11-02-09

Vrouwen en datingsites...

Vrouwen, wees gewaarschuwd.  Deze post bevat een hoop frustraties die er even uit moesten ;-)

Het klikt precies niet echt tussen dating-sites en mij.  Theoretisch lijkt het een heel goed middel om nieuwe vrouwen te leren kennen (naast toevallige ontmoetingen IRL), maar in de praktijk valt dat dik tegen.  Waarschijnlijk zal dat ook wel een groot stuk aan mij liggen, maar de vrouwen die daar op te vinden zijn zijn op het minst toch ook speciale gevallen...

Je hebt de stalksters die bijna elke dag je profiel komen bezoeken, maar verder nooit enig teken van leven geven.  Wat hopen ze daar mee te bereiken?  Dat je hen na de 150e keer dan tóch eens contacteert?  Na 20 keer heb ik de interesse echt wel al gemerkt hoor (ik ben soms niet van de rapste ;-) ).  Als ik tegen dan nog niet gereageerd heb, wil dat toch wel iets zeggen, nee?  En waarom zélf eens niet contact op nemen met een man?  Vrouwen wil tegenwoordig toch per sé geëmancipeerd zijn?  Dezelfde rechten en plichten als de man, het werk verdelen en evenveel verdienen...  Groot gelijk vind ik, maar waarom geldt dat dan niet bij nieuwe contacten?  Waarom steken ze daar eens zélf niet hun nek uit en laten ze niet weten dat ze wel interesse hebben?  Dan hoeft die emancipatie plots niet meer.  Liever proberen ze met (al dan niet) subtiele hints de man zover te krijgen dat hij de eerste stap zet...  en valt ;-)

De volgende categorie zijn de hopeloze gevallen.  Omdat mijn profiel (in andere verwoording) vermeld dat uiterlijk niet het belangrijkste is, is dat voor hen hét signaal om hun kans te wagen.  Oke, uiterlijk ís niet het belangrijkste voor mij, en er zullen best wel mannen zijn die voor een vrouw van 1m60 met 95 Kg vallen, maar daar hoor ik -helaas voor hen- niet bij...

Dan komen de hypocriete, "geen reactie zonder foto" types die zélf niet eens hun foto vrijgegeven hebben.  Daar begin ik nog niet aan, want ik vraag me dan af wat die te verbergen hebben.

De "too good to be true" types zijn er ook.  Hele knappe vrouwen die de perfecte profielbeschrijving hebben (meestal in niet zo perfect Engels ;-)) en die je een smoorverliefd mailtje sturen met daarin hun msn of email account.  Ik vraag me dan altijd af hoe die er toch in slagen om in Schoten of Zwevezele te wonen, maar toch een email adres te hebben dat eindigt op .ru.  Welke onozelaar trapt daar nu in?

Geldwolv(inn)en zijn er natuurlijk ook.  Je hebt er zelf bij die daar heel open over zijn.  Deze week nog opgemerkt bij iemand: leuk: geld, afknappers: liefde, genegenheid,...  Ik kan die dames hun eerlijkheid enorm appreciëren, maar verwachten die werkelijk een reactie van iemand?

Verder heb je ook nog de achterdochtige types.  Zij gaan ervan uit dat elke man alleen maar op sex uit is.  Zij zijn soms zo achterdochtig dat ze geen email adres of telefoonnummer of zelfs hun echte naam willen geven uit schrik dat hij dan binnen de 5 minuten voor hun deur gaat staan.  Probeer dan maar eens iets op te bouwen.  Meestal zoeken ze ook constant naar bewijzen dat je niet te vertrouwen bent.  En na lang zoeken vinden ze die dan ook wel... ergens...

De doofstomme bestaan ook, die antwoorden nooit op berichten.  Ironisch genoeg bevat hun profiel meestal wel iets in de aard van "mannen die het serieus menen, bestaan ze nog?".  Ja mevrouw, ze bestaan nog...  Ze sturen je zelfs berichtjes!  Maar als ze geen antwoord krijgen, gaan ze nu eenmaal verder...  Veel geluk met wachten ;-)

De ergste soort zijn de mannenverslindsters: mooie vrouwen, interessant profiel, doen de moeite om jou te contacteren, maar die als je antwoordt nooit meer van zich laten horen.  Héél slecht voor het zelfvertrouwen.  Ik vraag me dan elke keer weer af wat ik verkeerd gedaan heb.  Ik vermoed echter dat ze het gewoon voor de lol doen...

De zeldzaamste soort zijn degenen die het meest gezocht worden (door de serieuze man althans).  Durven zelf al eens een te berichtje sturen als een man hen opvalt.  Doen de moeite om te antwoorden op serieuze berichtjes, zelfs al is het antwoord negatief.  Willen een ontmoeting geen jaren blijven uitstellen.  Maken gewoon plezier en zien wel waar dat toe leidt...  Je zou toch denken: dat zijn toch de normale vrouwen?  Onmogelijk!  'Normaal' houdt een vorm van meerderheid in.  Deze zijn praktisch niet te vinden...

Ik kan echter niet geloven dat die allemaal al bezet zijn, dus blijf ik zoeken ;-)

 

00:48 Gepost door Rigel in Daten | Permalink | Commentaren (17) | Tags: vrouwen, zelfvertrouwen, dating-sites |  Facebook |

03-01-09

Mammie is verliefd...

