18-01-08

En verder?

Zoals ik al verteld hebt werkt onze relatietherapeut eerst met een soort intake ronde. Een eerste gezamenlijk gesprek, daarna een individueel gesprek met beide partijen en als laatste terug een gezamenlijk gesprek waarbij hij zijn analyse van de situatie geeft en mogelijke acties aanreikt.

Vorige maandag was dus ons laatste gesprek. Ik keek er al 5 weken naar uit, de eerste week met veel hoop dat alles nog terug goed zou komen tussen ons.  Maar naarmate de weken vorderden ebde de hoop meer en meer weg en kwam mijn gezond verstand bovendrijven...

Mijn vrees bleek niet onterecht... Hoewel we de dag daarvoor eindelijk nog eens goed kunnen praten hadden en er precies enige dooi in de lucht leek te hangen ging het gesprek met de therapeut totaal de verkeerde kant uit.  Hoe meer rake vragen en opmerkingen hij stelde, hoe zekerder Lindsey van haar stuk leek.

Thuisgekomen ging het gesprek onverminderd voort en liep de spanning steeds hoger en hoger op.  Lindsey was op de duur rázend kwaad. Toch mag ik niet van een mislukking spreken. Hoe raar het ook mag lijken, ik ben eigenlijk wel blij dat al die geblokkeerde emoties van jaren eindelijk eens bij haar naar boven gekomen zijn. Dinsdag heeft ze amper een woord tegen mij gesproken. De rest van de week is ze stilaan gekalmeerd en konden we terug normaal met elkaar omgaan.

Haar besluit staat nog even vast als vroeger. Ik snap dat nog steeds niet, maar ik heb mij daar ondertussen wel al bij neergelegd. Toch merk enige veranderingen in haar. Het lijkt alsof ze zelf van haar hevige reactie geschrokken is. Alsof er toch enige barstjes gekomen zijn in haar “er is niets met mij aan de hand” schild. Voor mij is dat op zich al een grote vooruitgang.

Vandaag bespraken we of en hoe we nu verder gingen met de therapeut. Terwijl ze dat maandag totaal niet meer zag zitten leek ze vandaag wat inschikkelijker. Er heen gaan met de bedoeling om onze relatie te redden ziet ze nog steeds niet zitten. Wel om de praktische kant van de scheiding te bespreken en zelfs eventueel om met elkaar te leren praten.

Dat laatste is enorm belangrijk voor mij. Ik wil de frustraties en woede eindelijk eens achter ons laten, zodat we dat alles achter ons kunnen laten en aan onze (eigen) toekomst gaan werken. Wij zullen in de toekomst nog dikwijls samen moeten werken om onze kinderen op te laten groeien tot gezonde volwassen mensen. Als we dan meningsverschillen hebben wil ik daarover kunnen discussiëren zonder al die negatieve gevoelens uit het verleden erbij.

Wat ik echter totaal niet verwachtte is dat ze zelf nog een gesprek, alleen, met de therapeut wil. Geen idee of/hoe erg ze dit meent: de laatste tijd is ze al dikwijls eens van gedacht veranderd. Toch blijft het voor mij een goed teken: dit kan alleen maar betekenen dat ze stilaan begint in te zien dat ze zelf ook problemen heeft.

Een geruststellende gedachte...

Commentaren

hopelijk komt voor jullie alles in orde...maar het is dikwijls niet gemakkelijk...lieve groetjes

Gepost door: Yolana | 18-01-08

Reageren op dit commentaar

ik heb het gevoel dat ik weet wat jij voelt. Ik denk dat mijn ex zich ook zo moet voelen bij mij. Ik chat wel niet met andere mannen en ik heb hem nooit bedrogen terwijl we samen waren, maar toen we uit elkaar waren, heb ik mezelf laten gaan, wat betreft seksuel uitspattingen.
In jouw frustraties vind ik de zijne weer.

Ik wil maar zeggen dat je vrouw ook jou wel zal aanvoelen, ze moet er enkel mee omgaan. Ik ben ook steenhard tegen mijn ex, die ik vandaag nog zie, terwijl ik dat niet wil in mijn binnenste.
Ik zie hem graag, maar wij geraken niet uit ons verleden.

Liefde is moeilijk en verwarrend, maar ook o zo schoon.

Gepost door: Mystic | 21-01-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.