03-05-08

 

Gisteren deed mijn dochtertje haar eerste communie.  Heel de dag op schok met Lindsey: eerst naar de kerk, daarna naar de receptie op school, dan naar de zaal waar het familiefeest was.

Zij had alles met haar zus geregeld.  De zaal, de traitteur, de menukaartjes.  Ook de tafelschikking...  Ik was dus verbaasd dat zij rechtover mij bleek te zitten, en dan nog wel met mijn familie langs 1 kant naast haar.  Dat laatste verwonderde me nog het meest aangezien ze al maanden niet meer bij mijn familie over de vloer wil komen.

Zou de ontdooing die ik de laatste tijd merk zich dan toch voortzetten?  Vorige week heeft ze voor de eerste keer sinds lange tijd eens terug met mij willen praten.  Echt praten dan, niet enkel de praktische zaken ivm de kinderen bespreken.

Ze vertelde me dat ze haar PC nu praktisch niet meer aanzet.  Op zich een goede zaak.  Maar, ze belt nu wel elke dag bijna een uur met één van haar chatvrienden, dus het netto resultaat blijft voor mij hetzelfde.

Tot nu toe staat haar besluit nog steeds even vast.  Ze is er nog steeds niet uit wat ik nu voor haar beteken.  Nog geen tijd gehad om daar nog maar aan te beginnen denken, zei ze.  Geen tijd?  Na 4 weken?

Ze zei ook dat ze nog altijd te veel druk van mij voelt.  Ik was me daar niet echt van bewust...  Wat wil ze dan meer?  Ik hou mij nu al in om haar eens vast te pakken, te strelen of te kussen.  Wil ze dan dat ik ook alles zo maar achter mij laat?  Dat zou inderdaad gemakkelijker zijn, maar ik kan het niet.  Ik vind het fijn om met haar te praten, of gewoon in haar buurt te zijn en ik merk bij haar hetzelfde.  Is dat dan zo raar dat ik daar meer van wil?

Dit maakt mij allemaal wel een beetje verward.  Langs de ene kant voel ik mij beter na deze 2 dagen: ik merk dat er toch nog íets is tussen ons.  Langs de andere kant maakt dat het wel moeilijker voor mij om verder te gaan met mijn leven...

00:41 Gepost door Rigel in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lindsey |  Facebook |

Commentaren

... Ik heb net hetzelfde als je vrouw gedaan toen ik voor de eerste keer met mijn ex uit elkaar was; We zijn toen 14 maanden uit elkaar geweest. Ik zei net hetzelfde. Ik was aan het leven op dat moment, maar besefte elke dag dat ik niet zonder hem wou leven. Zeker toen hij iemand nieuw had ontmoet.
Hij stond met open armen te wachten op me naar 14 maanden

Gepost door: Mystic | 06-05-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.