14-01-08

Zelfvertrouwen, stap 1

Vorige vrijdag gaf het bedrijf waar ik werk zijn jaarlijkse nieuwjaarsfeest. Normaal worden we daar verwacht rond 16u, maar enkele collega's gingen vanaf 's middags al gaan vieren in een café in de buurt. Normaal werk ik altijd plichtsbewust door tot de tijd om te vertrekken, maar deze keer ben ik ook een uurtje vroeger gestopt en ben ik wat mee gaan feesten. Ik heb me zelfs goed geamuseerd daar, terwijl ik het anders moeilijk heb om als nuchter persoon in een goed beschonken gezelschap te duiken.

De bijbehorende speeches waren al volop bezig tegen de tijd dat we op het nieuwjaarfeest aankwamen. De animatie activiteiten daarna konden me niet echt boeien. Blijkbaar mij niet alleen, want tegen 22u30 waren bijna al mijn rechtstreekse collega's al naar huis vertrokken. Ik had totaal geen goesting om al naar huis te gaan om daar naar een chattende Lindsey te zitten kijken dus trok ik mijn stoute schoenen aan en baande me een weg naar de dansvloer.

Daar zat de ambiance er duidelijk wél in. Ik stond net aan de kant even de kat uit de boom te kijken en werd plots door een wulps ogende vrouw meegesleurd, de dansvloer op. Blijkbaar beviel ik haar wel want ze begon direct heel uitdagend voor mij te dansen. Die plotse golf van vrouwelijke interesse had ik totaal niet verwacht. Even wist ik totaal niet wat te doen en begon echt te panikeren. Tegen de tijd dat ik mezelf had herpakt was haar interesse natuurlijk al weer weg en zocht ze een ander -gewilliger- "slachtoffer" uit.

Mijn zelfvertrouwen kreeg een fameuze klap en zakte prompt onder het vriespunt. Dit kon ik niet laten gebeuren! Ik nam even de tijd om een hartig woordje met mezelf te spreken: van mezelf verwachten dat ik van de eerste keer ongegeneerd met die vrouw zou meedansen was véél te hoog gegrepen. Ik diende mezelf een realistische doelstelling te geven: me gewoon amuseren tussen een menigte onbekende mensen.

Ik forceerde me daarna weer naar de dansvloer, deze keer op een iets "veiligere" plaats. De DJ deed zijn uiterste best en langzaam maar zeker geraakte ik in de juiste stemming. Het duurde dan ook niet lang of ik ging volledig uit de bol op de fantastische muziek. Een paar oppervlakkige chit-chat gesprekjes met collega's waar ik anders geen woord tegen zeg tussendoor gaven me een goed gevoel over mezelf.  Ik had echt spijt dat de muziek stopte om 1u en iedereen daarna naar huis ging...

Eerste missie geslaagd kan ik wel zeggen…

01:03 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: zelfvertrouwen, uit de vol gaan, feesten |  Facebook |

09-01-08

Therapie (of toch niet...)

Vrienden van ons hadden 2 jaar geleden (zelfde periode geloof ik) ook zware huwelijksproblemen.  Het heeft er voor hen ook slecht uitgezien.  Ze woonden allebei al apart en hadden hun huis al te koop gezet.  Met hulp van een psycholoog - relatietherapeut zijn ze echter aan hun relatie gaan werken, mét resultaat.  Ze zijn er sterker dan ooit uitgekomen...

De week na onze vakantie, toen Lindsey het even terug zag zitten tussen ons, vroeg ze me of we toch niet beter hulp zochten voor onze problemen.  Ik had diezelfde vraag al tijdens onze vakantie gesteld, maar toen wou ze er niet van weten. Ik was opgetogen en had er goeie hoop in dat de knop deze keer wat langer aan zou blijven.  Zoals jullie al weten was dit tevergeefs en toen ze die vrijdag dan toch de knop weer uitzette maakte ik dan ook direct werk van een afspraak bij diezelfde therapeut.

