04-08-10

Ik heb het mezelf weer niet gemakkelijk gemaakt

Ik zal me weer van alles inbeelden, maar ik had de indruk dat Eva weer stilaan aan het bijdraaien was.  Het was al een tijdje geleden dat ik haar gekust had, maar toen ze vorige week bij mij aan zee (tja, vakantie hé) op bezoek kwam en we tijdens een wandeling even naar de zee zaten te kijken terwijl de kids in de duinen speelden zij ze plots tegen mij: laat je gaan.

Niet mis te verstaan, toch?  Maar ik met mijn lompe kop...  Straks heeft ze toch weer spijt dacht ik bij mezelf.  Dus deed ik alsof ik het niet gehoord had en deed niets...  dan wachten op nóg een signaal dat niet meer kwam...  Na de wandeling hebben we nog een hele tijd gezellig ziiten babbelen...  Zelfs langer dan ik ooit gehoopt had want ze is pas om 1u bij mij vertrokken terwijl ze 's anderendaags moest gaan werken...  En weer had ik niet door dat ze waarschijnlijk gewoon zat te wachten totdat ik haar kuste.

Bij het afscheid aan haar auto was het bijna gebeurd.  Écht, ik kon me bijna niet beheersen, maar het is me toch gelukt.  En fier dat ik op mezelf was toen!  Nu denk ik bij mezelf: gij onozel kieken!  Zo'n kansen laten voorbij gaan, niet te geloven...

Het ergste is eigenlijk nog dat ik dat nù pas besef.  Nu, op dit eigenste moment terwijl ik dit aan het schrijven ben, wanneer alle bruggen ondertussen alweer opgeblazen zijn...  Want ironisch genoeg vertelde Eva me vorige zondag dat ze die dag even bijgelezen had op mijn blog.  Ik vrees dat mijn laatste bericht een verkeerde indruk op haar achtergelaten heeft, want sinds dat telefoongesprek heb ik haar niet meer gehoord...

 

01:13 Gepost door Rigel in Liefde | Permalink | Commentaren (4) | Tags: eva, soap, vakantie |  Facebook |

28-07-10

It's time to face it...

...Eva is history.  Of toch zo goed als...

Nochtans is er nog steeds die aantrekkingskracht tussen ons.  Worden we nog steeds naar elkaar toe gezogen...  Kunnen we uren babbelen met elkaar en zijn we graag bij elkaar...  Alleen is het langs haar kant niet genoeg om van een relatie te kunnen spreken...  Hadden we elkaar pas binnen 2 jaar ontmoet, dan had alles anders gelopen.  Nu is het gewoon nog te vroeg...  Verschillende geesten uit haar verleden spoken nog door haar hoofd en laten té weinig plaats over voor mij...

Ik worstel nu al verschillende weken met de verscheurende keuze: alle contact te verbreken en verder te gaan met mijn leven of contact blijven houden en geduld te hebben.

Optie 1 hebben we al eens geprobeerd. Maar na 2 dagen kreeg ik al een smsje van haar met de vraag hoe het met me ging, en toen ik naar eerlijkheid antwoordde dat ik het lastig had, hingen we voor ik het wist al weer een uur aan de telefoon...

Optie 2 is wat ik volgens die über-romantische films zou moeten doen.  Smoorverliefd blijven en geduldig op haar wachten tot ze klaar is met het verleden te verwerken.  Ik kan verkeerd zijn, maar volgens mij werkt dat niet.  Zie mijn posts over het best friend syndroom en de ladder theorie voor meer uitleg daarover.

Het liefst van al zou ik beiden kunnen combineren.  Verder gaan, andere vrouwen ontmoeten maar toch nog contact blijven houden, ongedwongen leuke dingen doen samen en ooit misschien -mochten we er ooit beiden klaar voor zijn- elkaar terug vinden, zonder dat dat een doel op zich vormt.

Maar hoe zet je verdomme die gevoelens opzij.  Hoe hou je jezelf tegen om haar niet steeds te willen kussen, strelen en knuffelen.  En hoe onderdruk je die constante zin om met haar te vrijen,  wetende ik haar hoogst waarschijnlijk ook wel zover zal krijgen.

Uit respect voor haar doe ik dat nu niet meer, ook al heb ik dikwijls de indruk dat ze dat graag zou hebben.  Maar daarna voelt ze zich dan toch weer schuldig omdat ze enkel ontvangt, en veel te weinig geeft...  Ik hou voorlopig vol, maar dat wil niet zeggen dat ik het er niet ongelofelijk lastig mee heb :-)

00:30 Gepost door Rigel in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: eva, the soap |  Facebook |

28-06-10

Deel 12: unbelievable but true

Jullie voelden hem misschien aankomen...  Een dikke week geleden werd mijn droom weer werkelijkheid: Eva lag terug in mijn armen...  en het voelde goed ;-)

Tijdens onze sporadische contacten de week voordien had ze al te kennen gegeven dat ze nog wel iets samen wou doen dus greep ik die vrijdag mijn kans, en meteen met beide handen ;-)  Ik stelde voor om nu eens eindelijk te doen waar we al wekenlang plannen voor maakten: samen naar de sauna gaan. Dat ze meteen toestemde was voor mij al een positief teken.  In de sauna was het heel gezellig.  Er hing een zekere 'spanning' tussen ons, maar ik wachtte rustig af.  Het was een heel plezante avond die uiteindelijk werd afgesloten door een zedige kus op de wang en een 'tot een volgende keer'...

De dag daarna al belde ze zelf...  Of ik geen zin had om af te komen, of nee, zij ging zelf wel naar mij komen...  Natuurlijk had ik daar wel zin in.  Na haar telefoontje sprong ik een gat in de lucht en wist ik zeker: het komt weer goed.  Maar ik bleef koel.  Ik zorgde voor een gezellige sfeer en babbel, en algauw hing weer die spanning in de lucht... maar ik bleef braaf naast haar zitten en babbelde vrolijk verder...

Totdat ze het eindelijk zelf niet meer kon houden en vroeg: wanneer ga je mij nu eindelijk eens vastpakken?  Dát was waar ik al die tijd al op wachtte....

Ik hoor jullie nu al denken: hoe lang gaat het deze keer duren?  Geen flauw idee, maar ik hoop lang.  Maar daar wil ik trouwens ook niet aan denken.  Misschien onozel van mij, dat zij dan maar zo.  Het is precies door heel relaxed met de situatie om te gaan dat het terug goedgekomen is.  Ipv haar paniekerig achterna te zitten en haar zo nog verder weg te duwen, heb ik haar de rust gelaten en haar de tijd gegeven om mij te missen.  En ipv haar direct weer te 'bespringen' heb ik haar het initiatief laten nemen.  Ik wilde dat zij heel bewust terug voor mij koos ipv ik haar te overtuigen, en dat is dus gelukt.

Ik besef maar al te goed dat het nog altijd niet gemakkelijk zal zijn: ze is nu eenmaal een twijfelaarke en een beetje een zwartkijker die overal problemen ziet, maar dat vind ik niet erg.  En zolang haar kinderen (en vooral haar ex) nog van niets mogen weten zullen we elkaar maar weinig kunnen zien.  Maar ik kan wachten...

En de momenten dat we elkaar dan weer wél kunnen zien maken héél veel goed :-)

23:05 Gepost door Rigel in Liefde | Permalink | Commentaren (4) | Tags: eva, soap |  Facebook |