25-02-08

Wat is er toch mis met mij?

Ik weet altijd perfect wat ik wil. Ik weet meestal ook wat ik moet doen om het te bereiken...  En toch, om een of andere reden, kan ik mezelf er moeilijk toe brengen om er aan te beginnen...

Of het nu iets is als plafonds leggen of de ramen en deuren van onze garage verder afwerken of iets heel stoms als een babysit regelen, mijn verzekeringsagent bellen, een loshangende plint vastmaken, ik blijf het altijd maar uitstellen...

Ik ben helemaal niet lui, want als iemand anders hulp vraagt ben ik meestal de eerste om ja te zeggen.  Het is ook niet zo dat ik er geen gewoon geen zin in heb, want veel van de dingen die ik blijf uitstellen wil ik wel degelijk.

Waarom ik ze dan blijf uitstellen?  Ik weet het echt niet.  Ik heb mijn hoofd er al over gebroken, maar ik kan het niet verklaren.  Het is alsof ik telkens plots een onverklaarbare schrik krijg wanneer ik ergens aan moet beginnen.  Meestal zijn de dingen ook niet zo dringend zodat ik ze nog even kan uitstellen, wat dan ook direct gebeurt.  En dan nog eens... en nog eens...  tot ik ze compleet vergeet.  Ik denk er dan aan terug op momenten dat ik er onmogelijk aan kan beginnen zoals wanneer ik in mijn auto zit.  Tegen de tijd dat ik thuis ben ben ik het al lang weer vergeten...

Zo moest ik vorige week aan de personeelsdienst vragen naar de gevolgen van onze scheiding op de hospitalisatieverzekering van onze kinderen.  Ik had een herinnering in mijn GSM gezet op maandag 10u. Om 10u maakte ik mezelf wijs dat ik het te druk had, dan maar een uurtje uitgesteld.  Om 11u nog steeds te druk, weer uitgesteld...  's avonds tijdens het naar huis rijden viel mijn frank.  Vergeten!  Pas donderdagnamiddag heb ik mijn mailtje verstuurd...  4 dagen heb ik er dus over gedaan om een stomme mail te versturen.

Het ergste vind ik nog dat wanneer iemand er mij aan herinnert dat ik iets vergeten ben, ik verveeld ben.  Ik ben dan eerder verveeld op mezelf, maar bij de anderen komt dat natuurlijk over alsof ik kwaad ben op hen, dus zeggen ze de volgende keer natuurlijk niets meer, wat dan weer goed uitkomt voor mij...

Ik zit al enkele jaren met dit probleem en wil er echt wel iets aan doen maar - o ironie- dat stel ik ook altijd maar uit.  Ik maakte eerst wijs dat ik er zelf wel uit kon geraken, maar ik zie nu in dat dat onmogelijk is.  Ik heb hulp nodig, dat heb ik al aan mezelf toegegeven.  Ik ben ook al 6 weken van plan om naar die psycholoog te bellen waar we op gesprek geweest zijn, maar je raadt het al...

Het moet nu afgelopen zijn!  Ik heb het véél te ver laten komen...  Tijd om mijn self-restauration project écht te starten.  Morgen bel ik naar die psycholoog.  Echt, ik meen het deze keer!

Hoop ik...

21-02-08

Maffe droom

Vooral de weekends vallen mij zwaar tegenwoordig. In de week is het meestal te druk: je komt 's avonds pas thuis, even tijd maken voor de kinderen, daarna eten, de kinderen in bed, de boel wat opruimen en voor je het weet is het al 21u.  In de weekends heb ik te veel vrije tijd.  Te veel tijd om na te denken en te veel tijd om mij te ergeren aan mijn huidige situatie: een simpele babbel, eens naar een filmpje gaan, eens lekker gaan eten of gewoon maar iets gaan drinken.  Allemaal simpele dingen die plots niet meer mogelijk blijken met Lindsey.  Al mijn vrienden en vriendinnen zijn getrouwd of in een relatie.  Ze zijn er wel voor mij wanneer ik ze nodig heb, maar ik wil ze ook niet elke week ergens mee naartoe gaan sleuren... Ik heb geen zin om een goed doel te worden...

Daarom heb ik mij onlangs ingeschreven op een dating site.  Niet om al direct een nieuwe relatie te beginnen, maar gewoon om een paar vrouwen te vinden waarmee ik de dingen kan doen die ik nu zo hard mis...  Ik heb tot nu toe enkel nog maar mijn profiel in orde gezet en nog geen contact gehad (of gezocht) met iemand.  Toch blijk ik met deze nieuwe stap onderbewust hard bezig te zijn, want ik heb daar vannacht over gedroomd:

Ik had 's avonds mijn kinderen in bad gezet.  Wie kleine kinderen heeft weet dat je dan een grote kans hebt om kletsnat te worden, dus ik had mij al voorbereid en mij op voorhand al uitgekleed.  Na het bad had ik de kinderen in bed gelegd en een pyama aangedaan om beneden via die website nog wat op zoek te gaan naar interessante vrouwen.  Het duurde niet lang of ik geraakte in gesprek met een vrouw met een interessant profiel.  Zij had er geen foto bij gezet dus ik wist totaal niet hoe ze er uit zag, maar ze bleek wel in de buurt te wonen.  Om een of andere reden (god weet wat er zich allemaal in mijn onderbewuste afspeelt) besliste ik plots om een briefje in haar brievenbus te gaan steken.  Ik dus in mijn auto daar naartoe.  Ik stapte uit, nam mijn autosleutels in de hand en ging naar de voordeur waar de brievenbus ingebouwd was.  Ik stak mijn briefje in de sleuf en ja, je raadt het al, mijn autosleutels vielen er toch wel mee in zeker?