 

Groot was mijn ontgoocheling toen ze plots geen zin meer had om te gaan.  Ik kon niet begrijpen waarom.  Had ze schrik om veroordeeld te worden over haar chatgedrag?  Of dacht ze dat ze gedwongen ging worden om aan onze relatie te werken?  Ik weet het niet, maar gelukkig kon ik haar overtuigen om toch tenminste de intake-cyclus te volgen die de therapeut voorgesteld had.  Die intake-cyclus bestaat uit 4 sessies: 1 sessie samen, dan elk 1 sessie apart en als laatste nog een sessie samen waarin de analyse volgt.  Geen oplossingen. Geen bevestiging of ontkenning of het ooit nog goed kan komen. Enkel een analyse van de problemen en wat we daaraan zouden kunnen doen, maar de beslissing ligt volledig bij ons.  Ik vermoed dat die uitleg bij haar de doorslag gegeven heeft.  Wij dus naar de therapeut; beiden met verschillende bedoelingen...  Ik ging om alles terug in orde te krijgen, zij om alles op een deftige manier te kunnen afronden...

 

Die eerste sessie was niet echt wat ik er van verwacht had.  In plaats van Lindsey ervan te overtuigen om aan onze relatie te werken had ik eerder de indruk dat hij haar gelijk gaf om op te geven.  Nochtans was ik wel tevreden van het gesprek want ik ben iets van Lindsey te weten gekomen dat ik nog niet wist.  Haar vader (met wie ze vroeger veel problemen had) had 1 week voor we trouwden tegen haar gezegd: "ik geef het maximum 1 jaar want met jou valt er toch niet te leven".   Dit heeft ervoor gezorgd dat zij alle moeite deed om eventuele problemen tussen ons weg te werken om haar vader te bewijzen dat hij verkeerd was. Steeds weer opnieuw. Ik denk persoonlijk dat dit er ook voor gezorgd heeft dat we nooit ruzies uitgepraat hebben. Ruzies waren voor haar het bewijs dat haar vader gelijk had, en moesten dus zo snel mogelijk gestopt worden.  Dingen die ze van mij niet kon verdragen werden ingeslikt en genegeerd, met het gekende gevolg.  Fijn, we weten nu 1 van de redenen waarom het tussen ons niet zo goed ging.  Toch een reden om er terug meer voor te gaan, right? Wrong! Voor haar is het een extra bewijs dat ze er beter al vroeger mee gekapt had.  Pffft…

 

Lindsey is ondertussen al een 2e keer geweest. Wegens de gekende files rond de Antwerpse ring kwam ze echter een half uur te laat, en heeft ze maar een half uurtje kunnen praten met hem.  Ik weet niet wat er toen allemaal verteld is, maar ze is er alleen maar zekerder van teruggekomen.  Frustrerend… Tot overmaat van ramp had de therapeut 2 weken verlof tijdens de eindejaarsfeesten. Die weken waren dus een ramp voor mij. Niet weten waar ik aan toe ben, een vrouw die weigert om nog moeite te doen en elke avond vlucht in het chatten hebben zware gevolgen gehad.   We hadden namelijk samen al halvelings besloten om na de intake gesprekken nog verder op therapie te gaan. Niet om onze relatie terug goed te krijgen maar om te leren praten met elkaar zodat we de ongetwijfeld moeilijke periode waar we nog door moeten tenminste zonder zware ruzies konden afronden. Tijdens die gesprekken zou Lindsey ook nog thuis blijven wonen, maar wel apart gaan slapen.

 

Al die moeizaam bereikte resultaten heb ik zelf teniet gedaan door ruzies die ik een paar keer uit pure frustratie ben begonnen. Meestal omdat ik wou praten en zij gewoon verder wou chatten. Dan zette ik haar portable uit of trok de stekker van de router uit, waardoor zij ook weer kwaad werd, enz… Keer op keer hoog oplopende ruzies waarin we beiden alle gevoel voor redelijkheid verloren (voor mij het beste bewijs dat we die gesprekken met die therapeut dus echt nodig hebben). Het resultaat was altijd dat ze niet meer verder wou doen met de therapie en ze weer een stapje verder van mij af zette zoals haar familie gaan vertellen dat ze wil scheiden… 

 

Vandaag ben ik weer voorzichtig optimistisch. Donderdag is het mijn beurt voor de privé sessie en kan ik eindelijk mijn versie van het verhaal eens doen en kan ik mijn problemen ook eens bespreken.  Ik wil bijvoorbeeld wel eens weten waarom ik vroeger zo weinig interesse in haar en onze relatie getoond heb, hoewel ik altijd heel veel van haar gehouden heb. Waarom ik ook zo weinig moeite gedaan heb in het huishouden terwijl zij zich overwerkt voelde.   Alles op de problemen met haar vader steken is een beetje te gemakkelijk vind ik.  Lindsey is nu ook (weer) akkoord om volgende maandag samen naar zijn analyse van de problemen te gaan luisteren.

