28-07-10

It's time to face it...

...Eva is history.  Of toch zo goed als...

Nochtans is er nog steeds die aantrekkingskracht tussen ons.  Worden we nog steeds naar elkaar toe gezogen...  Kunnen we uren babbelen met elkaar en zijn we graag bij elkaar...  Alleen is het langs haar kant niet genoeg om van een relatie te kunnen spreken...  Hadden we elkaar pas binnen 2 jaar ontmoet, dan had alles anders gelopen.  Nu is het gewoon nog te vroeg...  Verschillende geesten uit haar verleden spoken nog door haar hoofd en laten té weinig plaats over voor mij...

Ik worstel nu al verschillende weken met de verscheurende keuze: alle contact te verbreken en verder te gaan met mijn leven of contact blijven houden en geduld te hebben.

Optie 1 hebben we al eens geprobeerd. Maar na 2 dagen kreeg ik al een smsje van haar met de vraag hoe het met me ging, en toen ik naar eerlijkheid antwoordde dat ik het lastig had, hingen we voor ik het wist al weer een uur aan de telefoon...

Optie 2 is wat ik volgens die über-romantische films zou moeten doen.  Smoorverliefd blijven en geduldig op haar wachten tot ze klaar is met het verleden te verwerken.  Ik kan verkeerd zijn, maar volgens mij werkt dat niet.  Zie mijn posts over het best friend syndroom en de ladder theorie voor meer uitleg daarover.

Het liefst van al zou ik beiden kunnen combineren.  Verder gaan, andere vrouwen ontmoeten maar toch nog contact blijven houden, ongedwongen leuke dingen doen samen en ooit misschien -mochten we er ooit beiden klaar voor zijn- elkaar terug vinden, zonder dat dat een doel op zich vormt.

Maar hoe zet je verdomme die gevoelens opzij.  Hoe hou je jezelf tegen om haar niet steeds te willen kussen, strelen en knuffelen.  En hoe onderdruk je die constante zin om met haar te vrijen,  wetende ik haar hoogst waarschijnlijk ook wel zover zal krijgen.

Uit respect voor haar doe ik dat nu niet meer, ook al heb ik dikwijls de indruk dat ze dat graag zou hebben.  Maar daarna voelt ze zich dan toch weer schuldig omdat ze enkel ontvangt, en veel te weinig geeft...  Ik hou voorlopig vol, maar dat wil niet zeggen dat ik het er niet ongelofelijk lastig mee heb :-)

00:30 Gepost door Rigel in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: eva, the soap |  Facebook |

Commentaren

Ik kan je alleen zeggen (uit mijn eigen ervaring) als je de combinatie van de 2 opties gaat volgen. Dat dit ook niet simpel is. Ok je gaat nieuwe dames leren kennen etc. Maar volledig gaat je hart nooit openstaan en zo krijgen de andere ook geen eerlijke kans om jou te leren kennen zoals je bent.
Dit is iets heel normaal. Maar dan ook niet eerlijk tegenover iemand anders. En uiteindelijk kom je er meer dan eens gekwetst uit. Omdat je telkens weer aan de andere kant tegen een muurtje loopt ! (en je blijft wat botsen nu en dan haha).

Ach het is allemaal niet simpel.. ik weet dat wel.. ik ben nu ookal sinds 2008 alleen. En bewust of onbewust loop ik telkens tegen dat muurtje. Gewoon door het feit dat ik mezelf er niet voor openzet en mijn hart nog niet 'weer' vrij kan maken voor een nieuwe man !

Heel veel sterkte Rigel !! Wat je ook doet of ook beslist !! Doe vooral waar jij je goed bijvoelt ! Je mag nu eens egoïstisch zijn , se !! haha

groetjes

Gepost door: Kiora | 28-07-10

Reageren op dit commentaar

Ik weet dat de combinatie van de 2 opties niet simpel is. Precies juist omdat ik mijn gevoelens niet opeens een paar klikken minder (tot het niveau van gewone vriendscha) kan draaien. Maar ik weet dat ik het kan, want ik heb het met Lindsey gedaan.

Wat betreft mijn hart openzetten: ik heb echt geen schrik om weer met mijn gezicht tegen de muur te kwakken. Oke, het is geen leuk gevoel, maar ik voel me totaal niet gekwetst of bedrogen. En het is nu ook niet zo dat ik het totáál niet heb zien aankomen hé. Zij is altijd heel eerlijk geweest tegen mij, en dat apprecieer ik enorm aan haar...

Gepost door: Rigel | 28-07-10

De commentaren zijn gesloten.