07-04-11

Rusteloos...

Dat is hoe ik me nu voel...

Alles lijkt de verkeerde kant op te gaan...
De ene tegenslag na de andere lijkt mijn kant uit te komen... Ik voel me constant moe, heb tegelijk zin in vanalles en niets, maar het niets blijkt vooralsnog steeds te winnen.  Vele plannen worden gesmeed, o jawel... Maar nooit uitgevoerd, enkele uitzonderingen buiten beschouwing gelaten.  Beste getuige daarvan is deze blog waarop het akelig stil blijft.

Ik schreef ALLES lijkt de verkeerde kant op te gaan, maar dat klopt niet helemaal.  Ik lijk 2 totaal verschillende levens te leiden op het moment.  Op het werk gaat alles opperbest.  Ik heb heel fijne collega's...  Mijn laatste evaluatie was weer "boven verwachting" wat dan een aardige bonus oplevert.  Daar bovenop krijg ik nog een promotie.  Het kan slechter gaan, niet?

Maar eens terug thuis slaat dat volledig om.  De reden is mij ondertussen wel duidelijk: ik ben het "alleen" zitten kotsbeu.  Daarmee bedoel ik echter niet dat ik constant iemand nodig heb om mijn handje vast te houden.  Nee, ik lijk er maar niet in te slagen een single-vriendenkring op te bouwen waarop ik kan vertrouwen, waardoor ik dikwijls alleen thuis zit.  De weinige contacten die ik heb blijven steeds nogal oppervlakkig.  En het ergste is dat ik daar zelf voor een groot deel verantwoordelijk voor ben!

Het wordt me meer en meer duidelijk dat ik dingen grondig moet veranderen in mijn leven, maar het ontbreekt me voorlopig aan de energie die daarvoor nodig is.

00:21 Gepost door Rigel in Mezelf, Vrije tijd, Werk | Permalink | Commentaren (4) | Tags: rusteloos, down |  Facebook |

Commentaren

Ik herken het ergens wel :-)

Als een mens tot dergelijke conclusies komt, zijn er eigenlijk maar 2 mogelijkheden:

1) je aanvaardt de situatie zoals ze is en probeert daarin je geluk te zoeken
2) je dwingt jezelf om te veranderen

Optie 1 lijkt misschien makkelijker, maar is het dat niet noodzakelijk. Misschien spiegel je je teveel aan andere mensen hun leven en zie je je eigen "geluk" niet.

Optie 2 kan, volgens mij, enkel geleidelijk aan gebeuren. Stel je eerst goed de vraag *wat* er volgens jou zou moeten veranderen. Dan pas kun je bekijken hoe je dat zou kunnen doen. Ieder mens heeft zijn eigen persoonlijkheid, en een ganse levensgeschiedenis die je meesleept. En soms moet je aanvaarden dat bepaalde zaken nooit zullen veranderen, maar dan zijn we terug bij optie 1 aanbeland :-)


Groeten,
M

Gepost door: Nachtbraker | 07-04-11

Reageren op dit commentaar

Iedereen lijkt wel wat aan hetzelfde te lijden, al moet ik zeggen dat mijn vriendenkring ok is. Maar die lusteloosheid en dat groot zwart gat... Al merk is soms dat ik dat ook voor mijzelf creëer door het mijzelf lastig te maken. Misschien gewoon eens voor een ommekeer zorgen? (vraag me niet hoe, hé ;-) )

Gepost door: elke | 07-04-11

Reageren op dit commentaar

For the record: mijn vriendenkring is ook OK, maar helaas allemaal gesetteld met partner en kids. Ik kan er altijd bij terecht, maar zij hebben nu eenmaal niet zo veel vrije tijd als ik...

Gepost door: Rigel | 07-04-11

ik geniet net van die stille momenten thuis, van de rust, van het niks hoeven, van vrij te zijn :-)

Gepost door: Dulcera | 08-04-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.