Daar stond ik dan... auto op slot, niemand te zien, geen GSM bij...  Wat kon ik anders doen dan aanbellen en mijn sleutels terugvragen?  Ik drukte op de bel, maar niemand kwam open doen. Misschien was er niemand thuis? Ik besloot om dan maar even langs achter gaan kijken.  Daar zag ik binnen licht branden achter de gordijnen en klopte op de achterdeur.  Na even wachten kwam er iemand open doen.  Daar stond ze dan, in levende lijve...  en wat een lijf!  Ik moest even slikken, want zó knap had ik haar totaal niet verwacht.  Ik herpakte me snel, stelde me voor en legde uit wat er gebeurd was.  Zij lachte en vroeg me even binnen...

Ze bleek nog bij haar moeder te wonen maar die zat voor TV te slapen.  We raakten wat aan de praat en al vlug was ik vergeten waarom ik daar eigenlijk was.  Het klikte wonderwel tussen ons.  Ik kon mijn ogen niet van haar af houden en ik zag dat zij mij ook wel zag zitten.  Een sensuele spanning begon tussen ons te stijgen.  Spijtig dat haar moeder daar zat (was ondertussen wakker geworden), anders had ik vast en zeker wat geprobeerd.  Ik was dan ook verheugd dat ze me voorstelde om samen ergens iets te gaan drinken of zo.

Toen viel plots mijne frank: ik stond daar nog steeds in mijn pyama!  Dit plotse besef kwam zo hard aan dat ik wakker werd.  Doeme!  Het begon net spannend te worden...

Wel raar dat die droom de romantische toer op ging, terwijl dit echt niet mijn bedoeling is.  Nu toch nog niet Knipoog

23:43 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: daten, dromen, chatten, kinderen, lindsey |  Facebook |

19-02-08

Liefde...


Mystic haar post(http://missmystic.blogspot.com/2008/02/all-you-need-is.html) bracht mij aan het denken.  Ik denk dat zij een fout maakt die ik vroeger zelf gemaakt heb: mijn relatie geanalyseerd om mezelf te behoeden van gekwetst te worden.

Zo'n gedrag leidt naar ongezonde situaties heb ik mogen ervaren.  Elk negatief detail wordt vergroot en onderzocht en krijgt daardoor meer aandacht dan het verdient.  Hierdoor worden de positieve zaken onderbelicht en lijkt de relatie slechter dan ze in feite is.  Wat erger is dat je negatieve houding ook negatieve reacties gaat veroorzaken bij je partner, wat de boel natuurlijk nog verder verziekt.

Ik wil even illustreren tot welke dingen dit bij mij geleid heeft:

Ik kende Lindsey al enkele jaren voor we een relatie begonnen.  Tijdens die tijd fladderde ze van het ene liefje naar het andere.  Misschien vertel ik ooit nog wel eens hoe wij samen gekomen zijn, maar toen het eenmaal zo ver was had ik schrik dat ik ook een maar een nummertje in de rij was.  Ik besloot er maar gewoon van te profiteren en te zien wat er van zou komen.  Na verloop van tijd, toen de relatie serieuzer werd, begonnen die twijfels terug de kop op te steken. Onbewust begon ik Lindsey constant in de gaten te houden.  Niet dat ik jaloers was, verre van.  Ik  bestudeerde alleen te veel hoe zij mij behandelde en veel te weinig hoe ik haar zou moeten behandelen.

Dit ging soms over absurde en onbenullige dingen: als Lindsey mij een kleiner glas gaf dan zichzelf dan had ik dat gezien.  Als ze daarna het laatste stuk fruit nam, zonder te vragen of ik dat misschien wou, dan voelde ik mij gekwetst.  Niet omdat ik toevallig dat stuk fruit wou, meestal zelfs niet.  Het was gewoon omdat ze er niet aan dacht om het aan mij te vragen.  In het gezin waar ik ben opgevoed deed je zo'n dingen uit jezlf.  Daar zorgde je ervoor dat de ander het grootste glas kreeg en als je zelf al veel fruit gegeten had, dan vroeg je dat eerst aan de anderen vooraleer dat laatste stuk ook op te eten.  Het feit dat zij dit niet bij mij deed kwam bij mij dan ook over alsof zij mij niet genoeg respecteerde of dat ze egoïstisch was.

Lindsey had een totaal andere opvoeding gekregen.  Zij had die kleine dingen nooit geleerd en was zich er ook niet bewust van.  Het feit dat ik me over dergelijke onbenulligheden druk maakte kwam bij haar over als kritiek, terecht zo zie ik nu in.  Zij begon zich aan mijn ergernissen aan te passen, maar voelde zich daar niet echt goed bij:  zij voelde zich ondergewaardeerd en niet geliefd...

Naarmate de tijd verstreek werd ik rustiger.  Ik stopte stilaan met analyseren en werd tevreden met wat ik had.  Nu blijkt dat ik de schade die ik toen gemaakt heb nooit heb kunnen herstellen.  Hoe kon ik ook?  Ik had ze niet eens opgemerkt!  Ik was toen zo hard bezig met mezelf te beschermen dat ik niet zag wat ik bij haar aanrichte.  IK was de egoïst in plaats van zij.

Niet dat ik de schuld van onze scheiding nu op mij neem, maar ik kan ondertussen wel beter begrijpen hoe het zover is kunnen komen...

23:23 Gepost door Rigel in Liefde | Permalink | Commentaren (4) | Tags: lindsey, relaties, analyseren |  Facebook |