25-02-08

Wat is er toch mis met mij?

Ik weet altijd perfect wat ik wil. Ik weet meestal ook wat ik moet doen om het te bereiken...  En toch, om een of andere reden, kan ik mezelf er moeilijk toe brengen om er aan te beginnen...

Of het nu iets is als plafonds leggen of de ramen en deuren van onze garage verder afwerken of iets heel stoms als een babysit regelen, mijn verzekeringsagent bellen, een loshangende plint vastmaken, ik blijf het altijd maar uitstellen...

Ik ben helemaal niet lui, want als iemand anders hulp vraagt ben ik meestal de eerste om ja te zeggen.  Het is ook niet zo dat ik er geen gewoon geen zin in heb, want veel van de dingen die ik blijf uitstellen wil ik wel degelijk.

Waarom ik ze dan blijf uitstellen?  Ik weet het echt niet.  Ik heb mijn hoofd er al over gebroken, maar ik kan het niet verklaren.  Het is alsof ik telkens plots een onverklaarbare schrik krijg wanneer ik ergens aan moet beginnen.  Meestal zijn de dingen ook niet zo dringend zodat ik ze nog even kan uitstellen, wat dan ook direct gebeurt.  En dan nog eens... en nog eens...  tot ik ze compleet vergeet.  Ik denk er dan aan terug op momenten dat ik er onmogelijk aan kan beginnen zoals wanneer ik in mijn auto zit.  Tegen de tijd dat ik thuis ben ben ik het al lang weer vergeten...

Zo moest ik vorige week aan de personeelsdienst vragen naar de gevolgen van onze scheiding op de hospitalisatieverzekering van onze kinderen.  Ik had een herinnering in mijn GSM gezet op maandag 10u. Om 10u maakte ik mezelf wijs dat ik het te druk had, dan maar een uurtje uitgesteld.  Om 11u nog steeds te druk, weer uitgesteld...  's avonds tijdens het naar huis rijden viel mijn frank.  Vergeten!  Pas donderdagnamiddag heb ik mijn mailtje verstuurd...  4 dagen heb ik er dus over gedaan om een stomme mail te versturen.

Het ergste vind ik nog dat wanneer iemand er mij aan herinnert dat ik iets vergeten ben, ik verveeld ben.  Ik ben dan eerder verveeld op mezelf, maar bij de anderen komt dat natuurlijk over alsof ik kwaad ben op hen, dus zeggen ze de volgende keer natuurlijk niets meer, wat dan weer goed uitkomt voor mij...

Ik zit al enkele jaren met dit probleem en wil er echt wel iets aan doen maar - o ironie- dat stel ik ook altijd maar uit.  Ik maakte eerst wijs dat ik er zelf wel uit kon geraken, maar ik zie nu in dat dat onmogelijk is.  Ik heb hulp nodig, dat heb ik al aan mezelf toegegeven.  Ik ben ook al 6 weken van plan om naar die psycholoog te bellen waar we op gesprek geweest zijn, maar je raadt het al...

Het moet nu afgelopen zijn!  Ik heb het véél te ver laten komen...  Tijd om mijn self-restauration project écht te starten.  Morgen bel ik naar die psycholoog.  Echt, ik meen het deze keer!

Hoop ik...

Commentaren

Even serieus Jij ervaart jouw probleem duidelijk als een last. Dus neem ik het ook serieus op. Een tijdje geleden had ik het zelf over "uitstelgedrag" op mijn blog. Daarop kreeg ik een reactie dat dit met een moeilijke term "procrastinatie" heet. En ja, als je dit in hele hoge mate hebt, dan moet je je laten helpen... of liever begeleiden daarin. In mijn zoektocht naar de term, kwam ik op volgende blog terecht: http://procrastinatora.skynetblogs.be/
Een studente die al heel haar leven opbokst tegen zichzelf om in gang te schieten voor vanalles en nog wat. Klik er eens op -en dan wel nu! ;o)- en lees de nuttige informatie op haar site.
Ik hoop dat het je verder helpt...

Gepost door: Lentesneeuw | 25-02-08

Reageren op dit commentaar

Je loopt er wat gelaten bij, niets interesseert je nog, alles is teveel... enz...
Het is een gevoel dat je overmeestert! Je hebt gelijk, de beste oplossing is er iets aan proberen te doen!
Je moet jezelf weer proberen terug te vinden, en soms, tja soms gaat het niet alleen!
De eerste stap is gezet! Dus vooruit nu... laat je niet hangen, laat je niet gaan, daar is het leven veel te mooi voor!

Ik wens je een leuke dag!
Lieve groetjes,

Gepost door: M&M | 25-02-08

Reageren op dit commentaar

Join the club Ik heb daar dus zelf ook geweldig veel last van, maar ik dacht eigenlijk dat dat voor de meeste mensen zo was, dus stel ik mij daar niet teveel vragen bij

Gepost door: Kwik | 26-02-08

Reageren op dit commentaar

Heb je het alleen met dingen die je voor jezelf moet doen, vind je jezelf niet belangrijk genoeg om tijd voor te nemen? Blijkbaar lukt het wel als anderen je vragen om iets te voor hen te doen. Misschien moet je gewoon wat consequenter zijn. Zo lukt het bij mij toch. Ik noteer alles in mijn agenda wat ik moet doen en ik hou me er dan ook aan. Dat is het enige wat echt werkt voor mij. Ik zet het zowel in mijn gsm (met alarm) én in mijn google agenda die me dan mailt om me eraan te herinneren. Ik denk dat je jezelf nu op de 1e plaats moet zetten en de dingen doen die voor je nodig zijn. Het is jouw leven, neem het in handen en doe de dingen die je moet doen.

Nog een hele fijne dag !

Gepost door: Nana | 29-02-08

Reageren op dit commentaar

gewoon doen man, het moment dat je het bedenkt: doen, als je in de wagen zit en je bedenkt dat je moet bellen naar ergens voor teen of tander, stop aan de kant, neem je gsm en bel, dan rij je nog zo content weer verder!

Gepost door: syho | 29-02-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.