22-12-09

Single again...

Ik kan perfect zelf mijn onderbroeken en sokken wassen en mijn hemden strijken.  Een diepvriespizza in de oven steken lukt ook nog net.  Ik heb dus niet per sé iemand nodig om voor mij te zorgen, maar ik begin toch meer en meer 'that someone special' te missen.  De laatste weken begon ik meer en meer te beseffen dat Fanny dat niet was en begon ik ook meer en meer naar alternatieven uit te zien.  Het was dus beter om er direct korte metten mee te maken ipv alles aan te laten modderen, hoe moeilijk ik het er ook mee had.  

Nu het tussen ons officieel uit is, is de onrust ook weer in volle kracht teruggekomen.  Ik heb het moeilijk om alleen thuis te zitten.  Het liefst van al zou ik nu direct mijn huis uitstormen en door de straten beginnen dolen op zoek naar mijn ideale vrouw, ipv aan mijn blog te zitten schrijven.  Ik vind het stilaan ook verdacht dat alle vrouwen er deze week plots véél sexier uitzien, mijn standaarden zijn blijkbaar serieus aan het zakken...

Ik denk dat het dus hoog tijd is om even tot rust te komen.  't Is alleen een ambetante periode om nu alleen thuis te gaan zitten.  Ik zal dan maar nog even op mijn tanden bijten en donderdag gezellig mee Kerst gaan vieren met de familie.  Op oudejaarsavond ben ik van plan om een of andere fuif op te zoeken.

Daarna is het tijd voor wat rust.  Vooral op emotioneel vlak dan, want er is nog een hoop werk aan mijn huis te doen.  Dat laat ik al jaren aanslepen, maar het wordt stilaan tijd om dat weer eens vast te pakken...

Deze week is ook duidelijk geworden dat het tussen mij en Lindsey nog niet direct goed zal komen.  We hebben de laatste tijd wel al een paar goeie gesprekken gehad maar ze ergert zich nog veel te veel om kleine dingen die ik verkeerd doe.  Ze beseft zelf heel goed dat ze zelf ook dikwijls fouten maakt, maar ze kan dat blijkbaar niet van mij verdragen.  Ik heb het hier al dikwijls geschreven ik ga er niet op blijven wachten, maar ergens vind ik het toch wel spijtgig...

23:20 Gepost door Rigel in Mezelf | Permalink | Commentaren (8) | Tags: lindsey, onrust, de ideale vrouw |  Facebook |

Commentaren

Die onrust is inderdaad het ergste...Verdriet ween, praat of schrijf je eruit, maar dat nerveuze gevoel, ik loop er de muren van op momenteel!!

Gepost door: Nina | 23-12-09

Reageren op dit commentaar

Awel, ik vind dat nu ook zie, eerst uw plicht doen gelijk of de rest van ons, en dan kunt ge gaan fuiven! ;-)


En die ideale vrouw, die zal op ne goeien dag gewoon ploep aan uw deur staan, zeker weten!

Exit '09 zou naar 't schijnt niet slecht worden ...
(O, ja, muurkes afbreken is vooral heel vermoeiend, dat vooral!) (knipoog)

Gepost door: Tina | 26-12-09

Reageren op dit commentaar

Geloof mij, als ze in het begin van een relatie al vitten op de kleinste dingen blijft het niet duren.. Het zit vrees ik net in die kleine dingen, de kans op slagen..

Gepost door: Illiveris | 27-12-09

Reageren op dit commentaar

@Illiveris Bedankt voor je reactie mijn beste Illiveris maar ik vermoed dat je nog niet goed mee bent. Lindsey is mijn ex die mij steeds tegenstrijdige signalen blijft zenden, al doet ze zo haar best om dat te ontkennen...

Maar ik besef heel goed dat het nooit terug goed komt zolang ze zo blijft vitten op mij. Ik zou er ook voor kunnen zorgen dat ze geen redenen heeft om op mij te vitten door hard mijn best te doen en alles op haar manier te gaan doen, maar dat hou ik toch nooit lang vol en dan begint het gezeur terug opnieuw...

Ze gaat mij moeten terug willen met al mijn 'mankementen', en dat zal dus nog niet voor direct zijn...

