31-01-08

Tandje bijsteken...

Op donderdag halen mijn ouders om vier uur de kinderen van school af.  Normaal gaat Lindsey ze dan 's avonds daar afhalen, maar sinds mijn ouders weten dat wij gaan scheiden wil ze dat niet meer.  Ik begrijp haar redenering wel een beetje: ze wil mijn ouders niet forceren om haar nog in huis te laten, maar volgens mij heeft ze ook wel schrik om hun onder ogen te komen. Per slot van rekening is zij diegene die er een punt achter zet.

Nu, daar wou ik het vandaag niet over hebben...  Lindsey werkt vandaag laat.  Het is het einde van de maand en als personeelsverantwoordelijke moet zij er dan voor zorgen dat alle lonen correct en op tijd uitbetaald worden.  Anders zorgt zij er voor dat het eten klaar staat wanneer wij thuis komen, maar vandaag dus niet...  Daar komt nog bij dat ik wat te lang ben blijven plakken bij mijn ouders (zij zijn natuurlijk geïnteresseerd hoe de situatie thuis evolueert en we hebben daar wat over gepraat).

Daardoor kwamen we pas thuis om vijf voor zeven.  Lindsey staat er op dat de kinderen in de week op tijd naar bed gaan (tussen zeven en half acht) omdat ze anders 's morgens niet uitgeslapen zijn.  Ik wist dus al dat ik weer slechte punten ging scoren want dat kon me nooit van z'n leven lukken: ik moest eerst nog gaan koken...  Normaal liggen er altijd wel een paar snel-klaar maaltijden in de kelder (zo van die zakjes met gedroogde pasta waar je gewoon wat water moet bijdoen, 10 minuten laten koken en klaar), maar vandaag dus niet.  Ook de diepvries bleek niet erg hulpvol.  Geen pizza's of ingevroren kliekjes meer.  Frieten hadden ze nog maar 2 dagen geleden gegeten, dus dat mocht ik ook vergeten...

Ik begon stilaan hopeloos te worden.  Als ik echt nog moest beginnen met patatten te schillen en vlees en groenten te ontdooien waren we zeker voor een uur vertrokken eer alles achter onze kiezen zou zitten.  Dan nog maar eens alle vriesvakken aan een grondig onderzoek onderworpen ...  met success.  Ik vond nog net 2 pakjes opgerolde pannenkoeken onder een stapel biefstukken en koteletten. Vijf minuutjes de microgolf in en we konden aan tafel.  De kinderen vonden het helemaal niet erg dat het "maar" pannenkoeken waren en hebben gesmuld.  Een half uurtje later konden ze dan ook al naar bed, zodat ze er toch nog om kwart voor acht in lagen.  Maar een kwartiertje retard, viel nog mee...

Ik zal volgende keer toch beter op voorhand al eens nadenken en checken of alles wat ik nodig heb in huis is zodat ik beter voorbereid ben.  Vroeger regelde Lindsey al die zaken maar ik begin te vermoeden dat ze het deze keer wel eens per ongeluk express vergeten zou kunnen zijn.

Gelijk heeft ze, want om echt "de ideale man" te worden zal ik nog een serieus tandje mogen bijsteken...

23:02 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: kinderen, lindsey, koken, stressen, ideale man |  Facebook |

29-01-08

Uitgaan boven de 30...

Na een paar rondjes in het café waar we na onze succesvolle "teambuilding-activeit" van vorige vrijdag verzeild raakten ging de rest van de collega's (allemaal verliefd, verloofd of getrouwd) naar huis.

Ik twijfelde...  In het café waar we zaten draaide een DJ en er werd zelfs wat gedanst.  Ik had helemaal geen zin om naar huis te gaan, maar om daar te blijven had ik ook geen zin. Er waren nog wat collega's van andere diensten aanwezig, maar dat waren niet direct personen waar het goed mee klikte.  Verder was de gemiddelde leeftijd in het café veel te jong naar mijn zin.

Ik dus toch maar naar huis, maar terwijl ik naar huis reed begon het meer en meer te knagen.  Ik had zin om me te amuseren, wat te dansen en misschien wel wat nieuwe mensen (vrouwen?) ontmoeten. Allemaal dingen die al véél te lang geleden zijn. Ik dus piekeren en piekeren, waar zou ik naartoe gaan?

Tegen dat ik thuis was had ik de moed opgegeven...  Als (soon-to-be) kersverse vrijgezel weet ik begot niet waar mensen van mijn leeftijd uitgaan!  Kan iemand mij wat tips geven voor het geval ik nog eens in zo'n bui ben? 

