21-04-08

True friends last forever

Vorige zaterdag was ik op een feestje bij vrienden.  Allez, feestje, zeg gerust feest.  Zij zijn net in hun nieuwe huis getrokken en hadden iedereen die ze kenden uitgenodigd.  Gelukkig is het huis groot genoeg voor al dat volk.

Onder de genodigden was een oude vriend van mij, laat ik hem William noemen.  Van ons moet ik eigenlijk zeggen: ons vrienden clubje begon bijna 22 jaar geleden op school.  4 vrienden die onafscheidelijk waren.  Op school en ook daar buiten.  Toen we afstudeerden zwoeren we dat we elkaar niet uit het ook gingen verliezen, en we hielden woord. 

8 jaar geleden ging het mis.  William zijn relatie was stukgelopen en een andere vriend (Mathias, een 5e die er later bijgekomen was) ging er wat later met het meisje vandoor.  William kon dat niet verkroppen en wou geen contact meer met ons.   Hij dacht dat wij allemaal partij voor Mathias kozen, terwijl wij ons best deden om juist geen partij te kiezen.  Ik heb er al die jaren van af gezien.  Ik heb het altijd spijtig gevonden dat onze vriendschap door zoiets stoms om zeep geholpen was.

Enfin, tijdens die 8 jaar heb ik hem 1 keer teruggezien en toen was het weerzien nogal koel.  Zaterdag stond hij plots terug voor mijn neus en zijn begroeting was redelijk hartelijk.  Het gesprek begon ook nu weer redelijk zakelijk maar stilaan ontdooide het wel.  Hij wil duidelijk weer contact met ons en wij willen niets liever, en tot onze grote vreugde stemde hij in om binnenkort nog eens mee te gaan als wij allemaal samen iets gaan eten.

Ik kijk er al naar uit!  Eindelijk allemaal nog eens samen weg.  Ik heb er maar 8 jaar op moeten wachten...

23:37 Gepost door Rigel in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vrienden, uitgaan |  Facebook |

15-04-08

Nieuw zwart gat ontdekt

Belgische wetenschappers hebben dit weekend een nieuw zwart gat ontdekt.  Het bijzondere aan dit zwarte gat is dat nog maar pas ontstaan is en dus nog in volle ontwikkeling is.  Ook bijzonder is dat dit zwart gat gevaarlijk dichtbij is.   Gevaarlijk omdat zwarte gaten ervoor berucht zijn alle positieve energie op te zuigen.  Dichtbij omdat dit nieuwe zwarte gat zich in Oost-Vlaanderen bevindt...   In mijn huis dus...

Ik ben er voorlopig nog niet aan ten prooi gevallen.  Ik hoop dat ik dat zo kan houden... dat ik het gat terug dicht kan maken, misschien wel door het te vullen met al mijn miserie...

De voorbije week is redelijk goed verlopen.  Niets vergeten, niets verkeerd gelopen, niets te lang uitgesteld...  Ik heb boterhammetjes gesmeerd, opvang geregeld, avondeten gekookt, voor de eerste keer zelf de was gedaan en zelf de strijk gedaan, kinderen in bad en in bed gestoken. 

Op zich is dit allemaal niets bijzonders.  Duizenden vrouwen (en mannen) doen dit elke dag...  Lindsey deed dit elke dag...  Zij regelde altijd alles, ik hielp alleen maar.  Nu heb ik het voor het eerst alleen moeten doen.  Ik was er niet gerust in...  Ik twijfelde aan mezelf, maar het is me gelukt.  Ik ben trots op mezelf!  Misschien nog niet de ideale man, maar deze week was ik de ideale papa;-)

Vrijdagavond kwam Lindsey de kinderen ophalen.  Van zodra de deur achter hen dicht ging ontstond het zwarte gat.  Het is ongeloofelijk hoe een huis plotseling zo leeg kan lijken.   Ik mis hun gelach, hun gekwebbel, hun druk gedoe en vooral hun knuffels.  Nu pas voel ik mij echt alleen...

Zondag voelde ik mij rotslecht en gaapte het zwart gat akelig dichtbij, maar ik heb mijzelf kunnen redden.  Ik heb mijn mp3 speler opgezet, ben buiten gegaan en ben het gras gaan afrijden.  Normaal haat ik dat maar nu bracht het mij rust.  Na 2 uurtjes buiten met goeie muziek was het gras af en was ik een ander mens.

Ik zie het weer zitten en ik hoop dat ik dat zo kan houden...

00:56 Gepost door Rigel in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: zwart gat, ideale man, kinderen |  Facebook |

06-04-08

Het is zover

Lindsey heeft gisteren het huis verlaten en plaats gemaakt voor een vreemde kilte.  Ze is terug bij haar ouders gaan wonen, in hetzelfde huis waar ze 10 jaar geleden niet snel genoeg weg uit weg kon komen.  Ondertussen is haar relatie met haar vader veel verbeterd, maar ik denk dat het toch niet gemakkelijk zal zijn.  Toch is ze blijkbaar liever daar dan hier bij mij...

Het vertrek was zo onwezelijk, zo on-Lindsey...  Normaal heeft ze alles voor haar kinderen over, maar gisteren had ze er niet al te veel aandacht voor, ze was te druk bezig met inpakken en inladen...  Ons dochtertje (7j, 1ste lj) had in haar kinderlijke onschuld een briefje voor haar geschreven: "mama, ik weet dat je weggaat, maar ik vind het niet leuk.  Ik zou willen dat je hier blijft".  Lindseys reactie was zo koel dat het eigenlijk ongepast was: "goed zo, mooi briefje geschreven".  Het kind stond er maar bedroefd bij te kijken en droop af.  Een kwartiertje later kwam ze op mijn schoot troost zoeken: "ik heb mama mijn briefje laten lezen, maar ze zei alleen maar 'goed gedaan'".  Mijn hart brak.  Hoe moest ik dat kind in godsnaam wijs maken dat haar moeder haar niet in de steek liet, maar wegging om mij...

Van zodra Lindsey de deur achter zich gesloten had keerde de rust terug.  Ik mag het zelfs een geslaagde avond noemen.  De kinderen hielpen mij koken voor het avondeten (patatten, kip en appalmoes) en vonden het achteraf superlekker.  Daarna hebben we samen nog wat TV gekeken en daarna naar bed.  Ik ben er zelf ook op tijd ingekropen...

Vandaag merkte ik dat ze er alle 2 nog veel mee bezig waren.  Daarom heb ik hen vanmiddag maar meegenomen naar de nieuwe dinosaurus-vleugel van het natuurhistorisch museum in Brussel.  Zo hebben ze zich in elk geval een aantal uur kunnen amuseren zonder te veel aan mama te denken.

Mij heeft het ook geen kwaad gedaan ;-)

23:33 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: afscheid, kinderen, lindsey |  Facebook |