12-08-12

Vroeg begonnen...

Je kind laten kennis maken met muziek daar is niets mis mee volgens mij.  Dat doe ik zelf ook...

Een goed nummer eens wat luider zetten en er samen met je kinderen op uit de bol gaan ook.  Dat gebeurt ook al eens bij ons thuis.

Hen naar een kleinschalig festival meenemen moet ook kunnen.  Zelf heb ik dat nog niet gedaan, maar dat zal er zeker wel eens van komen.

Maar wat ik gisteren op de Lokerse Feesten gezien heb vond ik er toch wel ferm over.  Een jong koppel stond daar met hun kleine baby van nog geen 6 maand op het festivalterrein naar het optreden van dEUS te kijken.  Gelukkig hadden ze de baby een hoofdtelefoon opgezet.  Maar ik twijfel er sterk aan of dat wel zo'n goed idee was.  De schedel van een baby bestaat namelijk uit 3 stukken met daartussen een opening (fontanel) die pas tussen de 12 en 18 maanden sluit.  Om daar dan een koptelefoon op te zetten die die stukken naar elkaar toe duwt getuigt volgens mij niet echt van veel intelligentie...  Die baby daarna in je nek zetten en dan gaan dansen ook niet echt hé ;-)

Een tijdje daarna probeerden ze de baby zijn flesje te geven maar dat lukte niet echt.  Hoe zou dat nu komen vraag ik mij af.  Overal lawaai, flikkerende lichten, horden mensen om je heen, zoiets moet toch honger geven, niet?

Mij toch in elk geval.  Een goeie spitburger gaat er na zo'n festival altijd wel in :-)

09-08-12

Vakantie

Net terug van een deugddoende vakantie, samen met de kids.

Natuurlijk weer in rasechte guerilla stijl, wat inhoudt: halsoverkop en onvoorbereid vertrekken, natuurlijk de helft vergeten maar er op een of andere manier toch altijd in slagen om alles op zijn pootjes te krijgen.

Even illustreren hoe dat dan precies in zijn werk gaat:

  • 3 dagen voor vertrek beslissen om te gaan camperen (onze oude tent lag al 5 jaar ongebruikt op de zolder)
  • Op de weerkaart kijken waar het dan goed weer is om dan te beslissen om naar Zuid-Frankrijk te trekken.
  • De dag voor vertrek tot de vastelling komen dat de stoppen van de luchtmatrassen kapot zijn
  • en dat dag onze nationale feestdag is en dat er dus geen winkels open zijn
  • Dan maar te beslissen om naar de dichtstbijzijnde Nederlandse kampeerwinkel te trekken
  • die op een uur rijden blijkt te liggen.
  • Dan toch maar eerst op goedkomen uit 'Het Amerikaantje' te proberen
  • tot grote opluchting zien dat die wél open is
  • maar geen passende stoppen verkopen.
  • Dan maar 2 nieuwe luchtmatrassen aanschaffen.
  • Daarna vlug verder inpakken en de auto inladen.
  • Er gelukkig nog aan denken om de buren te vragen mijn brievenbus te legen.
  • En daarna vroeg in bed te kruipen omdat we 's anderdaags vroeg gaan vertrekken
  • en natuurlijk niet in slaap geraken.
  • Na 2 uur wakker liggen toch in slaap geraken
  • maar na een half uurke terug wakker schieten omdat ik nog iets vergeten inpakken ben
  • Terug in slaap sukkelen
  • De vorige 2 puntjes nog een 3-tal keer herhalen
  • Om 3 uur wakker worden van de wekker
  • maar pas om half 4 uit mijn bed geraken
  • De kinderen wakker maken
  • Vlug de dingen pakken die ik vergeten was
  • en Joepie!!! vertrekken...
  • Na een half uur rijden me herinneren dat ik nog 4 dingen moest pakken ipv 3.
  • Na 10 uur rijden eens in een oude ACSI gids opzoeken welke camping we zouden kiezen
  • op goedkomen uit naar die camping rijden
  • en toch nog een plaatske vinden.
  • Natuurlijk (na 5 jaar) vergeten zijn hoe je die tent nu weer moet opzetten, maar ik ben nogal technisch aangelegd dus moeilijk kan dat niet zijn, toch?
  • Dan tot de vaststelling komen dat de ondergrond toch wel redelijk hard is
  • en ik natuurlijk geen hamer bij heb (nee, dit was niet het 4e ding)
  • maar dat ik gelukkig vriendelijke buren heb die er eentje willen lenen.
  • Na een half uurke het grondzeil proper gespannen en met piketten verankerd te hebben
  • tot de vaststelling komen dat de buitentent spanbanden heeft die ONDER het grondzeil moeten komen, waardoor ik dus weer van voor af aan mag beginnen.
  • Na een 4-tal uurtjes toch volledig gesettled geraak
  • Maar wel NET de welkomst-drink van het animatie-team gemist heb
  • die slechts om de week gehouden wordt.
  • Dan vlug iets gaan eten in het plaatselijke restaurant
  • waar alles al gereserveerd blijkt te zijn
  • maar de vriendelijke patron voor ons toch nog een tafeltje bij schuift.
  • Daarna moe maar voldaan in de slaapzak kruipen
  • die nogal smal blijkt te zijn voor mij (om misschien ik te breed geworden ondertussen?)
  • En daarna de slaap niet kunnen vatten omdat mijn zoontje de kunst van het snurken van zijn grootvader geërft blijkt te hebben.
  • Na enige uren beslissen om mijn oordoppen te gaan zoeken
  • en ondervinden dat ik ook geen (zak)lampen mee heb.  Nee, nog steeds niet dat 4e ding...
  • Uiteindelijk toch in slaap te sukkelen
  • En toch enigzins uitgerust wakker worden
  • op de grond
  • en zo stijf als een plank
  • omdat mijn luchtmatras blijkt te lekken.
  • Bij het ontbijt lees ik in de brochure van de camping dat er in de buurt een ochtendmarkt is.  Misschien kan ik daar wel een zaklamp op de kop tikken, dus besluiten we om daar naartoe te rijden.
  • In Zuid-Frankrijk blijkt 'in de buurt' echter een rekbaar begrip.  45 minuten zouden we moeten rijden volgens de GPS
  • via de autostrade, dus alweer Péage...
  • Maar wat ligt er wonder boven wonder, op 100m vóór de Péage-terminal?
  • Toch geen Decathlon zeker?
  • Waar we lampen kopen
  • en nieuwe stoppen voor die oude luchtmattrassen
  • die natuurlijk nog thuis liggen
  • en dus ook nog (nog maar eens) een nieuwe luchtmatras kopen voor mij.
  • En niet te vergeten een nieuwe zwembroek voor mij.  Dat was het 4e item dat ik 's morgens vergeten was....

