20-03-08

Teruggevonden gedachten

Soms springt er plots iets terug in je gedachten waar je al een hele tijd niet meer aan gedacht hebt... 

Dikwijls zijn dit maar banaliteiten, maar af en toe zit er ook wel iets belangrijks bij.  Iets dat je misschien uit je gedachten gebannen hebt, maar dat altijd stil is blijven wachten tot het denkt dat de tijd rijp is om terug naar boven te komen en weer in je hoofd te komen rondspoken.

Dit is vorige week ook bij mij gebeurd...  Ik had er al jaren lang niet meer aan gedacht, en plots zit het weer midden in mijn gedachten.  Er gaat geen dag meer voorbij of ik denk er weer aan...

Een 12-tal jaren geleden op een zwoele zomeravond waren Lindsey en ik gaan zwemmen in het opluchtzwembad in ons dorp.  Ik was rustig wat aan het zwemmen toen er plots een man al roepend en duidelijk in paniek naast mij in het zwembad springt.  Ik vraag mij af wat er aan de hand is, maar dan zie ik dat hij een kind van de bodem van het zwembad opvist.  Het kind ademt niet meer...

Al snel komt de eigenaar van het zwembad aangelopen, neemt het kind uit de handen van de vader die compleet overstuur is en neemt het mee in een barak waar hij een zielige poging begint om het te reanimeren.  Het toeval wil dat ik een tijdje daarvoor een EHBO cursus gevolgd had, dus ging ik kijken of ik kon helpen.

Die man was ongelofelijk aan het prutsen.  Ten eerste was het al een slecht idee om het kind in een warme muffe barak te leggen, want daar is veel minder zuurstof dan buiten.  Ten 2e moet je beginnen met het hoofd naar achteren te buigen zodat de tong de luchtpijp niet kan afsluiten, maar dat kind lag met zijn hoofd op een zak zodat het bijna met zijn kin tegen zijn borst lag.  Ik legde de man uit dat hij verkeerd bezig was, maar hij zwoer me dat hij een EHBO diploma had en het allemaal wel wist; ik kon beter maar buiten gaan.  Ik probeerde daarna nog wat tips te geven, maar de man bleef volhouden dat hij wist waar hij mee bezig was.  Nochtans bewoog de borstkas van het kind niet eens toen hij het beademde...

Toen de andere mensen ook opmerkingen begonnen te maken gaf hij uiteindelijk toe en mocht ik overnemen...  Ik nam de zak weg, duwde het hoofd naar achter en begon mond-op-mond beademing toe te passen.  Nu pas zag je de borstkas van het kind op en neer gaan...  Eerst een paar keer beademen, daarna hartmassage, dan weer beademen, enz... 

Het duurde misschien maar 10 minuten eer de MUG ter plaatse was, maar ik kan je verzekeren, dat waren de langste 10 minuten van mijn leven.  Ik was heel content dat de specialisten het over kwamen nemen.  Groot was mijn ontgoocheling toen ze er na 5 minuten al mee ophielden.  Ze gaven het op... niets meer aan te doen... 

Mijn gedachten van dat moment spoken nu terug altijd maar door mijn hoofd.  Had ik niet kunnen zien dat er een kind naast mij op de bodem lag?  Lag het kind al te lang in het water of heb ik gewoon kostbare tijd verloren door die man zo lang te laten prutsen?  Heb ik het zelf wel goed gedaan? Ik had het zelf ook nog nooit in praktijk toegepast.

Ik zie de familie van het kind ook weer voor mij staan.  Gebroken, maar mij toch bedanken dat ik het geprobeerd had.  Ook het reutelende geluid van de lucht die binnendringt in die longen gevuld met water hoor ik weer...

Waarom komt dat nu juist terug naar boven, net in deze moeilijke periode in mijn leven?  Ik kan die gedachten en emoties nu wel missen als kiespijn. Ik heb nu wel belangrijkere dingen aan mijn hoofd...

23:40 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ehbo, falen, gedachten, kinderen, de dood |  Facebook |

03-03-08

Update

Alleen al mijn vorige post schrijven heeft iets in mijn leven veranderd.  Eigenlijk, als ik echt eerlijk ben was het een discussie met Lindsey, een paar uur daarvoor.  Zij drukte me met mijn neus op mijn uitstelgedrag en dat zette me aan het denken.

Kritisch nadenken over mezelf is eigenlijk nieuw voor mij: ik heb me daar nooit mee bezig gehouden.  Dat lijkt mij nu verwaand, zeker nu het zo duidelijk is dat ik verkeerd bezig was.  Daarom ben ik ook met deze blog begonnen: het schrijven helpt me om mezelf kritisch te bekijken, om echt na te denken hoe ik in elkaar zit en waarom ik bepaalde dingen (verkeerd) doe.  Soms ontspoor ik misschien wel een beetje, maar dan zijn jullie, mijn lezers, er wel om mij daar op te wijzen.  Mijn oprechte dank voor jullie reacties...

