21-09-10

I'm a big boy...

Mijn lieve lezeressen...  Sorry als mijn commentaren op jullie reacties een beetje bruut over kwamen.  Ik kreeg het alleen een beetje op mijn heupen omdat ik nu het gevoel heb dat ik tegen hele bende vrouwen moet opboksen, terwijl ik het al lastig genoeg heb met die ene ;-)

Ik snap wel dat jullie gewoon willen voorkomen dat ik mij in mijn ongeluk stort, maar dat is niet nodig hoor. Ik ben een grote jongen en ik sta met mijn beide voetjes stevig op de grond.  Ik besef best wel dat het verkeerd kan uitdraaien; ik hou daar zelfs serieus rekening mee.  En ja, ik zal me dan een poosje rot voelen, maar dat kom ik wel te boven.  Ik heb al ergere dingen meegemaakt...  Daar kunnen jullie trouwens alles over lezen in het begin van deze blog.

Maar ik heb het al gezegd, ik ben een optimist.  Ik ga er altijd van uit dat alles goed komt.  Van zodra je dat niet meer gelooft werk je het einde zelf al in de hand.  Dat is mijn motto...

Dus, zolang het tegendeel niet bewezen wordt blijf ik het beste van mezelf geven.  Of dat genoeg is weet ik niet, maar ik zou het mezelf alleen maar verwijten als ik dat niet deed...  En af en toe eens goed kunnen 'zagen' over de moeilijkheden die ik daarbij ondervind doet gewoon deugd...

22:29 Gepost door Rigel in Mezelf | Permalink | Commentaren (2) | Tags: eva, optimisme, zagen |  Facebook |

Commentaren

Als ik je stukjes lees, kan ik me inleven in jou, maar zeker ook in Eva. Het lijkt soms wel het verhaal van mijn ex-vriend en mij. Nee, Eva doet het niet om met je voeten te spelen, denk ik. Ze twijfelt en ze piekert. Net zoals ik dat deed. En da's afzien voor allebei. 't Is bindingsangst, zei m'n ex. En als ik dan op internet opzoek wat bindingsangst is, tja, dan herken ik de symptomen wel. Aan de andere kant was het zo dat ik hem dikwijls niet echt miste en dat me dat zorgen baarde. Dus bindingsangst volgens hem, niet echt verliefd zijn volgens mij. Maar ja, verliefd zijn, is niet nodig en komt minder voor als je niet meer piep bent, hoor ik dan. Maar toch kon ik het niet over mijn hart krijgen door te gaan met iemand op wie ik niet echt verliefd was. Vaak wel erg blij om samen te zijn met hem, maar ook veel te vaak sufgepiekerd en veel te onzeker om werk te maken van dingen zoals voorstellen aan familie. En reken maar dat je dan schuldgevoelens hebt tegenover je partner.

Gepost door: anoniem | 21-09-10

Reageren op dit commentaar

Ik heb het hier al geschreven: verliefdheid is simpelweg een kwestie van hormonen, gestuurd door je eigen hersenen...

Verliefd worden doe je dus volledig zelf. Dat is ook de reden waarom je een ander niet kan forceren om verliefd te worden op jou...

En net zoals je verliefdheid erger kan maken (door voortdurend over de ander te fantaseren, veel samen te zijn of veel aan hem of haar te denken) kan je ze ook in de kiem smoren (door al die zaken net niet te doen of te ontwijken). Maw, als je ervoor open staat gebeurt het gemakkelijker en als je je ervoor afsluit gebeurt het niet.

Door constant te zitten piekeren heb je volgens mij jezelf geblokkeerd. Had je dat niet gedaan, en gewoon genoten van het samenzijn en gezien waar het jullie bracht dan was je waarschijnlijk toch stilaan verliefd geworden.

Is zo'n verliefdheid die je plotseling overkomt zoveel beter dan een die stilaan gegroeid is? Volgens mij niet. De eerste soort is misschien veel heviger, maar is dikwijls ook snel opgebrand. De soort die stilaan groeit heeft volgens mij meer kans op slagen op lange termijn...

Gepost door: Rigel | 21-09-10

De commentaren zijn gesloten.