Gepost door: Rigel | 28-12-09

Reageren op dit commentaar

Als het zo moet zijn... ...zal het ook zo zijn.
Maar er is één ding dat ik niet zo goed begrijp.
En sorry dat ik dit zeg. Maar zolang je niet kunt verder gaan zal je die ideale vrouw ook niet tegenkomen. Ik denk diep in je hartje dat je graag hebt dat het nog goed komt met Lindsey en zolang dat je dat niet kunt verwerken of plaatsen zal je die ideale vrouw nooit kunnen toelaten.

Nogmaals Sorry, ik zeg gewoon maar mijn mening uit hetgeen dat ik zelf mee maak ... ;-)

groetjes
Anja

Gepost door: Kiora | 01-01-10

Reageren op dit commentaar

@Kiora Je hebt misschien wel gelijk dat ik nog te veel aan Lindsey vast hang dan goed voor me is.

Ik heb dikwijls al lange periodes dat ik denk dat ik over haar ben, maar dan begint ze weer meer toenadering te zoeken, waardoor ik terug verkocht ben. En wanneer dat gebeurd is begint ze weer kritiek te geven en meer afstand te nemen, waardoor ik weer met beide voeten op de grond beland.

Ik denk niet dat ze het met opzet doet. Volgens mij is het meer een soort van evenwichtsoefening. Een soort van aftasten welke soort van relatie we uiteindelijk zullen krijgen. Want hoe je het ook draait of keert, een relatie zullen we altijd blijven hebben: we zien elkaar minstens 1 keer per week om de kinderen uit te wisselen en dan moet er onvermijdelijk ook met elkaar gepraat worden.

Maar ik blijf redelijk nuchter onder dit alles. En niets belet me om ondertussen mijn ogen open te houden, hé? :-)

Gepost door: Rigel | 02-01-10

Reageren op dit commentaar

Hallo Rigel,

ik zie dat jouw bericht al een tijdje geleden gepost is, maar ik lees het nu pas... omdat ik me momenteel in een identieke situatie bevind...

een tijdje geleden heeft mijn vriendin een einde gemaakt aan onze relatie, die voor mij perfect was ...
ze is mij beginnen wantrouwen en kon zo niet verder gaan met mij...
nu moet ik wel toegeven dat ik een eerder gesloten man ben en dat ik wel fouten gemaakt heb
en vooral dat ik haar signalen niet juist geïnterpreteerd heb...
voor die fouten heb ik nu wel spijt, maar ja, spijt kom altijd te laat...

ook ik heb al vele pogingen gedaan om alles weer goed te maken maar zonder resultaat, integendeel, het wordt als maar erger en ik neem mezelf nu voor om geen contact meer met haar te zoeken...

en ook ik ben steeds maar op zoek naar die innerlijke rust, het gemis van iemand die je zo graag ziet is enorm, het is de eerste keer dat ik zoiets meemaak en ben ondertussen als 44 jaar!!!

elk moment van de dag komt ze weer in mijn gedachten en ook al wil ik dat niet, het kleinste detail brengt iets naar boven die mij weer aan die gelukkige tijd met haar herinnerd...

zelf zei ze me onlangs, jij vindt wel iemand anders waarmee je gelukkig word
en ook mijn familie en vrienden geven me die opmerking of zeggen me “ het zal moeten slijten”...

misschien word ik ooit wel weer gelukkig, maar ik kan dat nu (nog) niet geloven...
want ik ben vaan nature iemand die steeds wil goed (soms te goed?) doen voor iedereen en dan komt de vraag bij mij: waarom mag ik dan niet gelukkig zijn...

Rigel, net zoals jij kan ik mijn plan trekken alleen, de was en plas is geen probleem... ben niet bang om alleen te zijn ... maar vind het wel vervelend...
er zijn zovele dingen die met twee veel leuker zijn en als ik nu ergens alleen loop, dan zie ik overal (gelukkige.?) koppels om me heen...

hopen op beterschap
grtjs...

Gepost door: geert | 02-06-12

Reageren op dit commentaar

Tja Geert...
Een moeilijke periode. Maar ook al geloof je het nu nog niet, die negatieve gevoelens slijten wel. Of je terug gelukkig kan worden hangt eigenlijk vooral van jezelf af... Kies je er voor om vooruit te kijken, of blijf je gefocust op je 'mooie' leventje dat voorbij is.
Mijn goeie raad: gun jezelf een periode van rouw en rust, en begin daarna je leven terug op te bouwen... Veel succes!

Gepost door: Rigel | 04-06-12

De commentaren zijn gesloten.