09-09-09

Feelings...

'k Wist niet dat auto's gevoelens hadden.  En eerlijk gezegd, als je me dat enkele maanden geleden had proberen wijs te maken dan had ik je gegarandeerd voor zot verklaard.  Ondertussen weet ik wel beter...  Er kán gewoon geen andere verklaring zijn voor de dingen die ik de laatste maanden meegemaakt heb :-)

Het begon allemaal 3 maanden geleden toen ik 's avonds na mijn werk naar huis reed en de bestuurder rechts voor mij plots besliste om links een parkeerplaats in te draaien.  Ik kon hem onmogelijk nog ontwijken en voor ik het besefte stond ik stil met mijn auto vol stinkende rook en een lege airbag tussen mijn benen.  De schade was aanzienlijk...  Op zo'n moment denk je natuurlijk alleen maar aan schade aan jezelf (die gelukkig nihil was), de papierrommel en hoe terug thuis te raken.  Dus, toen mijn vervangwagen geleverd was dacht ik al niet meer aan mijn arme wagen die eenzaam vanop de takelwagen mocht toekijken hoe ik opgelucht terug huiswaarts reed, mezelf gelukkig prijzend dat het 'maar' een leasingwagen was. 

Hij zou mij wel terugpakken....

2 weken later was mijn wagen eindelijk klaar.  Hij zag er terug als nieuw uit en was zelfs vanbinnen volledig schoongemaakt, iets wat ik al eens durfde na te laten ;-)  Opgetogen stapte ik in, maar toen begon het al: alle instellingen waren weg.  Dat leek mij op dat moment logisch, want waarschijnlijk hadden ze tijdens de reparatie de batterij moeten loskoppelen, maar dat was nog niet alles.  Tijdens de rit naar huis viel me op dat het automatische startstop-systeem niet meer werkte.  Dat wekte al iets meer argwaan, maar hé, ik reed nog, dus waarom me zorgen maken...  Ik besefte pas 's anderendaags dat er echt iets loos was: 's morgens waren alle instellingen waren wéér weg...

Na een goeie wasbeurt die avond waren we echter terug goeie vriendjes en was alles terug in orde...  Ok, het automatische startstop-systeem werkte niet meer, maar echt last heb je daar niet van.  En zolang ik hem niet langer dan 15 minuten onafgesloten liet staan bleven alle instellingen netjes bewaard.  Allebei gelukkig...  Tot ik Fanny leerde kennen.  Plots was hij stikjaloers en eiste hij ook een groot  onderhoud, wat ik wekenlang uitstelde.  Daar was hij natuurlijk niet tevreden mee en gaf dan maar een subtiele hint dat hij ook wat aandacht nodig had door het oliepeil lampje te laten branden.  Wéér had ik geen oog voor zijn verzuchtingen en vulde gewoon wat olie bij en dacht dat de kous daarmee wel af zou zijn.

Niet dus...   Eerst strubbelde hij wat tegen bij het starten 's morgens, maar na enkele pogingen lukte het uiteindelijk wel en kon ik naar mijn werk rijden.  Tegen de tijd dat ik eindelijk een onderhoud geboekt had was het al véél te laat: hij weigerde gewoon te starten...  Na enkele telefoontjes was ook dat probleem opgelost: wagen weggetakeld naar de garage en ik weer een nieuwe vervangwagen...

Man wat heb ik mijn wagen gemist tijdens die week.  Die vervangwagen was echt een ramp: trok voor geen meter op en maakte meer lawaai dan die Leopard tanks uit mijn legerdienst.  Toen we vorig weekend op de autostrade reden moesten de kinderen echt roepen om elkaar te kunnen verstaan...  Ik was dus dolgelukkig toen ik hem gisterenavond terug mocht gaan ophalen, totaal onvoorbereid op de wraakgevoelens die hij nog tegenover mij koesterde.  Ik had het nochtans kunnen weten: ik was nog geen 100m ver gereden of er vloog een onnozel steentje tegen mijn ruit en bang: een barstje er in.  Pech gehad...  Máár, het startstopsysteem werkte weer en ik was gelukkig...

...tot deze morgen.  Ook nu weer weigerde hij dienst, waardoor ik weer genoodzaakt was hem weg te laten slepen en ik nu weer met zo'n ergerlijk mormeltje moet rondrijden...

Heeft er iemand een idee hoe ik dit terug kan goedmaken?  Zou een verwenbeurt in de carwash niet kunnen helpen?  Alle suggesties zijn welkom...

23:19 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: auto s |  Facebook |

18-08-09

003,5

Mijn verlof is weeral meer dan een week voorbij, maar ik heb het ondertussen nog niet veel tijd gehad om hier iets nieuws te komen schrijven.  Veel bijzonders heb ik ook niet te melden.  Fanny is 2 keer op bezoek gekomen met haar kinderen.  Tussen haar en mijn kinderen klikte het meteen, die amuseerden zich rot op het strand.

