20-03-08

Teruggevonden gedachten

Soms springt er plots iets terug in je gedachten waar je al een hele tijd niet meer aan gedacht hebt... 

Dikwijls zijn dit maar banaliteiten, maar af en toe zit er ook wel iets belangrijks bij.  Iets dat je misschien uit je gedachten gebannen hebt, maar dat altijd stil is blijven wachten tot het denkt dat de tijd rijp is om terug naar boven te komen en weer in je hoofd te komen rondspoken.

Dit is vorige week ook bij mij gebeurd...  Ik had er al jaren lang niet meer aan gedacht, en plots zit het weer midden in mijn gedachten.  Er gaat geen dag meer voorbij of ik denk er weer aan...

Een 12-tal jaren geleden op een zwoele zomeravond waren Lindsey en ik gaan zwemmen in het opluchtzwembad in ons dorp.  Ik was rustig wat aan het zwemmen toen er plots een man al roepend en duidelijk in paniek naast mij in het zwembad springt.  Ik vraag mij af wat er aan de hand is, maar dan zie ik dat hij een kind van de bodem van het zwembad opvist.  Het kind ademt niet meer...

Al snel komt de eigenaar van het zwembad aangelopen, neemt het kind uit de handen van de vader die compleet overstuur is en neemt het mee in een barak waar hij een zielige poging begint om het te reanimeren.  Het toeval wil dat ik een tijdje daarvoor een EHBO cursus gevolgd had, dus ging ik kijken of ik kon helpen.

Die man was ongelofelijk aan het prutsen.  Ten eerste was het al een slecht idee om het kind in een warme muffe barak te leggen, want daar is veel minder zuurstof dan buiten.  Ten 2e moet je beginnen met het hoofd naar achteren te buigen zodat de tong de luchtpijp niet kan afsluiten, maar dat kind lag met zijn hoofd op een zak zodat het bijna met zijn kin tegen zijn borst lag.  Ik legde de man uit dat hij verkeerd bezig was, maar hij zwoer me dat hij een EHBO diploma had en het allemaal wel wist; ik kon beter maar buiten gaan.  Ik probeerde daarna nog wat tips te geven, maar de man bleef volhouden dat hij wist waar hij mee bezig was.  Nochtans bewoog de borstkas van het kind niet eens toen hij het beademde...

Toen de andere mensen ook opmerkingen begonnen te maken gaf hij uiteindelijk toe en mocht ik overnemen...  Ik nam de zak weg, duwde het hoofd naar achter en begon mond-op-mond beademing toe te passen.  Nu pas zag je de borstkas van het kind op en neer gaan...  Eerst een paar keer beademen, daarna hartmassage, dan weer beademen, enz... 

Het duurde misschien maar 10 minuten eer de MUG ter plaatse was, maar ik kan je verzekeren, dat waren de langste 10 minuten van mijn leven.  Ik was heel content dat de specialisten het over kwamen nemen.  Groot was mijn ontgoocheling toen ze er na 5 minuten al mee ophielden.  Ze gaven het op... niets meer aan te doen... 

Mijn gedachten van dat moment spoken nu terug altijd maar door mijn hoofd.  Had ik niet kunnen zien dat er een kind naast mij op de bodem lag?  Lag het kind al te lang in het water of heb ik gewoon kostbare tijd verloren door die man zo lang te laten prutsen?  Heb ik het zelf wel goed gedaan? Ik had het zelf ook nog nooit in praktijk toegepast.

Ik zie de familie van het kind ook weer voor mij staan.  Gebroken, maar mij toch bedanken dat ik het geprobeerd had.  Ook het reutelende geluid van de lucht die binnendringt in die longen gevuld met water hoor ik weer...

Waarom komt dat nu juist terug naar boven, net in deze moeilijke periode in mijn leven?  Ik kan die gedachten en emoties nu wel missen als kiespijn. Ik heb nu wel belangrijkere dingen aan mijn hoofd...

23:40 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ehbo, falen, gedachten, kinderen, de dood |  Facebook |

Commentaren

emoties ik begrijp exact wat je hier zegt! En mijn idee is dat je nu zo fel bezig bent met hevige emotie's, dat het waarschijnlijk daardoor is dat (ongewenste) hevige emotie's boven komen...

Gepost door: a-woman | 26-03-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.