eigen evaluatie-procedures, maar nog nooit van m'n leven heb ik ooit al gehoord dat ik beter dan verwacht was.  "Beter dan verwacht" heeft namelijk ook finaniciële gevolgen:  het betekent ook meer dan 100% van de jaarlijkse bonus, en daar zijn werkgevers meestal nogal gierig mee ;-)

Het gevoel hebben geapprecieerd te worden op m'n werk vind ik het allerbelangrijkste, meer nog dan goed betaald te worden.  Dat het deze keer beiden is, is natuurlijk de max!

21:46 Gepost door Rigel in Werk | Permalink | Commentaren (4) | Tags: complimenten |  Facebook |

28-01-08

Teamspirit

Ik werk op de IT afdeling van een bedrijf dat veel papier rondstuurt.  En met veel bedoel ik véél! Per jaar versturen we wel meer dan 60 miljoen blaadjes papier.  Ons team werkt aan een groot project om de kosten van die papierberg zoveel mogelijk te reduceren.  Ten eerste door de papierberg zelf kleiner te maken door de documenten zoveel mogelijk electronisch te gaan versturen.  Ten tweede door de papieren documenten zo efficiënt mogelijk te gaan sorteren en bundelen, zodat we bvb geen 5 enveloppen naar eenzelfde adres sturen, maar slechts 1 envelop waarin die 5 documenten samen zitten.

Door allerlei omstandigheden die weinig met ons project zelf te maken hadden, was er vorige vrijdag echter een zwaar probleem opgedoken.  Meer dan 33000 documenten waren de nacht daarvoor niet afgedrukt geraakt. Omdat het over belangrijke documenten gaat hebben we (mijn collega's eigenlijk het meest) de hele dag gewerkt om die documenten toch afgedrukt te krijgen.  Om 17u was het ons eindelijk gelukt, maar toen bleek er nog een probleem te zijn: de mensen van de verzendingsdienst die die documenten normaal inpakken, sorteren, frankeren en versturen waren al naar huis.  Zij werken namelijk maar van 6u 's morgens tot 14u 's middags.

Er zat dus niets anders op dan met enkele vrijwilligers zelf voor verzender te gaan spelen. Met een man (en vrouw) of 10 trokken we naar boven waar we instructies kregen van de verantwoordelijke van de verzendingsdienst die zelf ook langer gebleven was.

Gelukkig bleek een groot deel van het werk geautomatiseerd te zijn. De printers leveren de documenten in grote stapels af. Daarna gaat een groot deel daaarvan naar een enveloppeermachine die de papieren automatisch vouwt en in enveloppen steekt.  Dan begint het manuele werk.  Alle documenten moeten gesorteerd, gegroepeerd en verpakt worden.  De enveloppen die rechtstreeks verstuurd worden moesten worden gefrankeerd.

Dat laatste was mijn taak, samen met nog 2 collega's.  De ene ging de gevulde enveloppen bij de enveloppeermachine afhalen.  De andere frankeerde de enveloppen.  De laatste stak de gefrankeerde enveloppen in grote postzakken.  Tesamen hebben we zo enkele duizenden enveloppen in onze handen gehad, terwijl de rest verwoed aan het sorteren, groeperen en inpakken was.

Het was wel eens interessant om eens in het echt mee te maken wat er precies gebeurt met al die duizenden blaadjes papier die wij produceren.  Allemaal zeer saai werk dat ik nooit van mijn leven elke dag willen doen, maar deze ene keer was het best wel plezant: we hebben heel wat afgelachen met elkaars gestuntel... Door de vele helpers was de klus op een kleine 2 uurtjes geklaard. Daarna zijn we met de hele bende nog ene (en meer) gaan drinken in een café in de buurt om de goede afloop te vieren.

Het zijn zo'n dingen die zorgen voor de fantastische sfeer in ons team.  We zagen en plagen wel eens, maar iedereen doet over het algemeen hard zijn best.  En gaat er eens iets tegen dan helpt ieder die kan om het zo snel mogelijk weer in orde te maken, ook al betekent dit wat (kostbare) vrije tijd opofferen...

De boog moet ook niet altijd gespannen staan.  Af en toe maken we eens tijd om met heel de bende een pintje te gaan drinken en dan wordt er niet te nauw gekeken naar de werkuren...

Zo moet een job zijn vind ik: een beetje geven en een beetje nemen...

22:55 Gepost door Rigel in Werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: teamspirit, problemen |  Facebook |