Nu, om even verder te gaan met mijn update: ik héb die dag na mijn vorige post naar die psycholoog gebeld voor een afspraak: dinsdagavond ga ik er naartoe.  Ik ben wel benieuwd wat daar allemaal uit zal komen, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het me zal helpen...  Ik heb de indruk dat het zelfs nu al wat beter gaat.  Ik probeer zo weinig mogelijk uit te stellen, al moet ik er wel een hoop moeite voor doen. Sommige zaken glippen nog door het net, maar algemeen gezien doe ik het toch al veel beter dan daarvoor.  De kans is echter groot dat deze opstoot van goede wil weer van korte duur zal zijn.  Daarom kan ik de hulp van de psycholoog goed gebruiken.

Op relationeel vlak zijn de spanningen tussen Lindsey en mij een klein beetje weggeëbd.  Niet dat haar plannen nu gewijzigd zijn, verre van.  Maar net nu het mij allemaal minder en minder begint te raken dat ze elke avond alleen met haar PC op haar kamertje gaat zitten, merk ik dat ze precies een klein beetje ontdooit.  Ze begroet mij iets hartelijker dan vroeger wanneer ik thuis kom van mijn werk, ergert zich wat minder om mij en ik merk dat we terug een normaal gesprek(je) met elkaar kunnen hebben.  En nee, ik maak mezelf niets wijs want ons zoontje heeft het ook in de mot.  Vanmiddag vroeg hij plots: "mama, gaan jullie nu nog scheiden?".  "Ja", antwoorde Lindsey, "nog altijd...".  "Waarom praten jullie dan zo lief tegen elkaar?", vervolgde hij dan in zijn lieve onschuld...  We lachten allebei, maar diep in mijn hart voelde ik alleen maar pijn: waarom kan zij niet zien wat een kind van 5 wél duidelijk ziet...

01:08 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: zelfkennis, analyseren, kinderen, lindsey |  Facebook |

25-02-08

Wat is er toch mis met mij?

Ik weet altijd perfect wat ik wil. Ik weet meestal ook wat ik moet doen om het te bereiken...  En toch, om een of andere reden, kan ik mezelf er moeilijk toe brengen om er aan te beginnen...

Of het nu iets is als plafonds leggen of de ramen en deuren van onze garage verder afwerken of iets heel stoms als een babysit regelen, mijn verzekeringsagent bellen, een loshangende plint vastmaken, ik blijf het altijd maar uitstellen...

Ik ben helemaal niet lui, want als iemand anders hulp vraagt ben ik meestal de eerste om ja te zeggen.  Het is ook niet zo dat ik er geen gewoon geen zin in heb, want veel van de dingen die ik blijf uitstellen wil ik wel degelijk.

Waarom ik ze dan blijf uitstellen?  Ik weet het echt niet.  Ik heb mijn hoofd er al over gebroken, maar ik kan het niet verklaren.  Het is alsof ik telkens plots een onverklaarbare schrik krijg wanneer ik ergens aan moet beginnen.  Meestal zijn de dingen ook niet zo dringend zodat ik ze nog even kan uitstellen, wat dan ook direct gebeurt.  En dan nog eens... en nog eens...  tot ik ze compleet vergeet.  Ik denk er dan aan terug op momenten dat ik er onmogelijk aan kan beginnen zoals wanneer ik in mijn auto zit.  Tegen de tijd dat ik thuis ben ben ik het al lang weer vergeten...

Zo moest ik vorige week aan de personeelsdienst vragen naar de gevolgen van onze scheiding op de hospitalisatieverzekering van onze kinderen.  Ik had een herinnering in mijn GSM gezet op maandag 10u. Om 10u maakte ik mezelf wijs dat ik het te druk had, dan maar een uurtje uitgesteld.  Om 11u nog steeds te druk, weer uitgesteld...  's avonds tijdens het naar huis rijden viel mijn frank.  Vergeten!  Pas donderdagnamiddag heb ik mijn mailtje verstuurd...  4 dagen heb ik er dus over gedaan om een stomme mail te versturen.

Het ergste vind ik nog dat wanneer iemand er mij aan herinnert dat ik iets vergeten ben, ik verveeld ben.  Ik ben dan eerder verveeld op mezelf, maar bij de anderen komt dat natuurlijk over alsof ik kwaad ben op hen, dus zeggen ze de volgende keer natuurlijk niets meer, wat dan weer goed uitkomt voor mij...

Ik zit al enkele jaren met dit probleem en wil er echt wel iets aan doen maar - o ironie- dat stel ik ook altijd maar uit.  Ik maakte eerst wijs dat ik er zelf wel uit kon geraken, maar ik zie nu in dat dat onmogelijk is.  Ik heb hulp nodig, dat heb ik al aan mezelf toegegeven.  Ik ben ook al 6 weken van plan om naar die psycholoog te bellen waar we op gesprek geweest zijn, maar je raadt het al...

Het moet nu afgelopen zijn!  Ik heb het véél te ver laten komen...  Tijd om mijn self-restauration project écht te starten.  Morgen bel ik naar die psycholoog.  Echt, ik meen het deze keer!

Hoop ik...