11-05-11

30 day song challenge - day 30: Your favourite song at this time last year

Eindelijk...  De laatste Knipogen

Begrijp het niet verkeerd, ik vond het heel plezant.  Maar er had wel iets minder herhaling in de categorieën mogen zitten van mij.  En misschien een beetje korter ook ;-)

Nu snel over naar de orde van de dag...

Mijn favoriete song een jaar geleden dus.  De eerste die in mijn gedachten kwam was Icon van Daan.  Eigenlijk was dat nummer toen al wat op zijn retour, maar ik had een excuus nodig om Daan toch in deze challenge te krijgen want ik vind hem meestal heel goed, maar om een of andere reden paste hij nooit in een categorie...

Een nummer dat vorig jaar rond deze tijd wél op zijn top was, is "New Kids in Town" van School is Cool.  Ik heb die mannen (en vooral de vrouw Knipogen) vorig jaar op Marktrock bezig gezien en ik had er nadien hoge verwachtingen van.  Sindsdien is het eigenlijk angstvallig stil rond hen...

Daarom, ter herinnering nog eens de leuke maar niet zo kindvriendelijke clip...



30 day song challenge - day 29: A song from your childhood

Een liedje uit mijn kindertijd...  Laten we het dan maar meteen doortrekken naar mijn eerste echte muzikale herinnering.  Via Discogs heb ik kunnen uitvogelen dat ik een jaar of 3 moet geweest zijn, toen ik het nummer 'Pappie loop toch niet zo snel' van Herman van Keeken voor het eerst hoorde.  Ik weet nog goed dat ik behoorlijk onder de indruk was van dat nummer.  Waar het nummer eigenlijk écht over gaat daar had ik niets van begrepen.  Ik voelde gewoon heel erg mee met dat kleine meisje dat haar vader niet kon volgen.  Dat was namelijk iets waar ik zelf ook veel ervaring mee had :-)

Ik vind dat eigenlijk nogal straf dat zo'n banaliteit zich al 40 jaar in mijn memorie kan vastklampen terwijl ik dikwijls al problemen heb om de pincode van mijn tankkaart te herinneren.

Haal de zakdoeken nu maar boven...



09-05-11

30 day song challenge - day 28: A song that makes you feel guilty

Ik had een beetje gevreesd voor deze categorie.  Bij de meeste andere had ik al direct 1 of meerdere nummers klaar, maar bij deze kon ik niet direct iets verzinnen.  Maar toen ik er daarstrajs even over nadacht floepte er eigenlijk verrassend snel een nummer in mijn gedachten...

Het bewuste nummer gaat over een 37-jarige vrouw die haar leven overschouwt en tot de trieste vaststelling komt dat dat eigenlijk niet veel soeps is.  Over een midlife crisis dus...  Het is ondertussen al zo'n dikke 30 jaar oud en het is eigenlijk altijd al een favoriet van mij geweest.  Vroeger alleen maar voor de muziek en het rauwe geluid van Marianne Faithfull's stem dat daar zo goed bij past.

Maar het is pas sinds ik zelf de "midlife" leeftijd bereikte dat ik de melancholie in het nummer snapte.  Het was toen een hele tijd geleden dat ik het nummer gehoord had en plotseling besefte ik dat dat nummer even goed over mij zou kunnen gaan.  Ik had ook een hoop dromen waar niet veel van in huis gekomen was en zat eigenlijk net zoals de vrouw in het nummer daar maar wat over te kniezen ipv er iets aan te doen, en ziedaar de link met "guilty" ;-)

Ondertussen heb ik een aantal van die dromen (op een exotisch strand liggen, snorkelen in een koraalrif, op de top van een vulkaan staan, ...) al kunnen waarmaken en ergens geeft me dat een voldaan gevoel, maar nog steeds herinnert dit nummer mij er aan dat ik niet op mijn lauweren mag rusten omdat er nog dromen waar te maken zijn...



The morning sun touched lightly on the eyes of Lucy Jordan
in a white suburban bedroom in a white suburban town.
As she lay there 'neath the covers dreaming of a thousand lovers
'till the world turned to orange and the room went spinning round.

At the age of thirty-seven she realised she'd never
ride through Paris in a sports car with the warm wind in her hair.
So she let the phone keep ringing and she sat there softly singing
little nursery rhymes she'd memorised in her daddy's easy chair.

Her husband, he's off to work and the kids are off to school,
and there are, oh, so many ways for her to spend the day.
She could clean the house for hours or rearrange the flowers
or run naked through the shady street screaming all the way.

At the age of thirty-seven she realised she'd never
ride through Paris in a sports car with the warm wind in her hair.
So she let the phone keep ringing as she sat there softly singing
pretty nursery rhymes she'd memorised in her daddy's easy chair.

The evening sun touched gently on the eyes of Lucy Jordan
on the roof top where she climbed when all the laughter grew too loud.
And she bowed and curtsied to the man who reached and offered her his hand,
and he led her down to the long white car that waited past the crowd.

At the age of thirty-seven she knew she'd found forever
as she rode along through Paris with the warm wind in her hair ...