26-03-08

Ik ben zo goed ;-)

Gisteren had ik mijn jaarlijkse evaluatie op mijn werk.  Ik weet het, ze zijn er naar jaarlijkse gewoonte weer rijkelijk laat mee, maar als compensatie wordt een eventuele opslag wel retroactief vanaf januari uitgekeerd... 

Het klinkt waarschijnlijk ijdel, maar ik kan eerlijk zeggen dat ik nog nooit van mijn leven een negatieve evaluatie gekregen heb.  Over het algemeen zijn ze altijd tevreden over mij, dus verwachtte ik deze keer weer hetzelfde verhaaltje: we zijn tevreden over jou, maar er zijn toch nog een paar puntjes voor verbetering vatbaar...

Groot was mijn verbazing dat er dit keer geen negatieve punten aan de pas kwamen...  Ik kreeg zelfs een boven gemiddelde score.  Ik heb ondertussen al een aantal verschillende werkgevers achter de rug, elk met hun eigen evaluatie-procedures, maar nog nooit van m'n leven heb ik ooit al gehoord dat ik beter dan verwacht was.  "Beter dan verwacht" heeft namelijk ook finaniciële gevolgen:  het betekent ook meer dan 100% van de jaarlijkse bonus, en daar zijn werkgevers meestal nogal gierig mee ;-)

Het gevoel hebben geapprecieerd te worden op m'n werk vind ik het allerbelangrijkste, meer nog dan goed betaald te worden.  Dat het deze keer beiden is, is natuurlijk de max!

21:46 Gepost door Rigel in Werk | Permalink | Commentaren (4) | Tags: complimenten |  Facebook |

20-03-08

Teruggevonden gedachten

Soms springt er plots iets terug in je gedachten waar je al een hele tijd niet meer aan gedacht hebt... 

Dikwijls zijn dit maar banaliteiten, maar af en toe zit er ook wel iets belangrijks bij.  Iets dat je misschien uit je gedachten gebannen hebt, maar dat altijd stil is blijven wachten tot het denkt dat de tijd rijp is om terug naar boven te komen en weer in je hoofd te komen rondspoken.

Dit is vorige week ook bij mij gebeurd...  Ik had er al jaren lang niet meer aan gedacht, en plots zit het weer midden in mijn gedachten.  Er gaat geen dag meer voorbij of ik denk er weer aan...

Een 12-tal jaren geleden op een zwoele zomeravond waren Lindsey en ik gaan zwemmen in het opluchtzwembad in ons dorp.  Ik was rustig wat aan het zwemmen toen er plots een man al roepend en duidelijk in paniek naast mij in het zwembad springt.  Ik vraag mij af wat er aan de hand is, maar dan zie ik dat hij een kind van de bodem van het zwembad opvist.  Het kind ademt niet meer...

Al snel komt de eigenaar van het zwembad aangelopen, neemt het kind uit de handen van de vader die compleet overstuur is en neemt het mee in een barak waar hij een zielige poging begint om het te reanimeren.  Het toeval wil dat ik een tijdje daarvoor een EHBO cursus gevolgd had, dus ging ik kijken of ik kon helpen.

Die man was ongelofelijk aan het prutsen.  Ten eerste was het al een slecht idee om het kind in een warme muffe barak te leggen, want daar is veel minder zuurstof dan buiten.  Ten 2e moet je beginnen met het hoofd naar achteren te buigen zodat de tong de luchtpijp niet kan afsluiten, maar dat kind lag met zijn hoofd op een zak zodat het bijna met zijn kin tegen zijn borst lag.  Ik legde de man uit dat hij verkeerd bezig was, maar hij zwoer me dat hij een EHBO diploma had en het allemaal wel wist; ik kon beter maar buiten gaan.  Ik probeerde daarna nog wat tips te geven, maar de man bleef volhouden dat hij wist waar hij mee bezig was.  Nochtans bewoog de borstkas van het kind niet eens toen hij het beademde...

Toen de andere mensen ook opmerkingen begonnen te maken gaf hij uiteindelijk toe en mocht ik overnemen...  Ik nam de zak weg, duwde het hoofd naar achter en begon mond-op-mond beademing toe te passen.  Nu pas zag je de borstkas van het kind op en neer gaan...  Eerst een paar keer beademen, daarna hartmassage, dan weer beademen, enz... 

Het duurde misschien maar 10 minuten eer de MUG ter plaatse was, maar ik kan je verzekeren, dat waren de langste 10 minuten van mijn leven.  Ik was heel content dat de specialisten het over kwamen nemen.  Groot was mijn ontgoocheling toen ze er na 5 minuten al mee ophielden.  Ze gaven het op... niets meer aan te doen... 

Mijn gedachten van dat moment spoken nu terug altijd maar door mijn hoofd.  Had ik niet kunnen zien dat er een kind naast mij op de bodem lag?  Lag het kind al te lang in het water of heb ik gewoon kostbare tijd verloren door die man zo lang te laten prutsen?  Heb ik het zelf wel goed gedaan? Ik had het zelf ook nog nooit in praktijk toegepast.

Ik zie de familie van het kind ook weer voor mij staan.  Gebroken, maar mij toch bedanken dat ik het geprobeerd had.  Ook het reutelende geluid van de lucht die binnendringt in die longen gevuld met water hoor ik weer...

Waarom komt dat nu juist terug naar boven, net in deze moeilijke periode in mijn leven?  Ik kan die gedachten en emoties nu wel missen als kiespijn. Ik heb nu wel belangrijkere dingen aan mijn hoofd...

23:40 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ehbo, falen, gedachten, kinderen, de dood |  Facebook |

19-03-08

...en terug

Mijn weekend was geslaagd.  Het was fijn om nog eens een weekendje zonder stress door te brengen, samen met mensen die mij appreciëren en steunen.  Natuurlijk waren er ook een paar momenten dat ik mij een beetje verloren voelde, maar die momenten waren schaars.

Mijn kinderen heb ik daar amper gezien. Die amuseerden zich kostelijk met de 19 andere kinderen die daar rondliepen; de jongste 4 maand, de oudste 13 jaar.  Alleen 's avonds voor ze in bed gingen hadden we even tijd voor elkaar.

We sliepen met z'n 3-tjes in 1 slaapkamer met een dubbel bed.  Ik had een luchtmatras meegenomen en die naast het bed op de grond gelegd.  Ik was van plan om daar zelf op te gaan liggen, maar daar waren de kinderen niet mee akkoord.  Ze begonnen bijna te vechten om daar zelf te mogen slapen.  OK voor mij, maar er was te weinig plaats om daar met 2 te liggen, dus moest het om de beurt.

Weer een gevecht natuurlijk: over wie nu eerst op de luchtmatras mocht slapen.  Het feit dat de achterblijver naast papa mocht slapen maakte geen enkele indruk. Zo zie je maar hoe belangrijk ik ben ;-)

Dan moest papa maar kiezen he.  Gelukkig was het (zeer overtuigend gespeeld) verdriet van de achterblijver van korte duur en kon de nacht beginnen...  En, het bleek nodig ook!  De jongste heeft het langste geslapen van iedereen.  Zelfs toen een bende jonge hooligans kabaal maakten voor onze slaapkamerdeur bleef hij rustig doorslapen.  2 dagen op rij...

Ik wou dat ik dat ook kon, zo onbezorgd slapen.  Ik word altijd samen met de eerste wakker...

00:23 Gepost door Rigel in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderen, amuseren, vrienden |  Facebook |