Wat voor iets zoek ik:

  • Liefst niet té ver van huis (tussen Antwerpen en Gent).
  • Goeie muziek waar je op kan dansen.
  • Maar niet te luid, zodat je ook niet moet brullen om verstaan te worden.
  • Waar ook vrijgezellen (ook vrouwen) te vinden zijn.
  • Gemiddelde leeftijd tussen 30 en 45 jaar.
  • Waar je als nieuwkomer ook niet buitengekeken wordt.  Ik ben niet iemand die direct op vreemde mensen afstapt om een babbeltje te doen.  Ik heb wat tijd nodig om los te komen, maar daar wordt hard aan gewerkt.
  • Geen plek voor hopeloze gevallen, zover ben ik nog niet.

Misschien bestaat zo'n plaats niet (dan heb ik misschien weeral een gat in de markt ontdekt; ik ga nog rijk worden!), maar dan zou ik toch graag eens horen waar anderen dan wél uitgaan...

Ik wil voorlopig ook nog geen nieuwe relatie.  Ik wil gewoon nieuwe vriend(inn)en maken waarmee ik me kan amuseren.  Bijna al mijn huidige vrienden en vriendinnen zijn gesettled in een relatie: zij hebben geen nood meer aan uitgaan, iets wat ik tot voor kort ook niet meer had...

Ik ben benieuwd naar jullie reacties...

00:11 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) | Tags: dansen, uitgaan, vrijgezellen, amuseren |  Facebook |

28-01-08

Teamspirit

Ik werk op de IT afdeling van een bedrijf dat veel papier rondstuurt.  En met veel bedoel ik véél! Per jaar versturen we wel meer dan 60 miljoen blaadjes papier.  Ons team werkt aan een groot project om de kosten van die papierberg zoveel mogelijk te reduceren.  Ten eerste door de papierberg zelf kleiner te maken door de documenten zoveel mogelijk electronisch te gaan versturen.  Ten tweede door de papieren documenten zo efficiënt mogelijk te gaan sorteren en bundelen, zodat we bvb geen 5 enveloppen naar eenzelfde adres sturen, maar slechts 1 envelop waarin die 5 documenten samen zitten.

Door allerlei omstandigheden die weinig met ons project zelf te maken hadden, was er vorige vrijdag echter een zwaar probleem opgedoken.  Meer dan 33000 documenten waren de nacht daarvoor niet afgedrukt geraakt. Omdat het over belangrijke documenten gaat hebben we (mijn collega's eigenlijk het meest) de hele dag gewerkt om die documenten toch afgedrukt te krijgen.  Om 17u was het ons eindelijk gelukt, maar toen bleek er nog een probleem te zijn: de mensen van de verzendingsdienst die die documenten normaal inpakken, sorteren, frankeren en versturen waren al naar huis.  Zij werken namelijk maar van 6u 's morgens tot 14u 's middags.

Er zat dus niets anders op dan met enkele vrijwilligers zelf voor verzender te gaan spelen. Met een man (en vrouw) of 10 trokken we naar boven waar we instructies kregen van de verantwoordelijke van de verzendingsdienst die zelf ook langer gebleven was.

Gelukkig bleek een groot deel van het werk geautomatiseerd te zijn. De printers leveren de documenten in grote stapels af. Daarna gaat een groot deel daaarvan naar een enveloppeermachine die de papieren automatisch vouwt en in enveloppen steekt.  Dan begint het manuele werk.  Alle documenten moeten gesorteerd, gegroepeerd en verpakt worden.  De enveloppen die rechtstreeks verstuurd worden moesten worden gefrankeerd.

Dat laatste was mijn taak, samen met nog 2 collega's.  De ene ging de gevulde enveloppen bij de enveloppeermachine afhalen.  De andere frankeerde de enveloppen.  De laatste stak de gefrankeerde enveloppen in grote postzakken.  Tesamen hebben we zo enkele duizenden enveloppen in onze handen gehad, terwijl de rest verwoed aan het sorteren, groeperen en inpakken was.

Het was wel eens interessant om eens in het echt mee te maken wat er precies gebeurt met al die duizenden blaadjes papier die wij produceren.  Allemaal zeer saai werk dat ik nooit van mijn leven elke dag willen doen, maar deze ene keer was het best wel plezant: we hebben heel wat afgelachen met elkaars gestuntel... Door de vele helpers was de klus op een kleine 2 uurtjes geklaard. Daarna zijn we met de hele bende nog ene (en meer) gaan drinken in een café in de buurt om de goede afloop te vieren.

Het zijn zo'n dingen die zorgen voor de fantastische sfeer in ons team.  We zagen en plagen wel eens, maar iedereen doet over het algemeen hard zijn best.  En gaat er eens iets tegen dan helpt ieder die kan om het zo snel mogelijk weer in orde te maken, ook al betekent dit wat (kostbare) vrije tijd opofferen...

De boog moet ook niet altijd gespannen staan.  Af en toe maken we eens tijd om met heel de bende een pintje te gaan drinken en dan wordt er niet te nauw gekeken naar de werkuren...

Zo moet een job zijn vind ik: een beetje geven en een beetje nemen...

22:55 Gepost door Rigel in Werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: teamspirit, problemen |  Facebook |