Natuurlijk zou ik het merendeel van al die problemen kunnen vermijden door meer op voorhand te plannen en zorgvuldiger te werk te gaan, maar dan zou mijn leven toch een stuk minder spannend zijn, niet? :-)  

Ik lig daar niet erg wakker van.  Zo zit mijn leven nu eenmaal in elkaar.  Hoe erg het bij mij ook ooit in de soep loopt, op een of andere manier komen de problemen die zich stellen altijd wel in orde.  De ene keer moet ik al eens wat meer helpen dan de andere.

Mijn kinderen zijn dat ondertussen ook al gewoon.  Die liggen er al lang niet meer wakker van als er weer eens het een of het ander mis loopt.  En dat vind ik zeer positief: zij kijken het leven met meer vertrouwen tegemoet dan ik vroeger deed.  Zo hebben ze bijvoorbeeld zélf gevraagd of ze (op de camping) een brood mochten gaan kopen.  Ook al heeft mijn dochtertje amper 1 jaar Frans gehad op school en heeft ze op vakantie gemerkt dat ze daar niet echt veel mee kon aanvangen.  Ik zou dat nooit gedurfd hebben, maar haar schrikt dat niet echt af...

18-04-12

't Straat...

 

't Is hier weeral een tijdje stil hé?  Voor sommigen die deze blog volgen het teken dat ik weer (effe) van 't straat ben.  Nope, spijtig genoeg niet.  De stilte had een andere reden.

Ik heb in een dipje gezeten.  Dat gebeurt wel eens meer sinds mijn scheiding...  Ik wijt het aan jarenlang onderdrukte emoties die toen eindelijk aan de oppervlakte gekomen zijn en af en toe willen tonen dat ze er nog steeds zijn.  Maar dit dipje had totaal niets met die scheiding of met die onderdrukte emoties te maken.  Het was eigenlijk ook geen dipje.  Eerder een put of een vijver.  Of maak er maar meteen een klein bergmeertje van, de verdomde Marianentrog zou een beetje overdreven zijn.

Nee, deze keer ben ik zwaar teleurgesteld in iemand die ik tot mijn beste vrienden rekende.  Ik heb echt het gevoel gebruikt, nee misbruikt te zijn en daarna weer uitgespuwd wanneer ik niet meer nodig was, en ik heb er echt zwaar van afgezien.  Zó erg zelfs dat de altijd zo positieve ik eventjes totaal uit het beeld verdwenen was en het heeft verdomd lang geduurd eer ik hem terug vond.

Vroeger zou ik deze blog gebruikt hebben om alle miserie van mij af te schrijven, en misschien had ik dat nu ook beter gedaan.  Maar vroeger kon dat in alle anonimiteit... Nu zijn er een aantal lezers waar ik een gezicht op kan plakken en ik bepaal dan liever zelf wat ik tegen wie vertel.  Misschien moet ik maar beginnen met beveiligde stukjes maar dat is ook een heel gedoe.  Zelf heb ik altijd moeite om aan de auteur te bekennen dat ik nieuwsgierig ben waardoor ik niet eens de moeite doe om het paswoord te vragen.  Ik kan mij voorstellen dat dat bij veel mensen het geval is.  En dus mist zo'n beveiligd stukje volgens mij alle voordelen van een internet blog: mensen de kans geven om te reageren en zo misschien eens andere inzichten te krijgen. En als het geen voordelen heeft hoef ik ook niets te publiceren hé ;-)

Als het hoofd niet helemaal ok is dan lukt het daten ook niet heb ik al gemerkt, ook deze keer natuurlijk.  Het lijkt alsof de vrouwen dat ruiken :-)  Maar het zal wel eerder zijn dat de berichtjes die ik stuur niet de juiste sfeer uitstralen of zo...  In elk geval, nu mijn hoofd weer in orde is krijg ik inderdaad meer respons.  Maar om een of andere reden boeit het mij nu allemaal plots minder.  Misschien omdat de lente nu ook even pauze blijkt te nemen?  Maar ook omdat ik nu in een paar goeie boeken bezig ben en dan durf ik al de rest wel eens te vergeten :-)

Nog een 700-tal bladzijden te gaan.  't Kan dus misschien nog even duren eer hier nog iets nieuws verschijnt...

 

21:25 Gepost door Rigel in Dagelijkse leven, Mezelf | Permalink | Commentaren (12) | Tags: in de put, vrienden |  Facebook |