14-09-10

Time-out...

 

Het is alweer even geleden dat ik nog een post aan Eva gewijd heb.  Ik had me voorgenomen om het minder over haar te hebben, maar ondertussen is er weer een en ander gebeurd waar ik over moest nadenken.  En dat is toch hét doel waarom ik deze blog heb: even mijn gedachten ordenen en van mij af schrijven...

Ondertussen kennen we elkaar al een dikke 5 maand en alles loopt nog steeds met ups en downs.  Op zich heb ik er weinig problemen mee dat ze (veel) tijd nodig heeft; dat ze niet alle dagen bij mij wil zijn en dat niemand uit haar leven weet dat ik besta.  Waar ik het wél moeilijk mee heb zijn die twijfels die telkens weer de kop op steken.  Gegarandeerd nét op het moment dat ik denk: nu gaat het echt fantastisch.  Ze doet het echt niet express, daar ben ik zeker van.  Maar iets zorgt er telkens voor dat ze op een hoogtepunt in onze relatie telkens weer de kriebels krijgt, net alsof ze schrik heeft dat het werkelijk zou lukken tussen ons...

Op zo'n moment zou ze het liefst van al gillend weglopen en nooit meer terugkomen, maar ik laat me niet zou gauw afschepen...  Het kost me telkens wat moeite, maar elke keer komt alles weer goed en beginnen we weer van voor af aan.

Die is goed zot, denken jullie ongetwijfeld...  En ja, ik heb ook al (meer dan eens zelfs) getwijfeld of het allemaal wel de moeite waard is.  Maar kom tot nu toe telkens weer tot de conclusie dat zij het inderdaad waard is.  Zij bezit namelijk alle kwaliteiten die ik in een vrouw zoek: ze is mooi (ja, óók als ze 's morgens nog slaapdronken naar de badkamer strompelt), neemt zichzelf niet al te serieus, is heel sociaal, zit vol humor, kan goed met mijn kinderen overweg, plaagt mij graag (terug), is speels, totaal niet preuts, kan al eens zot doen, heeft hetzelfde soort opvoeding meegekregen van thuis, denkt over veel dingen hetzelfde als ik, is totaal niet egoïstisch en ik kan héél goed met haar praten, iets wat ik héél belangrijk vind.  Zeg nu zelf, waarom zou ik zo'n prachtvrouw 'vrij' rond laten lopen?

Het moet natuurlijk wel van 2 kanten komen.  Ik heb echt geen zin om mijn tijd te verdoen en als een schoothondje achter haar aan te lopen.  Als ik niet het gevoel heb dat ik genoeg terug krijg of als zij mij zegt dat ze niets meer voor mij voelt dan kan ik mijn aandacht beter ergens anders op richten...

En dit brengt mij bij de reden van deze post.  We hebben beiden vorige week, onafhankelijk van elkaar, beslist dat het beter is dat we elkaar even niet zien en geen contact meer met elkaar hebben.  Even wat afstand nemen...  Terwijl ik mezelf afvraag of het inderdaad echt wel allemaal de moeite is gaat zij proberen uitvissen of ze genoeg voor mij voelt...

Dáár waren we het over eens.  Waar we het niet over eens waren was de manier waarop we die periode gingen starten.  Ik heb een hekel om zo'n dingen via de telefoon of via mail te regelen, dus ik had graag mekaar nog eens gezien.  Als een soort van afscheid misschien, want daar kan het per slot van rekening toch op uitdraaien.  En ondertussen nog wat praten over ons en de relatie.  Zij zag dat niet zitten.  Dacht dat het veel te moeilijk ging zijn voor mij.  Dat was de officiële uitleg tenminste, maar ik vermoed dat ze eerder vreesde (en misschien niet ongegrond) dat we uiteindelijk toch weer in bed gingen belanden.  Volgens haar was een gesprek ook niet nodig.  Waar gingen we dan over praten?

We hebben elkaar inderdaad niet meer gezien, maar het gesprek is er wel gekomen, zij het via de telefoon.  En wat voor een gesprek...  Van 4 uur 's middags tot 10 uur 's avonds: een telefoongesprek van 6 uur alstublieft! Hiermee werd ons record tot nu toe meer dan verdubbeld...  En nóg had geen van beiden zin om het gesprek te stoppen...

Enfin, de 'reflectie' periode is nu net begonnen en ik heb er een dubbel gevoel bij.  Ik wil het haar (en mezelf) wel gunnen, maar ik zie op dit moment echt niet in dat ik van gedacht zou veranderen.  Iemand waarmee je 6 uur lang in alle eerlijkheid over alle onderwerpen kan babbelen, zonder 1 minuut stilte, dat betekent toch iets?  Langs de andere kant heb ik ook schrik dat zij deze periode wil (mis?)gebruiken om mij uit haar hoofd te zetten...

Maar, ik heb haar beloofd om positief te blijven, dus doen we dat maar.  Vol overtuiging :-)  Ik kijk dus al uit naar 10/10/10, de dag dat we terug afgesproken hebben.  Een magische datum, niet?  Tijdens het gesprek heeft ze daarover nog gegrapt dat zij mij om 10:10 ging komen wakker maken.

Ik heb eigenlijk al spijt dat ik dat niet toegezegd heb...

Dus, Eva, bij deze...  Ga je gang...
PS: vroeger mag ook ;-)

 

00:40 Gepost door Rigel in Daten, Liefde, Mezelf | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eva, soap, time-out |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.