Voor ons was wel een beetje raar.  Kussen, strelingen en aanrakingen moesten heel geniepig gebeuren, want de kinderen mochten nog niets in de gaten krijgen.  Nu zijn mijn kinderen nog heel naïef, haar zoontje daarintegen hield ons nauwlettend in het oog.  Die heeft namelijk instructies gekregen van zijn jaloerse vader: hij moet de mannen omtrent mama goed in de gaten houden en daarna verslag uitbrengen bij zijn papa.  Hij was dus héél achterdochtig tegenover mij.  Toen ik hem een tijdje later zag kijken hoe ik en mijn kinderen in het water aan het ravotten waren zag ik mijn kans om het ijs wat te breken en wenkte hem dichterbij.  Al gauw speelde hij enthousiast mee...  Missie geslaagd ;-)

Het 2e bezoek moest ik weer van vooraf aan beginnen: hij was in de tussentijd weer een dag bij zijn vader geweest.  Ik snap niet goed waarom mensen hun kinderen zo opstoken...  Zij zijn zo al de dupe van een relatie die stukloopt, waarom het voor hen dan nog erger gaan maken door hen als spion te gaan inzetten.  Je merkt gewoon aan die jongen dat hij het daar moeilijk mee heeft...

12-07-09

Hoog tijd

...dat ik hier nog iets schrijf. 't Is weeral een hele tijd geleden.  Niet dat ik niets te vertellen had.  Integendeel, er is in de afgelopen weken veel gebeurd.

Allereerst mijn zoon zijn verjaardagsfeestje, waarop Lindsey en ik nog eens goed kunnen praten hebben, ondanks de joelende kinderen.  Het gesprek was echt gezellig, we hebben elkaar zelfs tips gegeven in de (moeilijke) zoektocht naar de liefde.  Niemand snapt hoe we dat kunnen (wij zelf ook niet) maar nu alles wat bekoeld is praten we terug even natuurlijk met elkaar als vroeger. 

Ons jaarlijkse weekend in de ardennen met de familie is ook alweer voorbij (met prachtig weer!), deze keer vervroegd omdat mijn nicht zwanger is en uitgerekend is voor begin september, precies in het weekend wanneer altijd anders gaan.

Maandag heb ik ook voor de eerste keer een (nieuwe) vlam van Lindsey gezien.  De zoveelste ondertussen al (ik had goeie tips gegeven;-) ), maar ik heb de indruk dat deze het wel eens een tijdje zou kunnen volhouden.  Ik moest nog wat gerief voor de kinderen bij haar brengen en daar zat hij dan, op zijn dooie gemak in haar zetel...  Ze had me wel op voorhand gewaarschuwd dat hij er misschien ging zijn; ik was er dus op voorbereid, maar toch deed het wat raar.  Het eerste wat mij te binnen schoot toen ik hem zag zitten was: die gast zit op mijn plaats, daar zou ik moeten zitten.  Maar ik kon me gelukkig inhouden en zei beleefd 'hallo', wat hij vriendelijk beantwoordde.  Tot zover onze conversatie, de rest heb ik met Lindsey afgewerkt.  Toen ik hem daar zag zitten leek het in elk geval niet zo, maar gisteren hoorde ik van Lindsey dat hij zich even slecht op zijn gemak voelde als ik: toen ze hem vertelde dat ik nog wat gerief kwam brengen had hij zelfs gevraagd of hij zich dan niet op het toilet moest verstoppen, zo'n schrik had hij van mij :-)

Het klinkt misschien raar, maar ik ben blij met die gast.  Hij heeft zonder dat hij het beseft al veel voor mij gedaan.  Gewoon, door met Lindsey te praten, zijn verhaal te vertellen en met haar over ons te praten.  Hij bekeek haar verhaal door mijn ogen en dat had blijkbaar een grote invloed op haar, want hij speelde klaar wat voorlopig niemand anders kon.  Nu beseft ze pas dat ze het mij niet makkelijk gemaakt heeft, al die jaren dat we samen zijn geweest.  Dat ze het van in het begin meer had moeten zeggen als ze ergens een probleem mee had.  Dat als ik ergens een probleem mee had zij zichzelf niet compleet moest wegcijferen om mij mijn zin te geven...  Kortom, die gast heeft klaargespeeld wat ik ooit hoopte dat die relatietherapeut ging klaarspelen.  Hij mag dus blijven;-)

Nu ik nog van 't straat geraken, maar daar later meer over :-)

01:49 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: lindsey |  Facebook |