Ik had al in de mot dat er iets aan de hand was.  Ze was véél te uitgelaten aan de telefoon toen ze deze week belde, heel anders dan normaal...  't Is wel héél snel gegaan allemaal.  Vorig weekend voor het eerst hem zien: direct samen een weekendje naar de Ardennen.  Woensdag mocht hij al mee oudjaar vieren bij gezamelijke vrienden van ons, en nu weten de kinderen het al...

Die waren helemaal in de wolken, papa iets minder ;-)  Ik ben echt wel blij voor haar hoor: als dit de spanning tussen ons weghaalt ben ik helemaal voor.   Maar er nog eens met mijn neus opgedrukt worden dat ze niet meer van mij is doet mij nog steeds iets, wat normaal is zeker?  Het zal weer een paar dagen duren eer ik daar weer boven ben...

Ik heb er echter geen goed oog in.  Ik hoop voor haar dat ik verkeerd ben, maar het doet mij allemaal veel te hard denken aan wat ik zelf in het begin van vorige zomer heb meegemaakt: halsoverkop verliefd worden en direct het bed in duiken.  Na een paar weken kalmeren de hormonen echter en dan is het vlug gedaan.

Maar, het is en blijft fun, en zoals ik al schreef: ik gun het haar.  Maar moeten de kinderen daar nu echt al bij betrokken worden?  Akkoord, mijn kinderen hebben haar ook gezien, maar voor hen was dat gewoon een vriendin die eens op bezoek kwam.  Niet papa's nieuw lief...

14:35 Gepost door Rigel in Daten | Permalink | Commentaren (10) | Tags: kinderen, lindsey |  Facebook |

08-10-08

Duidelijkheid!

Ik heb ondertussen Nadia's goede raad opgevolgd en daardoor heb ik nu duidelijkheid...  Dat was ook hard nodig, want ik begon stilaan kop noch staart te krijgen aan haar...

Onze afspraak 2 weken geleden was opperbest verlopen.  Toen ik de zondag na onze fuif mee de zaal aan het opruimen was kreeg ik een smsje van haar: of ik geen zin had om te gaan wandelen.  Natuurlijk had ik wel zin, maar ik moest daar eerst verder helpen...  Gelukkig hadden we op tijd gedaan zodat ik nog tijd had om een uurtje te gaan wandelen.  Tijdens de wandeling hing er een raar sfeertje in de lucht.  Ik nog een halve zombie van de avond daarvoor, en zij bleek al heel het weekend super slecht gezind te lopen...  Toch viel de wandeling goed mee.  Er hing, dacht ik, zelfs enige vorm van electriciteit in de lucht, maar... ik had me voorgenomen om niets te overhaasten en hield me dus in.  Al bij al een geslaagde namiddag.

's Avonds via chat was de sfeer compleet anders.  Het gesprek geraakte echt niet op gang.  Geen grapjes, geen geplaag, het lukte niet echt.  Ook de dagen daarna lukte het precies niet meer.  Ik begreep totaal niet wat er aan de hand was.  Had ik iets verkeerds gezegd of gedaan tijdens de wandeling?  Ik snapte er niets van.

Een tijdje daarna ontdooide ze precies weer wat en leek het chatten weer beter te gaan...  Via de pc kan je echter onmogelijk iemands stemming of gemoedstoestand aflezen, dus had ik nog steeds geen zekerheid...  Toen er op een bepaald moment iets mis ging met de chatvensters greep ik mijn kans en belde haar op.  Het gesprek was direct weer even hartelijk als onze vorige gesprekken.  Ik was blij dat er niets aan de hand meer bleek te zijn...  Na een tijdje bracht ik mijn twijfels van de vorige dagen ter sprake en toen kwam de spreekwoordelijke aap uit de mouw...  Tijdens de wandeling had ze voor zichzelf uitgemaakt dat het niets zou worden tussen ons.  Na het etentje had ze dat misschien nog ergens gedacht, maar tijdens de wandeling was de twijfel verdwenen.  Misschien had ze daarom onbewust wat afstand gecreëerd, dacht ze.  En bovendien, wil ze zeker een hele poos geen nieuwe relatie...

Oké, duidelijker kan het niet ;-)

Ik vind het wel ergens vreemd dat iemand dat zo vroeg al kan beslissen, al na 2 afspraakjes... Zeker omdat het zo goed lijkt te klikken tussen ons, maar dat is eigenlijk niet belangrijk.  Al die plagerijen en zo hadden me misschien wat aan het dromen gebracht, maar eigenlijk wil ik op dit moment zelf ook nog geen relatie.  Ja, ik begin het te missen, maar ik denk echt dat het beter is dat ik daar nog wat mee wacht.  Ik merk dat mijn inspanningen om "de ideale man" te worden vruchten beginnen af te werpen: ik ben nu een pak socialer en zelfzekerder, maar ik ben er nog lang niet.  En bovendien vrees ik een beetje dat een relatie mijn "self-restoration project" zal doen stilvallen.  Nadat ik haar dit duidelijk gemaakt had was alle ijs dat er tussen ons nog overbleef gebroken...  We waren allebei opgelucht dat er nu duidelijkheid was.  Sindsdien is alles weer zoals daarvoor.  We chatten en babbelen weer uren aan een stuk.  En ja, er wordt ook weer geplaagd, al volgt er bij haar dan nu steevast een "je weet toch dat ..." achter ;-)

Ik ben echt blij dat ik haar heb leren kennen.  Als het van mij afhangt zullen we elkaar nog dikwijls zien, want zij is sterk op weg een goeie vriendin van mij te worden en ik heb het gevoel dat dat wederzijds is.  Benieuwd hoe lang dat kan blijven duren...  Waarschijnlijk totdat 1 van ons 2 toch eens een relatie heeft?