22-12-09

Single again...

Ik kan perfect zelf mijn onderbroeken en sokken wassen en mijn hemden strijken.  Een diepvriespizza in de oven steken lukt ook nog net.  Ik heb dus niet per sé iemand nodig om voor mij te zorgen, maar ik begin toch meer en meer 'that someone special' te missen.  De laatste weken begon ik meer en meer te beseffen dat Fanny dat niet was en begon ik ook meer en meer naar alternatieven uit te zien.  Het was dus beter om er direct korte metten mee te maken ipv alles aan te laten modderen, hoe moeilijk ik het er ook mee had.  

Nu het tussen ons officieel uit is, is de onrust ook weer in volle kracht teruggekomen.  Ik heb het moeilijk om alleen thuis te zitten.  Het liefst van al zou ik nu direct mijn huis uitstormen en door de straten beginnen dolen op zoek naar mijn ideale vrouw, ipv aan mijn blog te zitten schrijven.  Ik vind het stilaan ook verdacht dat alle vrouwen er deze week plots véél sexier uitzien, mijn standaarden zijn blijkbaar serieus aan het zakken...

Ik denk dat het dus hoog tijd is om even tot rust te komen.  't Is alleen een ambetante periode om nu alleen thuis te gaan zitten.  Ik zal dan maar nog even op mijn tanden bijten en donderdag gezellig mee Kerst gaan vieren met de familie.  Op oudejaarsavond ben ik van plan om een of andere fuif op te zoeken.

Daarna is het tijd voor wat rust.  Vooral op emotioneel vlak dan, want er is nog een hoop werk aan mijn huis te doen.  Dat laat ik al jaren aanslepen, maar het wordt stilaan tijd om dat weer eens vast te pakken...

Deze week is ook duidelijk geworden dat het tussen mij en Lindsey nog niet direct goed zal komen.  We hebben de laatste tijd wel al een paar goeie gesprekken gehad maar ze ergert zich nog veel te veel om kleine dingen die ik verkeerd doe.  Ze beseft zelf heel goed dat ze zelf ook dikwijls fouten maakt, maar ze kan dat blijkbaar niet van mij verdragen.  Ik heb het hier al dikwijls geschreven ik ga er niet op blijven wachten, maar ergens vind ik het toch wel spijtgig...

23:20 Gepost door Rigel in Mezelf | Permalink | Commentaren (8) | Tags: lindsey, onrust, de ideale vrouw |  Facebook |

22-11-09

Terug van weggeweest...

 

...en dat kan je best wel letterlijk nemen...

Ik ben net terug van 3 weken Thailand, alweer een fantastische reis.  Een echt reisverslag waar Tina om vraagt zal ik niet geven, maar ik ben wel van plan daar een aantal dingen over te vertellen.  Trouwens, zij kan op Facebook al de foto's bewonderen...

De periode voor die reis was nogal raar.  Ik was zo druk bezig met mezelf (niet dubbelzinnig opnemen hé), dat ik geen tijd had voor mijn blog.  Zelfs niet voor mijn beste vrienden die ik al maanden niet meer gezien heb, maar dat wordt eerstdaags goedgemaakt.  De afspraken zijn reeds gemaakt om nog eens af te spreken en bij te babbelen...  Ik ben blij dat ik zulke goeie vrienden heb: ze gunnen je de rust die je nodig hebt en ontvangen je terug met open armen wanneer je er klaar voor bent :-)

Tijd om die rare periode af te sluiten nu.

Als ik nu mezelf kritisch bekijk ervaar ik gemengde gevoelens...

Ik voel me beter en zelfzekerder dan ooit, maar mijn (gevoels)leven is stilaan een zooitje aan het worden.

Fanny en ik zijn nog altijd samen, maar ik begin minder en minder te weten waarom nog eigenlijk.  Wat we samen hebben is beter dan alleen te zijn, maar bijlange niet wat ik eigenlijk zou willen.  Zij is perfect tevreden met het feit dat we elkaar maar sporadisch kunnen zien en dat er geen vuurwerk is tussen ons, maar ik niet.  Ik wil vlinders in mijn buik voelen wanneer ik haar zie, maar die zijn er niet (meer).  Ik ben nog graag bij haar, maar ik begin te merken dat ik naar alternatieven begin te lonken (daarover later meer).  We hebben het hier al over gehad en zij is dus op de hoogte van mijn twijfels en wacht nu bang af wat ik beslis.  Ik zit dus serieus te twijfelen nu.  Ergens heb ik de beslissing wel al genomen, het is alleen nog kiezen wanneer ik het haar vertel...

