25-01-09

Taboe

Tradities zijn er om in ere te houden...

Jaarlijks gaan we met een hele groep vrienden op weekend, een traditie die ondertussen al 20 jaar meegaat.  We zijn ooit begonnen met een man of 8, maar op 20 jaar tijd gebeurt er veel in een (jong) mensenleven.  Nieuwe vrienden en vriendinnen werden opgenomen.  Partners zijn erbij gekomen.  Koppels zijn uit elkaar gegaan maar zijn blijven meegaan, mét nieuwe partners...  Ondertussen is deze groep gegroeid van een man of 8 tot een hele bende van 22 volwassenen en 21 kinderen.  Zo'n weekend is altijd pure fun.  Ook dit weekend weer...

Een tweede traditie is dat er op de eerste avond van zo'n weekend taboe gespeeld wordt.  Een gezelschapspelleke waar we altijd grote lol aan beleven.  Het spel is heel eenvoudig.  Je trekt een kaartje waar bovenaan een woord staat.  Het is de bedoeling dat je dit woord uitlegt aan je ploegmaten, maar bij die uitleg mag je de 4 woorden die ook op de kaart staan niet gebruiken.  Op zich een stom spelleke, maar met de obligate dosis alcohol erbij kan ik U verzekeren dat het héél plezant wordt.  Op een of andere manier kan de uitleg die de speler aan het geven is altijd wel ergens met iets seksueels gelinkt worden en daar wordt dan altijd gretig gebruik van gemaakt.  Om een klein voorbeeldje te geven.  Een boomerang werd door een (ietwat benevelde) speler omschreven als: 'ene die je in een zuiders land wegsmijt en die dan in je gezicht komt'.  Hilariteit alom!

Eén ding valt mij op.  Het zijn altijd de dames die het onderwerp sex ter sprake brengen.  En dan nog wel degene waar je het minst van verwacht.  De stijvere, ietwat tuttige dames die onder invloed van de alcohol (chocoladejenever of martini, ook volgens traditie) alle taboes laten varen.  En juist dát maakt dit spel extra plezant...

22:46 Gepost door Rigel in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (7) | Tags: sex, vrienden, plezier |  Facebook |

11-12-08

Vorig weekend

Vorig weekend was druk maar fijn.  Zondag kwamen de vrienden van de Indonesië reis langs om eens bij te kletsen en naar de foto's te kijken.  Normaal hadden we afgesproken in de koffiezaak van Koffiemadam, maar aangezien Koffiemadam geen koffiemadam meer is (kunt U nog volgen?) kon dat niet doorgaan.  Daarna zouden we uitwijken naar een klein zaaltje achter een of ander café, maar dat zaaltje bleek te groot en ongezellig te zijn.  Daarom had ik voorgesteld om het bij mij thuis te laten doorgaan...

Koffiemadam wou persé de hapjes maken zoals ze eerder beloofd had, dus kwam ze zaterdag al af om soep te koken en haar befaamde chocolatetaart te bakken.  Ik was daar natuurlijk niet tegen;-) We zijn samen eerst naar de supermarkt gereden, en daarna heb ik haar geholpen met de voorbereidingen voor de dag daarna.  Tussen het werk door hebben we veel gebabbeld en plezier gemaakt...  Wat heb ik dat gemist, een vrouw in huis...

's Avonds gingen we allebei naar First Woman haar optreden gaan kijken.  Ik heb al eerder geschreven dat First Woman een zeer sensuele vrouw is, pas onlangs vernam ik waar die sensualiteit vandaan komt: ze is namelijk buikdanseres.  Aangezien Koffiemadam haar zus mee ging moest ze dus eerst nog naar huis om die op te gaan halen.  We zouden elkaar dan wel ginder terugzien.  10 minuten voor ik moest vertrekken belde ze echter af: ze voelde zich misselijk en ging op tijd in haar bed kruipen.

