21-04-11

30 day song challenge - day 11: A song from your favourite band

Hebben jullie dat ook?  Dat soms de muziek jou lijkt te vinden, ipv andersom?

Ik in elk geval wel.  En zo heb ik trouwens mijn all-time favourite band leren kennen...  Ik moet 14 of 15 jaar geweest zijn toen ik van mijn ouders mijn eigen stereo kreeg.  In de tijd daavoor had ik wel een klein cassetterecordertje waarmee ik wel eens wat muziek van de radio opnam, maar echt goed klonk dat toch niet.  Wij dus naar de Makro, op zoek naar een stereo waar (voor een deftige prijs) deftig geluid uit kwam.  Na even zoeken had ik mijn gerief gevonden: een alles-in-een ding waar een radio, dubbele cassettespeler en een platenspeler in zat.  En ik was content...

Ik denk dat ik weet wat er daarna gebeurde...  Mijn vader zag de bui al hangen: een platenspeler en geen enkele plaat...  Die vreesde dus dat ik met mijn jeugdig enthousiasme zijn platen om zeep ging helpen, dat kon ik toch beter met mijn eigen platen doen?  Dus nam hij een wijs besluit: ik mocht er nog een plaat bij kiezen...

En daar sta je dan, als jonge snotneus in een winkel vol platen...  Welke zou ik nemen?  Ik kende amper de namen van de nummers of artiesten op de radio, wist ik veel wat te kiezen...  Dus nam ik de plaat met de interessantste hoes:  een mooie zwarte met een straal wit licht dat door een prisma gebroken wordt: net hetgene waar we toen in de fysica les proefjes mee gedaan hadden...  Ze was wel al 8 jaar oud, maar de naam van de groep deed ergens een belletje rinkelen en dat was voldoende voor mij.  Wist ik veel dat ik toen de best verkochte plaat allertijden meegenomen had.  (En dat is ze trouwens gebleven totdat Thriller van Michael Jackson 6 jaar later uitkwam).

Toen ik thuis mijn stereo geïnstalleerd had en met bibberende handen MIJN plaat opzette viel ze eigenlijk wat tegen.  Ik kende er slechts 1 nummer van, maar dat was gelukkig wel goed.  Maar als je maar 1 plaat hebt dan heb je niet veel keuze en zo werd ik wel gedwongen om ze nog een aantal keren te beluisteren...  Na een keer of 5 was ik volledig verkocht.  In de loop der jaren zijn er nog platen van die groep bijgekomen (ik heb ze nu allemaal denk ik), maar die plaat is lange tijd mijn favoriet gebleven.  Het is trouwens een van de weinige albums waarvan ik werkelijk ieder nummer graag hoor...

Dames en heren, ik stel U voor: Pink Floyd!  En naar goede gewoonte met een minder bekend, maar volgens mij het beste nummer van hun album The Dark Side of the Moon: Time...

Niet verschieten van het begin :-)



Ticking away the moments that make up a dull day
Fritter and waste the hours in an offhand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way

Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain
And you are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun

And you run and you run to catch up with the sun, but it's sinking
Racing around to come up behind you again
The sun is the same in a relative way, but you're older
Shorter of breath and one day closer to death

Every year is getting shorter, never seem to find the time
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way
The time is gone, the song is over, thought I'd something more to say

Home, home again
I like to be here when I can
And when I come home cold and tired
Its good to warm my bones beside the fire
Far away across the field
The tolling of the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spells.

20-04-11

30 day song challenge - day 10: A song that makes you fall asleep

Een song die mij in slaap krijgt dat is een straf geval.  Dat gebeurt praktisch nooit.   Eer ik in slaap wil vallen moet het namelijk stil zijn.  't Is te zeggen: er mag echt geen enkel geluid te horen zijn dat mij niet 100% vertrouwd klinkt of mijn aandacht wordt weer getriggerd.  Voor diegenen die denken dat dat positief is: vergeet het maar!  Ik vind dat vooral lastig...

Op kamp met de jeugdbeweging kon ik pas slapen als de laatsten in hun bed lagen (als er niet gesnurkt werd, tenminste).  En ik werd ook steevast samen met de vroegsten wakker.  En dat waren natuurlijk niet dezelfde mensen...  Gevolg: halverwege het kamp crashte ik compleet, en moest ik gelijk de kleine kinderen direct na het avondeten al in bed kruipen om terug een beetje mens te worden.  Na die marathon-nacht waren mijn batterijen weer voldoende opgeladen voor de rest van het kamp.

In mijn legerdienst heb ik dan eindelijk de luxe van goede oordoppen leren kennen...  En die gaan nu steevast mee als op reis ga, maar daar steekt dan nog een extra probleem de kop op: jetlag.  Probeer je lijf maar eens wijs te maken dat het moet slapen terwijl je biologische klok nog denkt dat het 2u 's middags is...  Dan zijn dus de grote middelen nodig; en dan heb ik het niet over slaappillen, want daar doe ik niet aan mee.  Ik zie de effecten daarvan soms bij medereizigers: The Night of the Living Dead lijkt dan wel een kindersprookje :-)

Op zo'n moment kan muziek mij dus helpen om rustig te worden.  Hét album dat ik puur voor dit doel altijd mee op reis neem is 'The Celts' van Enya.  Ik zet dan een goede koptelefoon met omgevingsgeluid-onderdrukking op, zet deze muziek aan (niet te hard), ik sluit mijn ogen en ik drijf vanzelf zachtjes weg...  Zalig...

Ook The Fugees konden deze plaat wel smaken, getuige daarvan de sample uit onderstaand nummer die ze -zonder toestemming trouwens- gebruikten voor hun grote hit Ready or not.

 

18:31 Gepost door Rigel in Muziek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 30 day song challenge, enya, boadicea, reizen, slapen |  Facebook |

19-04-11

30 day song challenge - day 9: A song that you can dance to

De meeste nummers die hier al de revue gepasseerd zijn zijn eigenlijk nummers waar je op kan dansen.  En er gaan er ongetwijfeld nog volgen.  Maar het nummer waar ik het vandaag over wil hebben is toch wel een speciaal gevalleke voor mij.  Of beter een speciaal geval, want een nummer van meer dan 8 minuten is niet niets.  Vooral niet als je heel die tijd van het ene been op het andere staat huppelen, want dat was de manier waarop we steevast op dit nummer dansten.  En ik kan je zeggen: tegen het tempo van dit nummer was dat een serieus afzien en was je blij dat het nummer gedaan was, want natuurlijk wou niemand van ons als eerste opgeven :-)

Tegenwoordig hoor ik het nummer alleen nog maar af en toe op trouwfeesten, en dan dikwijls nog enkel de gewone versie.  De "extended" versie waar ik het hier over heb lijkt volledig verdwenen.  Ik heb me er zelf al suf achter gezocht, maar niet meer gevonden.  Gelukkig kan youtube het een beetje goed maken...

Als iemand deze gratis fitness test ook eens wil proberen: hier is de extended version van 'Early morning wakeup call' van Flash and the Pan.  Begin maar al te springen :-)

Update 21/4/2012: De link bleek niet meer te werken, dan maar een andere ingevoegd.