Of ze het nog ziet zitten om daarna ook nog verder te doen heb ik nog niet durven vragen… 

00:20 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: lindsey, therapie, frustratie |  Facebook |

07-01-08

Self-Restoration Project

Ik wou eigenlijk aan seks (part 2) beginnen, maar na een paar andere blogs gelezen te hebben, heb ik besloten om daar nog wat mee te wachten.

 

Ik moet dringend meer werk gaan maken van het eigenlijk onderwerp van mijn blog: de ideale man worden.

Ik heb het ondertussen ook al in een of ander kommentaartje gezegd, die “ideale man” worden dient niet al te letterlijk genomen te worden.  Het is een vleugje ironisch bedoeld, want ik sta met bij beide voeten stevig op de grond: de ideale man bestaat gewoon niet. Wat ik werkelijk wil bereiken is een man te worden die alles is wat 1 bepaalde vrouw verlangt, of dat toch zoveel mogelijk benadert.

Wie die vrouw is, staat op dit moment nog open. Op dit moment lijkt het mij meest aangewezen dat dat mijn echtgenote Lindsey is: de moeder van mijn kinderen, maar daar heb ik alvast 1 groot probleem: zij ziet dat op dit moment niet meer zitten. Ik denk dus ook al wat verder, al wil ik me daar voorlopig nog niet te veel op concentreren om mijn (fragiele) bruggen nog niet op te blazen.

Het is ook niet zo dat ik een soort kameleon wil worden die zich aan kan passen aan elke vrouw.  Ik heb zelf een soort van ideaal beeld in gedachten waar de vrouw in kwestie mee tevreden dient te zijn.  Ik wil dat echter gerust wel wat bijschaven of bijstellen om een vrouw over de streep te trekken…

Waarom dan gaan veranderen zal je je misschien afvragen? Ik zou toch ook kunnen zoeken totdat ik een vrouw vind die mij wil zoals ik ben?  Groot gelijk. Maar ook hier heb ik een groot probleem: ik ben zélf niet tevreden met mezelf. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat ik niet echt ben wie ik zou moeten zijn.

Zijn er dan zware kosten aan mij? Ik weet het niet. Ik ben het bestek nog aan het opmaken. Wat ik wel al weet is het volgende: mijn zelfvertrouwen moet dringend wat bijgelapt worden, mijn sociale prestaties zijn zwaar ondermaats, mijn conditie dient dringend opgekrikt en er zal ongetwijfeld nog wel het één en het ander ontdekt worden wanneer de reparaties eenmaal volop bezig zijn.

De meest dringende reparatie: mij meer aantrekken van het huishouden in het algemeen is ondertussen al achter de rug, echter niet echt met het beoogde succes. Lindsey is over het algemeen wel tevreden dat ze nu meer vrije tijd heeft, maar er zijn 2 belangrijke nevenverschijnselen opgedoken. Ten eerste betekent meer vrije tijd ook meer tijd om te chatten, waar Lindsey dus ook gretig gebruik van maakt.  Ten tweede betekent meer helpen in het huishouden dat je ook meer aanwezig bent in huis, dat je meer opvalt.  En opvallen is nu niet direct positief wanneer je vrouw zich aan je ergert… 

Het belangrijkste is echter dat ik zelf wél tevreden ben met het resultaat.  Het begint me beter en beter af te gaan en dat is maar beter ook want binnen enkele maanden zal ik het waarschijnlijk allemaal alleen moeten doen.  Met 2 kleine kinderen in huis kan ik me dan gewoon niet permitteren om te falen…

Ik zet mijn self-restoration project dan ook onverminderd voort...