Hmm, wat ging ik doen: alleen naar dat optreden rijden of ook maar thuis blijven.  Ik ben niet zo'n held om alleen een zaal vol onbekenden binnen te wandelen, maar ik was wel eens nieuwsgierig om haar aan het werk te zien.  Ik probeer ook al maanden tegen die onzekerheid te vechten, dit was dus de uitgelezen kans!  Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en sprong in mijn auto voor de onzekerheid de overhand kon nemen.  Het optreden was zeker de moeite waard.  First Woman was als eerste aan de beurt en stal direct de show.  Ook de andere vrouwen konden er wat van: de ene danste al verleidelijker dan de andere.  Ik kreeg het er zowaar warm van ;-)

Ik ben fier op mezelf dat ik toch gegaan ben.  Dat op zich is al een grote vooruitgang.  Vroeger zou ik thuis zolang zitten twijfelen hebben totdat het uiteindelijk toch te laat was om nog te gaan.  Toch is er nog veel werk aan mijn winkel.  Er liepen daar heel wat knappe vrouwen rond waarvan enkele duidelijk ook iets meer interesse voor mij dan voor de andere aanwezige mannen toonden.  Toch kon ik de moed niet opbrengen om met hen een praatje te gaan maken.  Hoe hard ik ook mijn best deed, ik kon geen enkel interessant onderwerp verzinnen waarover ik het met hen zou kunnen hebben.  De angst om een belachelijk figuur te slaan verlamde me compleet.

Nochtans ben ik zeker geen asociaal type.  Met First Woman heb ik wél kunnen babbelen; over exact dezelfde onderwerpen waarover ik het met die andere vrouwen ook had kunnen hebben: over het sensuele van de buikdans, hoe het komt dat er geen alochtone vrouwen meedoen, enz...  Als ik eenmaal met iemand contact heb gehad blijft er van die onzekerheid niet veel meer over.  Het is enkel die eerste stap: zélf het initiatief nemen en het risico nemen om afgewezen te worden die precies onoverkomelijk lijkt.

 

Zondag was al even fijn.  Koffiemadam was om half 1 al terug bij mij voor de laatste voorbereidingen.  Tegen half 3 kwamen de eerste gasten aan en die bleven gezellig in de keuken zitten terwijl wij nog bezig waren de hapjes af te werken.  Pas tegen een uur of zes zijn we dan in de living gaan zitten om naar de foto's te kijken en zo onze avonturen in sneltreinvaart terug opnieuw te beleven.  Daarna hielp iedereen nog flink mee om alles op te ruimen.

Tegen 22u ging de laatste buiten: Sammy.  Hij had met SMSer al eens besproken om met ons drietjes Brussel eens onveilig te gaan maken.  Weer iets om naar uit te kijken...

15:34 Gepost door Rigel in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: onzekerheid, vrienden, zelfvertrouwen |  Facebook |

21-11-08

Vorige zaterdag (3)

Toen First Woman en haar vriendin naar huis gingen was mijn avond nog niet gedaan...

Koffiemadam en ik hadden allebei nog geen zin om naar huis te gaan.  In het café waar Schrijfster nog altijd zat was het ondertussen veel te druk geworden, daar hadden we geen zin in.  "Heb je zin om te dansen?", vroeg ze plots.  Mijn zus staat op de lijst van een of andere party, maar ze is naar ergens anders.  Ik kan haar naam opgeven dan kunnen we gratis binnen...  Daar had ik wel zin in.

En zo kwam het dat ik na meer dan 10 jaar nog eens in een (soort van) discotheek terecht kwam.  Ik moet wel als een echte "Midlifer" geleken hebben: een gast van 40 jaar samen met een jong knap ding van 25.  Ik heb er mij niets van aangetrokken en heb mij goed geamuseerd...  Al die jaloerse blikken van jongere gasten maakten de pret alleen maar groter.  Vooral omdat ze soms heel verleidelijk dichtbij kwam dansen als een of andere knul wat te veel intresse in haar toonde.  Ik was daar trouwens niet de oudste.  Er waren daar nog een boel andere (echte?) "Midlifers" annex jong ding die goedkeurende blikken mijn richting uitwierpen...

Toen ik net thuis was kreeg ik nog een smsje van haar: "Ik hoop dat je goed bent thuis gekomen.  Het was héél leuk.  Dodo, X".  Op zo'n moment begin ik weer te zweven, ouwe zot die ik ben, maar ik kan beter mijn beide voeten op de grond houden.  Zo is zij gewoon, het betekent niets meer dan pure vriendschap.  Zo goed ken ik haar wel al...

16:14 Gepost door Rigel in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (4) | Tags: uitgaan, koffiemadam |  Facebook |