20-08-10

Over banden...

Iemand's blog lezen doet rare dingen met je...  Vooral als het zo'n persoonlijke blog is zoals deze.  Het is alsof je door een venster in de schrijver zijn hoofd kan kijken en alle gedachten daar netjes geklasseerd ziet zitten.  Dikwijls begin je na verloop van tijd ook een soort van band met die persoon te ontwikkelen.  Door die band leef je mee met de schrijver.  Ben je blij voor hem/haar wanneer hij/zij het over leuke dingen heeft en voel je mee wanneer hij/zij iets rottigs meemaakt...

Ik denk persoonlijk dat zo'n virtuele band best wel stevig kan zijn.  Een aantal van de bloggers wiens schrijfsels ik lees beschouw ik als 'vrienden', ook al ken ik ze van haar noch pluimen, heb ik ze nog nooit gesproken, en beperkt de onderlinge communicatie zich tot af en toe een commentaar schrijven op hun blogstukjes.  Toch... moesten ze ooit in de shit zitten en mijn hulp nodig hebben zou ik onmiddellijk voor hen klaar staan.

Maar ik maak me geen illusies hoor.  Het is niet omdat je iemands blog leest dat je die persoon echt goed kent.  Je ziet enkel maar een deel van die persoon.  Weliswaar een deel dat iemand die de persoon in het echt kent dikwijls nooit te zien zal krijgen, maar uiteindelijk maar een klein deel van zijn totale persoonlijkheid.

Zo ben ik ervan overtuigd dat real-life vrienden soms raar opkijken wanneer ze hier komen lezen.  Maar ik heb al even goed gemerkt dat mensen die ik ontmoet nádat ze mijn blog gelezen hebben dikwijls een onjuist beeld van mij hebben.  Zij vergeten dat een blog enkel een moment-opname is...

Allemaal veel gezever om gewoon te zeggen dat ik met je meeleef, Elke...

 

00:12 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-08-10

Nee, niet weer!

Dit ging NIET de 523ste post over Eva worden, maar het is er toch op uitgedraaid...  Blijkbaar kan ik het niet laten ;-)

Na de cliffhanger van vorige keer gaat de soap met Eva weer verder.  Na ons beider verlof hebben we dit weekend opnieuw afgesproken en hebben we een aangename avond samen doorgebracht waarbij we veel en openhartig met elkaar gebabbeld hebben.  100% is het mij nog niet duidelijk, maar ik denk dat het nu meer en meer evolueert naar een soort van open relatie waarin we leuke dingen doen en van elkaars gezelschap genieten zonder verdere verplichtingen, behalve dat we elkaar zullen inlichten wanneer er een derde in het spel komt meespelen.

Ik denk dat dat een goeie zaak is, want de laatste tijd had ik meer en meer het gevoel dat ik me bij haar als een onnozelaar aan het gedragen was omdat ik niet wist of ik haar nu zou vastpakken of kussen of niet.  Het maakte mij allemaal zo onzeker dat het geen naam meer had.  Not cool at all!  Het zal hoogst waarschijnlijk ook geen al te goeie indruk van mij achtergelaten hebben.

Ik ben nu dus van plan om geen al te hoge verwachtingen meer te hebben en niet te blijven zitten wachten totdat zij beseft wat ik allemaal te bieden heb, ik geniet nu gewoon van wat ik krijg en zie wel wat er verder op mij af komt.

Zo wordt het misschien stilaan ook eens tijd om een ander project dat al 5 maand geduldig in de ijskast zit te wachten weer eens boven te halen.  Gewoon vriendschappelijk wel te verstaan, ik ga niet met 2 tegelijk aanpappen, zo zit ik niet in elkaar.

Alhoewel, dat is toch de droom van elke man, aan elke arm een vrouw? Misschien moet ik dat eens voorstellen.  Wie weet...

00:43 Gepost door Rigel in Daten, Liefde, Mezelf | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eva, duidelijkheid, soap |  Facebook |

04-08-10

Ik heb het mezelf weer niet gemakkelijk gemaakt

Ik zal me weer van alles inbeelden, maar ik had de indruk dat Eva weer stilaan aan het bijdraaien was.  Het was al een tijdje geleden dat ik haar gekust had, maar toen ze vorige week bij mij aan zee (tja, vakantie hé) op bezoek kwam en we tijdens een wandeling even naar de zee zaten te kijken terwijl de kids in de duinen speelden zij ze plots tegen mij: laat je gaan.

Niet mis te verstaan, toch?  Maar ik met mijn lompe kop...  Straks heeft ze toch weer spijt dacht ik bij mezelf.  Dus deed ik alsof ik het niet gehoord had en deed niets...  dan wachten op nóg een signaal dat niet meer kwam...  Na de wandeling hebben we nog een hele tijd gezellig ziiten babbelen...  Zelfs langer dan ik ooit gehoopt had want ze is pas om 1u bij mij vertrokken terwijl ze 's anderendaags moest gaan werken...  En weer had ik niet door dat ze waarschijnlijk gewoon zat te wachten totdat ik haar kuste.

Bij het afscheid aan haar auto was het bijna gebeurd.  Écht, ik kon me bijna niet beheersen, maar het is me toch gelukt.  En fier dat ik op mezelf was toen!  Nu denk ik bij mezelf: gij onozel kieken!  Zo'n kansen laten voorbij gaan, niet te geloven...

Het ergste is eigenlijk nog dat ik dat nù pas besef.  Nu, op dit eigenste moment terwijl ik dit aan het schrijven ben, wanneer alle bruggen ondertussen alweer opgeblazen zijn...  Want ironisch genoeg vertelde Eva me vorige zondag dat ze die dag even bijgelezen had op mijn blog.  Ik vrees dat mijn laatste bericht een verkeerde indruk op haar achtergelaten heeft, want sinds dat telefoongesprek heb ik haar niet meer gehoord...

 

01:13 Gepost door Rigel in Liefde | Permalink | Commentaren (4) | Tags: eva, soap, vakantie |  Facebook |