21-03-09

Vol

Ik kan soms vol van mezelf zijn.  Eigenlijk wel raar voor iemand die een minderwaardigheidscomplex had.  (Inderdaad: had, want hoewel ik nog niet ben waar ik zou willen zijn, ligt het langste stuk van de weg toch al ver achter mij.)  Waarschijnlijk is dat vol van mezelf zijn een compensatie voor al die negativiteit die anders mijn gedachten beheers(t)en, ik ga van de reden niet wakker liggen.  Ik merk gewoon dat het zo is.

Mijn vorige post was weer zo'n moment.  Ik ben ondertussen weer met mijn beide voeten op de grond gezet.  Lindsey en haar vriend zijn ondertussen namelijk weer bij elkaar.  Ik weet dat al een week, maar ik heb er nog niet eerder over geschreven om 2 redenen.  Ten eerste leek het mij nogal lullig om 3 dagen na die post al het omgekeerde te komen vertellen (ja, ik heb ook mijn trots).  Ten tweede heb ik daar ook een tijdje over moeten nadenken...  Ik moet namelijk toegeven dat het me wel iets deed: waarom krijgt hij wél een 2e kans, terwijl ik die niet kreeg.  Vandaag vernam ik van haar dat het nog veel complexer is: het is al de 2e of 3e keer dat hij nog een kans krijgt.  Maar tijdens datzelfde gesprek werd het verhaal ook heel wat genuanceerder: ze vertelde me letterlijk dat ze nooit met hem zou kunnen leven.

Mij lijkt het dan ook eerder dat ze beiden een probleem hebben met alleen zijn.  Ik besef dat ik nu misschien wéér bezig ben, maar zo kan ik het tenminste begrijpen...

Anyway, hoezeer ik het ook mis om een vrouw naast me te hebben (en nee, niet alleen in bed), op die manier hoeft het voor mij niet.  Voor mij geen 2e keus.  Dan blijf ik liever alleen, totdat ik mijn ideale vrouw gevonden heb...

00:50 Gepost door Rigel in Mezelf | Permalink | Commentaren (3) | Tags: arrogantie, lindsey |  Facebook |

21-02-09

Onverantwoord gedrag

Vorige dinsdag ben ik met 3 vrienden iets gaan eten.  We doen dat een keer of 4 per jaar, zo met de mannen alleen op stap.  Eerst lekker gaan eten, dan een pousse-caféke, als afsluiter een pintje gaan pakken.  Normaal kan ik mezelf dan altijd goed onder controle houden, op een uur of 6 tijd mag je wel iets drinken...  Ik dacht dat dat deze keer ook zo was, maar ik heb me blijkbaar serieus vergist...

Want écht onder controle kan je het niet noemen, als je 's morgens in je bed wakker wordt en je je langs geen kanten kan herinneren hoe je daar geraakt bent.  Ik ben er serieus van onder de indruk, want dat heb ik nog nooit meegemaakt...  Het laatste wat ik me herinner is dat ik met 1 overgebleven maat in een café zat te babbelen.  Het volgende, dat ik mijn ogen open trek in mijn eigen bed.  Spijtig genoeg alleen, of misschien beter zo, wie weet wie of wat had ik aangetroffen;-)  Wat er in de tussentijd gebeurd is, geen flauw idee.  Straf toch?

Ik moet van dat café nog minstens 1 kilometer gewandeld hebben naar mijn auto, en wat erger is, ik heb blijkbaar met mijn auto de volle 30 Km naar huis gereden.  Ik mag er niet aan denken dat ik ondertussen iets tegengekomen was.  Totaal onverantwoord van mezelf...  Volgende keer zal het héél wa minder zijn!

Soms lijkt de ideale man nog verder weg dan ooit...

00:01 Gepost door Rigel in Mezelf | Permalink | Commentaren (14) | Tags: drinken, uitgaan, vrienden, ideale man |  Facebook |

24-12-08

Kerstavond

Van de christelijke betekenis lig ik al niet wakker meer, daar denk ik zelfs niet meer aan.  Voor mij staat kerstavond vooral in het teken van warmte, gezelligheid en familie.

Dat laatste maakt het dit jaar zo moeilijk voor mij, nog moeilijker dan vorig jaar.  Vorig jaar woonde Lindsey nog thuis.  Had ik nog een beetje hoop dat alles misschien toch nog goed zou komen...  Vandaag is die hoop volledig weg.  Ze begint zich hoe langer hoe meer te amuseren, is praktisch elke avond van elk vrij weekend weg met 1 of andere vent het maakt niet uit met wie, als ze maar weg is.  En ze geniet er met volle teugen van...  Natuurlijk doet me dat wel iets, maar ik gun het haar wel.  Ik zou het liefst van al ook doen, maar voorlopig komt daar niet veel meer van in huis.  Om een of andere reden komen de nieuwe contacten zo vlot niet meer...  En met die kapotte knie kan ik toch al nergens heen...

Anyway, ik was over vandaag bezig.  Vanavond zijn de kinderen er ook niet, die zijn bij hun mama.  Van mijn familie -in de betekenis van gezin- schiet er dus niet veel meer over.  Ik heb serieus getwijfeld of ik niet beter thuis zou blijven.  Ik ga toch maar over vroeger zitten piekeren...  Maar, toen bedacht ik: waar ga je meest zitten piekeren?  Alleen thuis, of bij de rest van je familie...  Aangezien piekeren niet een van mijn favoriete bezigheden is, heb ik dus toch maar voor de familie gekozen.

'k Hoop dat het toch een beetje een plezante avond zal worden... 

16:36 Gepost door Rigel in Mezelf | Permalink | Commentaren (3) | Tags: zelfkennis |  Facebook |