14-01-08

Zelfvertrouwen, stap 1

Vorige vrijdag gaf het bedrijf waar ik werk zijn jaarlijkse nieuwjaarsfeest. Normaal worden we daar verwacht rond 16u, maar enkele collega's gingen vanaf 's middags al gaan vieren in een café in de buurt. Normaal werk ik altijd plichtsbewust door tot de tijd om te vertrekken, maar deze keer ben ik ook een uurtje vroeger gestopt en ben ik wat mee gaan feesten. Ik heb me zelfs goed geamuseerd daar, terwijl ik het anders moeilijk heb om als nuchter persoon in een goed beschonken gezelschap te duiken.

De bijbehorende speeches waren al volop bezig tegen de tijd dat we op het nieuwjaarfeest aankwamen. De animatie activiteiten daarna konden me niet echt boeien. Blijkbaar mij niet alleen, want tegen 22u30 waren bijna al mijn rechtstreekse collega's al naar huis vertrokken. Ik had totaal geen goesting om al naar huis te gaan om daar naar een chattende Lindsey te zitten kijken dus trok ik mijn stoute schoenen aan en baande me een weg naar de dansvloer.

Daar zat de ambiance er duidelijk wél in. Ik stond net aan de kant even de kat uit de boom te kijken en werd plots door een wulps ogende vrouw meegesleurd, de dansvloer op. Blijkbaar beviel ik haar wel want ze begon direct heel uitdagend voor mij te dansen. Die plotse golf van vrouwelijke interesse had ik totaal niet verwacht. Even wist ik totaal niet wat te doen en begon echt te panikeren. Tegen de tijd dat ik mezelf had herpakt was haar interesse natuurlijk al weer weg en zocht ze een ander -gewilliger- "slachtoffer" uit.

Mijn zelfvertrouwen kreeg een fameuze klap en zakte prompt onder het vriespunt. Dit kon ik niet laten gebeuren! Ik nam even de tijd om een hartig woordje met mezelf te spreken: van mezelf verwachten dat ik van de eerste keer ongegeneerd met die vrouw zou meedansen was véél te hoog gegrepen. Ik diende mezelf een realistische doelstelling te geven: me gewoon amuseren tussen een menigte onbekende mensen.

Ik forceerde me daarna weer naar de dansvloer, deze keer op een iets "veiligere" plaats. De DJ deed zijn uiterste best en langzaam maar zeker geraakte ik in de juiste stemming. Het duurde dan ook niet lang of ik ging volledig uit de bol op de fantastische muziek. Een paar oppervlakkige chit-chat gesprekjes met collega's waar ik anders geen woord tegen zeg tussendoor gaven me een goed gevoel over mezelf.  Ik had echt spijt dat de muziek stopte om 1u en iedereen daarna naar huis ging...

Eerste missie geslaagd kan ik wel zeggen…

01:03 Gepost door Rigel in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: zelfvertrouwen, uit de vol gaan, feesten |  Facebook |

Commentaren

Ben blij dat je je toch nog geamuseerd hebt.. even alle zorgen en grieven van de laatste tijd aan de kant geschoven... en een beetje proberen te genieten... zo moet het!
Achterna kan je de dingen vaak ook beter relativeren..

Wens je nog een leuke maandag!
Groetjes,

Gepost door: M&M | 14-01-08

Reageren op dit commentaar

Jij zit er onderdoor en je vrouw is thuis aan het chatten? Is het nog de moeite om moeite te doen? Ik zou me die vraag toch echt wel stellen...Ik heb de indruk dat jij de enige bent die inspanningen doet, ongelukkig is, onzeker is, en er nog voor wil gaan. Zij gaat vrolijk verder met haar virtueel leventje, in haar virtueel wereldje, met haar virtuele vriendjes, terwijl jij ondertussen zowat alleen leeft.
Hopelijk ben ik mis. Ik duim!

Gepost door: AV | 16-01-08

Reageren op dit commentaar

Zoals ik eerder reeds op mijn blog schreef vind ik het echt wel de moeite om moeite te doen, of mijn vrouw inspanningen wil doen of niet. Ik ben zelf niet tevreden met wat ik ondertussen geworden ben.

Niet dat er echt zoveel "kosten" aan mij zijn, maar er zijn toch wel een aantal punten waar ik aan wil werken. Ik zal er zelf alleen maar gelukkiger door worden, zelfs al blijf ik alleen...

Gepost door: Rigel | 18-01-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.