Normaal zou ik zeggen: nu direct, maar er spelen nog andere factoren mee: Lindsey...

Toen ze vorige vrijdag de kinderen kwam halen polste ze naar de laatste status tussen Fanny en mij.  Normaal zou ik haar alles verteld hebben, want wij vertellen (vreemd genoeg) nog steeds alles aan elkaar, maar ik merkte dat er bij haar iets veranderd was.  Ik zei dus dat alles dik in orde was en dat ik er even later naartoe ging.  Mijn voorgevoel was juist en de aap kwam snel uit de mouw: na ruim 2 jaar rondfladderen en ettelijke vriendjes had ze besloten dat ze de mannen beu was.  Ze zat duidelijk in de put en vertelde me eerlijk dat ze spijt had dat ze nu voor alles alleen stond en hoe moeilijk ze het wel had...  We hebben daar dan even over gepraat, we hebben het zelfs even over opnieuw proberen gehad, maar dat zou toch nooit lukken en ik had Fanny nu...

Ik ben er zeker van dat als ik nu actie onderneem ik haar terug zou kunnen krijgen, en al zou ik eerlijk gezegd niets liever willen, wil ik daar zelf geen enkele moeite voor doen.  Dit heeft niets met gekwetste trots te maken maar eerder met het feit dat ik wil dat ze bewust terug voor mij kiest (áls ze dat ooit zou doen), ipv toe te geven als ik haar probeer te overhalen terug te komen.  Dan zou ze mij nog steeds verwijten kunnen maken en zouden we binnen de korste keren terug staan waar we geëindigd zijn.  Ik heb schrik dat als ze nu te weten zou komen dat mijn relatie met Fanny ook gedaan is, dat ze dat als een toenaderingspoging van mijn kant zou zien.  Het haar niet vertellen is ook geen optie: we hebben veel wederzijdse vrienden en velen hebben regelmatig contact met mijn familie, dus vroeg of laat komt ze het toch te weten.

Ik wil haar niet het signaal geven dat ik op haar zit te wachten, en dat doe ik ook echt niet: mijn zoektocht naar mijn ideale vrouw gaat onvermoeibaar verder en als ik die gevonden heb kan Lindsey vierkant de boom in, maar voorlopig benadert zij die ideale vrouw nog altijd het meest.  En dat is het ambetantste in het verhaal.

Ik heb dus nog moeilijke knopen door te hakken...  Heeft er iemand een scherpe bijl om te helpen?

 

17:06 Gepost door Rigel in Mezelf | Permalink | Commentaren (6) | Tags: lindsey, fanny, twijfels |  Facebook |

01-06-09

Rust en onrust

Ik voel me de laatste tijd nogal raar...  Langs de ene kant is er een soort van rust over mij gekomen, nu de scheiding volledig achter de rug is.  Geen leningen meer te regelen, geen papieren meer te tekenen, geen geld meer te tellen...  Die dingen hebben me blijkbaar meer bezig gehouden dan ik dacht.  Wat Lindsey allemaal doet met haar leven doet mij ook minder en minder, alhoewel ze soms echt haar best lijkt te doen  om dat tegen te werken.  Zo heeft ze binnenkort mij en al onze gezamelijke vrienden uitgenodigd in haar appartement als soort van housewarming party, maar daarnaast heeft ze ook een vriend uitgenodigd van wie ze nu vol houdt dat het puur vriendschappelijk is maar waarmee ze wel al in bed gedoken is, dat heeft ze me eerder zelf verteld.  Nuja, ooit moet het er toch eens van komen dat ik een van haar veroveringen ontmoet, maar ik had er liever toch nog wat mee gewacht.

Ach ja, ik was over mezelf bezig...  Wel, naast die rust heerst nog steeds het gevoel waar ik reeds eerder over schreef; dat het niet snel genoeg vooruit gaat naar mijn goesting...

Toch is mijn algemeen gevoel positief.  Hoewel mijn werkijver thuis serieus te wensen over laat merk ik dat het op het werk beter gaat. En bovendien merk ik echt dat mijn zelfzekerheid de goeie kant uit gaat.  Ik voel me gewoon beter in m'n vel en blijkbaar straal ik dat ook uit, want mensen in de lift beginnen nu al eens een praatje, terwijl ze me vroeger eerder als deel van het meubilair zagen, waarmee ik niet wil zeggen dat er veel meubilair in onze lift staat ;-)

Jawel, de tocht is lang en gevaarlijk, maar stilaan naderen we ons doel...

00:16 Gepost door Rigel in Mezelf | Permalink | Commentaren (4) | Tags: ideale man, lindsey, zelfvertrouwen |  Facebook |